week in wetenschap

Na anderhalf uur openbare hoorzitting over ufo’s begon de gesloten zitting. Iedere complotdenker weet dan genoeg

null Beeld de Volkskrant
Beeld de Volkskrant
Tonie Mudde

Ergens hoop je er toch op, dat zo’n Navy Seal de deuren van de vergaderzaal openzwaait, met een vreemdvormig wezen over zijn schouder in de brandweergreep, om het vervolgens bij de commissievoorzitter op de tafel te smijten en uit te roepen: ‘Zo. Nou je zin?!’

Deze week hield het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden voor het eerst in ruim vijftig jaar een openbare hoorzitting over ufo’s, al mag je die niet meer zo noemen. Ze zijn namelijk weliswaar Unidentified, maar of ze Flyen durft niemand met zekerheid te zeggen, en of het Objects zijn al helemaal niet. Dus heten ze nu Unidentified Aerial Phenomena, UAP’s, een term die nooit zal inburgeren, behalve bij de fans en kenners van dit onderwerp, die zich zo kunnen onderscheiden van de rest van ons aardlingen.

Maar goed, die openbare hoorzitting dus, gewoon te volgen via YouTube.

De voorzitter, een Democraat uit Indiana, hamerde erop dat er ‘te lang een stigma op UAP’s’ zat. Piloten zouden bijzondere waarnemingen tijdens hun vlucht niet melden, uit angst dat collega’s ze een aluminium hoedje opzetten en de rest van hun carrière ‘ET phone home’ naroepen wanneer ze de cockpit instappen. Nee, het draait allemaal om National Security. Als er iets onverklaarbaars gebeurt in het luchtruim, moet dat serieus onderzocht worden, want je weet maar nooit of het hightechwapentuig van de Russen of Chinezen is.

En zo ging het anderhalf uur door, in een zaal vol mannen met stropdassen, deels politici, deels chefs van inlichtingendiensten, over het belang van UAP-onderzoek, procedures over het wel of niet openbaar maken van mysterieuze waarnemingen, of het alleen waarnemingen met het oog betrof of ook met ‘multiple sensors’, totdat, eindelijk, iemand een spannend filmpje vanaf zijn laptop op het scherm projecteerde.

Schokkerige beelden uit een cockpitraam. De camera zwenkt, het raam schittert.

‘Is dat ’t daar?’, vraagt de voorzitter. ‘Kun je aanwijzen waar we naar moeten kijken?’

De inlichtingenbaas pauzeert het filmpje, spoelt vooruit, pauzeert bij een volgend frame, lijkt de UAP ook zelf even kwijt, zegt dan ineens ‘daar ging-ie’.

Voorzitter: ‘En dit is zo'n fenomeen dat we niet kunnen verklaren?’

Inlichtingenbaas: ‘Ik kan niet verklaren wat dit specifieke object is.’

Het had iets aandoenlijks, al die hoge meneren bij elkaar die glazig naar zo’n vaag filmpje keken. Diverse keren verzekerden de inlichtingenbazen de toeschouwers dat ze ‘net als zij’ waren, en ook simpelweg nieuwsgierig zijn naar ‘what is out there’. Gelachen werd er toen een inlichtingenbaas opbiechtte dat hij gek is op science fiction en zelfs weleens sciencefictioncongressen bezocht. (‘Al trek ik dan niet noodzakelijkerwijs bijpassende kleding aan.’)

Na anderhalf uur floepte de live-verbinding uit en gingen de heren – en een enkele dame, maar die waren zwaar in de minderheid – verder met een gesloten zitting, om dingen te bespreken die vijandelijke mogendheden mogelijk te veel inzicht geeft in defensietechnieken en -methoden. Iedere complotdenker weet dan genoeg, want bij die ‘closed session’ wordt natuurlijk wél die alien op tafel gelegd.

Maar na anderhalf uur hoorzitting weet ik vrijwel zeker dat ook daar achter gesloten deuren het mysterie niet veel verder kwam dan mannen in stropdassen die met samengeknepen ogen naar schimmige filmpjes kijken, om elkaar te verklaren wat ze niet kunnen verklaren.

Meer over