doe mij er ook zo een

Krijgen we ooit te maken met vloeibare robots à la Terminator 2?

Wetenschapsredacteur George van Hal bespreekt begerenswaardige uitvindingen uit sciencefictionfilms en -series en zoekt uit of ze realiteit kunnen worden. Vandaag: de angstaanjagende T-1000, de ‘vloeibare’ robot uit jaren negentig blockbuster Terminator 2: Judgement Day.

Wat?

Een moordrobot die zo vloeibaar is dat hij z’n armen in zwaarden kan veranderen, dat kogels door hem heen vliegen als door water, dat hij onder deuren en door kiertjes kan ‘lekken’ op jacht naar z’n prooi en oh ja: dat hij het gezicht en lijf van elk denkbaar mens kan nabootsen.

Waar gezien?

De kwaadaardige kunstmatige intelligentie Skynet vervangt in Terminator 2: Judgement Day (1991) de Arnold Schwarzenegger-vormige moordrobot uit film één door de vloeibare T-1000 en opent daarmee opnieuw de jacht op de menselijke leider van het antirobotverzet.

Hoe dichtbij zijn we?

Was moordrobot T-1000 in de jaren negentig van de vorige eeuw vooral een knap staaltje visuele tovenarij, twintig jaar later ontpopt die iconische Hollywoodslechterik zich steeds nadrukkelijker tot een inspiratiebron voor de huidige generatie materiaalkundigen. En dat durven ze zelfs hardop te zeggen.

Al in 2015 schreven Chinese onderzoekers in vakblad Advanced Materials bijvoorbeeld over een ‘vloeibare metalen motor’ die zelfstandig door vooraf voorbereide kanaaltjes kan bewegen. Of, zoals co-auteur Jing Liu het destijds tegen populairwetenschappelijk weekblad New Scientist zei: ‘Deze machine ziet er intelligent uit en kan zichzelf vervormen aan de hand van de ruimte waar hij doorheen beweegt, net als de Terminator doet in de sciencefictionfilm.’

Of luister naar hoogleraar Kourosh Kalantar-Zadeh van de RMIT universiteit in Australië, in een persbericht over zijn onderzoek uit 2016. ‘Uiteindelijk, met de basisbeginselen van deze ontdekking, kunnen we misschien een driedimensionaal vloeibaar metaal maken dat op commando een menselijke vorm aanneemt – zoals de T-1000 terminator, maar dan met een vredelievender programma.’

Dat hij en zijn team in het achterliggende artikel in vakblad Nature Communications slechts beschreven hoe ze vloeibaar metaal oplosten in water, waarna de druppels konden bewegen en vervormen, en dat daarbij van robots, programmeercode of complexe vormen als een menselijk lichaam geen enkele sprake was, zou je bijna vergeten.

En dan maakten de auteurs van een persbericht met de titel ‘Terminator-achtig vloeibaar metaal beweegt en rekt in 3D’ het twee jaar terug nog bonter, door bij dat bericht een kek videootje op te nemen dat opent met een kopie van de robot uit de film. Daarbij vermeldt men keurig dat vloeibare robots nog ver weg zijn, maar desondanks ontstaat de indruk dat deze Hollywoodtechnologie straks – misschien zelfs letterlijk – voor de deur staat. Al dan niet vermomd als de sinistere politieagent uit de film, met moord in zijn kunstmatige gedachten.

En dat terwijl het bijbehorende artikel in vakblad Applied Materials & Interfaces slechts spreekt over een ‘magnetische druppel vloeibaar metaal die je op grote schaal kunt oprekken in zowel horizontale als verticale richting.’ De stap naar een T-1000 is van daaruit grofweg zo groot als de stap van een personenauto naar de in auto’s veranderende vechtrobots uit de tekenfilmreeks Transformers.

Ook twintig jaar na Terminator 2 komen we dus nog altijd niet dichter bij een echte T-1000 dan met wat toffe materiaalkunde, verpakt in sciencefictiondromen en ietwat overdreven beloften. En dat is misschien maar goed ook.

T-1000 in Terminator 2: Judgment Day. Beeld Getty
T-1000 in Terminator 2: Judgment Day.Beeld Getty
Meer over