Licht! Camera! Pixels! Nuance?

In het computerspel Quantum Break zit een televisieserie meegebakken. Daar is plaats voor de nuances die in de game ontbreken.

null Beeld
Beeld

Het zijn kreten die eigenlijk niet meer kunnen sinds Melody Anderson 36 jaar geleden in de bioscoopfilm Flash Gordon tegen de titelheld riep: 'Flash, Flash, I love you, but we only have fourteen hours to save the Earth!' Maar in het computerspel Quantum Break krijgen acteurs soortgelijke zinsnedes moeiteloos over hun lippen. 'De wereld staat op het punt te vergaan en ik probeer er tenminste wat tegen te doen!'

Ho, wacht. Acteurs? We hebben het hier toch over een game?

Live episodes

Zeker. Maar Quantum Break is geen gewoon computerspel. In dit avontuur voor de pc en de Xbox One, Microsofts spelcomputer, zit een complete televisieserie gebakken. Met sterren van vlees en bloed zoals Shawn Ashmore (X-Men), Lance Reddick (The Wire), Aiden Gillen (Game of Thrones) en Dominic Monaghan (The Lord of the Rings).

'Live episodes' worden ze genoemd - de acht segmenten waarin echte acteurs hun gepixeleerde evenbeelden vervangen en twintig tot dertig minuten rennen, schieten, zweten en sterven. Ze komen in actie aan het einde van de delen waarin de gamer de touwtjes in handen heeft gehad. Van die acht episoden zal de speler er maar vier zien, afhankelijk van de keuzes die hij tijdens het gamen maakt. De alternatieve fragmenten krijgt hij alleen voorgeschoteld als hij Quantum Break opnieuw speelt en andere beslissingen neemt.

Filmische fragmenten in computerspellen zijn niets nieuws. Al in Pac-Man, net als Flash Gordon uit 1980, waren in de overgangen tussen de verschillende levels animaties te zien waarin de figuurtjes Pac-Man en Blinky elkaar achterna zaten. Deze cutscenes zijn steeds populairder en langer geworden, en veranderden van korte adempauzes tot complete films, waarin steeds meer een verhaal werd verteld.

Courtney Hope als Beth Wilder in de game... Beeld Remedy
Courtney Hope als Beth Wilder in de game...Beeld Remedy
...en in een tv-episode. Beeld Remedy
...en in een tv-episode.Beeld Remedy

Door de ogen van snoodaards

Het record staat op naam van Metal Gear Solid 4. Die game eindigt met een cinematografische vertelling in vier bedrijven die zich uitstrekt over 71 minuten. Het langste fragment duurt 27 minuten.

Cutscenes met levende acteurs, zoals in Quantum Break, zijn ook niet nieuw. Bij spellen gebaseerd op bioscoopfilms bestaan de cutscenes soms uit materiaal uit het origineel en soms uit nieuwe beelden louter geschoten voor gebruik in de game. Enter The Matrix, het computerspel dat in 2003 tegelijk verscheen met de film The Matrix Reloaded, bevat een uur aan unieke live action geleverd door de filmregisseurs Larry en Andy Wachowski.

Wel uniek aan de tv-episoden in Quantum Break, afgezien van de lengte, is dat de gamer de wereld ziet door de ogen van de snoodaards en in de gamesegmenten het verhaal vanuit het perspectief van de braveriken. Die vertelling handelt over een ontspoord experiment met een tijdmachine. Hierdoor dreigt de tijd - lees: het leven op aarde zoals wij dat kennen - te worden vernietigd. Een meedogenloze multinational dreigt een slaatje te slaan uit dit einde der tijden met een soort ark waarmee een handvol gelukzaligen kan overleven om een nieuw koninkrijk op te bouwen.

Screenshot van Enter the Matrix (2003). Beeld
Screenshot van Enter the Matrix (2003).Beeld

Geen morele scrupules

Een handvol brave borsten wil dat voorkomen. Onder hen de held, die aan het mislukte experiment onbedoeld het vermogen overhoudt de tijd te bevriezen. Dat uit zich onder meer in kogels die in de lucht blijven hangen, waarna deze Jack Joyce ze kan omleiden naar tegenstanders die hij in een soort bellen vangt. Wat bevreemdt, is dat de redder van de mensheid geen seconde wordt bevangen door morele scrupules bij alle dood en verderf die hij zaait.

Althans niet in de game. In de tv-episoden worstelen de personages wel met hun geweten. Zo zien we hoe een kille moordenaar gaat twijfelen aan zijn werk nu zijn vrouw zwanger is.

Helaas ontstijgen de cutscenes het niveau van de gemiddelde Amerikaanse tv-serie niet. De schurk in Quantum Break is een wandelend cliché van slechtheid. Van de andere personages vangen we een glimp op van hun gevoelsleven, hun motivatie om te handelen zoals ze doen. In veel games is voor die nuances geen plek, al zijn er uitzonderingen (zie Mass Effect van BioWare of de episodengame The Walking Dead van Telltale Games).

Het zit een beetje in de aard van het beestje, stelde regisseur Steven Spielberg drie jaar geleden. Je kunt in een game wel geraakt worden door het verhaal, bijvoorbeeld omdat je in cutscenes een slechterik ziet die mensen op een vliegveld afslacht. 'Maar zodra je de afstandsbediening beetpakt, dooft er iets in je hart. En wordt het (gamen) een sport.'

De makers van Quantum Break weten dat. In de game kun je de tv-episoden dan ook overslaan. Om Melody Anderson te parafraseren: 'Sorry, Flash, maar we hebben geen veertien uur de tijd. Geef de munitie door.'

Meer over