ColumnTonie Mudde

Omikron slaat thuis toe, maar de kleuter laat zich niet isoleren

null Beeld de Volkskrant
Beeld de Volkskrant

Na twee jaar pandemie sloeg corona dan toch ook bij mij thuis toe. Het werd geen worsteling met het virus zelf, wel met de quarantaineregels.

Tonie Mudde

Wow, het kan dus toch, twee streepjes! Dat was het eerste wat ik dacht, toen na maandenlang negatief zelftesten er ineens een positieve uitslag verscheen op de covidteststrip van mijn jongste. Na twee jaar dreigen klopte het virus uit Wuhan dan eindelijk op mijn deur.

Snel, contacten inseinen en naar de teststraat voor een pcr. Oók positief, terwijl de kleuter nergens last van had. Dat begon pas een dag later, een nacht koorts en daarna was het alweer: ‘Mag ik op schoot? Samen Donald Duck lezen.’

Huisgenoten met covid isoleer je bij voorkeur in een aparte kamer, en zet je driemaal daags eten voor de deur, waarna je aanklopt en weer wegrent, met de vieze vaat van de coronalijder op armslengte. Maar ja, dat gaat zo’n kleuter natuurlijk niet pikken. Want schoot, want Donald Duck.

De grootste pechvogels krijgen een flinke tik van het virus; ziekenhuisopname, long covid of erger. Zelfs bij jonge kinderen is het medisch risico niet nul. Zo kunnen ze in zeldzame gevallen door corona de ontstekingsziekte MIS-C oplopen. Maar de overgrote meerderheid valt in de categorie ‘pechvogel-light’ en heeft doorgaans meer last van de quarantaineregels dan van het virus zelf.

null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Zeven dagen binnenblijven. En dan weer naar school, mits 24 uur klachtenvrij. Maar de overige gezinsleden – broer, zus, ouders – moesten daar bovenop nog 5 dagen in quarantaine en dan testen, omdat ze mogelijk nog besmet zijn door patiënt nummer 1 in het huis. Ik rekende uit: als we elkaar allemaal één voor één zouden aansteken, kon dit voor de laatste in de rij oplopen tot anderhalve maand binnenblijven. (Een van mijn buren, tevens met het gezin in isolatie, besloot direct de niet-besmette kinderen een snoepje te geven waarop het besmette kind al had gesabbeld. Dit onder het motto: ze krijgen het tóch wel, dan ben je er in ieder geval weer voor een flinke tijd vanaf.)

Persconferentie! Ernst Kuipers vertelt bij zijn debuut dat het zo niet langer kan, met al die Nederlanders die de deur niet meer uit mogen. En dus: wie minimaal een week geleden zijn booster kreeg, hoeft niet meer in thuisquarantaine.

De lotgenoten-appgroepjes explodeerden alsof Nederland zojuist wereldkampioen was geworden. We mogen weer naar buiten, holladiejee.

Dus daar zat ik, met een net hersteld coronapatiëntje op schoot en een plotselinge vrijbrief om weer boodschappen te gaan doen, de kapper te bezoeken, het duel aan te gaan op mijn voetbaltraining. En dat terwijl de vaccins en de boosters weliswaar zeer goed werken tegen ziekenhuisopnames, maar minder tegen besmetting met de huidige variant.

Voelde gek om nu ineens naar buiten te rennen, met omikron in het huis. En dat gevoel werd sterker bij het lezen van de tweets van epidemioloog Alma Tostmann van Radboud UMC, die pleit om in zo’n geval in ieder geval 5 dagen lang elke dag een zelftest te doen. En om die zelftests net als in bijvoorbeeld Groot-Brittannië gratis beschikbaar te stellen, omdat 3 euro per test voor velen een te hoge drempel is. Natuurlijk, ook een zelftest is niet honderd procent betrouwbaar, maar het is wel degelijk een extra schild tegen de verspreiding van het virus.

Een zelftest en dan naar de voetbaltraining, besluit ik, mits de andere voetballers dat ook allemaal oké vinden, gezien mijn situatie. ‘Kan wel’, appt de eerste al terug, precies op het moment dat een kind de trap af komt lopen met een wit plasticje in de hand.

‘Ja hoor, ik ook. Corona.’

Toch nog maar even geen voetbal.

Meer over