Smeer uw keel, en schreeuw u scheel!

De Dikke van Dale die deze week uitkwam is met nieuwe woorden als 'ramptoerisme' of 'e-mail' nu al hopeloos verouderd....

Columnisten (Jan Mulder: 'gezelli'), ambtenaren ('onder de pet houden') en natuurlijk voetbaltrainers (Johan Cruyff: 'een verdediging van geitenkaas'), allemaal stomen ze - bedoeld of onbedoeld - ons lingo klaar voor het nieuwe millennium. Maar uitgerekend het cabaret, vanouds een taalvernieuwende kunstvorm, laat het sinds het uiteengaan van Van Kooten en De Bie behoorlijk afweten.

Maar gelukkig, cabaret vernieuwt tegenwoordig niet meer alleen de taal maar ook zichzelf. Walviscabaret schijnt het nieuwste te zijn, blijkt uit een persbericht van het cabaretgezelschap Piranha. Gisteren was de première van deze theatervorm met de voorstelling Spuitgat in het Amsterdamse theater Bellevue.

Walviscabaret? Tsja. Zo'n jonge cabaretvorm en nu al met uitsterven bedreigd? Onderwater-kleinkunst misschien? Vreedzaam new age-theater dan?

Niets van dat alles. Walvistheater is een mengvorm tussen theatersport en stand-up comedy, zegt Henrike van Engelenburg van het impresariaat van Piranha.

Het werkt als volgt: het publiek roept waar de voorsteling over moet gaan en de drie cabaretiers improviseren sketches, liedjes en grappen op dat thema. 'Smeer uw keel en schreeuw u scheel! is ons motto.'

Maar waarom heet het dan Walvistheater en niet improvisatiecabaret-met-medewerking-van-het-publiek?

Een deel van het verhaal staat vast, legt Van Engelenburg uit. 'Twee mannen gaan op zoek naar walvis. Vandaar die naam.'

Walvistheater dus. Onthoud die naam! En vergeet niet, u las het hier voor het eerst.

Meer over