Kosmische vliegers en gouden kettingen

Dat Diego Maradona zijn eigen musical krijgt, zoals persbureau deze week meldde, verbaast mij niets, en helemaal niet na het verschijnen van In den beginne was de bal....

Reuters

Het boek is geschreven door Erik Brouwer en Rob Zoutberg en is net te laat verschenen voor Sinterklaas, maar ruim op tijd voor de kerst, dus haast u naar de betere boekhandel (14,95 euro, uitgeverij Vassallucci.) Het gaat over het voetbal in Argentinië en daardoor vooral over Argentinië dat, zo blijkt, een uiterst vreemd, bijna onmogelijk te doorgronden land is waar veel rare mensen rondlopen die veel mooie dingen zeggen, over voetbal en over zichzelf. Het barst in Argentinië werkelijk van de filosofen.

De titel is ontleend aan een citaat van oud-speler Jorge Valdano. Momenteel geeft hij leiding aan de meest koopzieke club van allemaal, Real Madrid. (Real gaat na het EK Thierry Henry van Arsenal kopen, let maar op).

Het is een heerlijk boek, al was het alleen maar omdat het commentaar dat de Argentijnse radioverslaggever Victor Hugo Morales uitsprak tijdens de fameuze solo van Diego Maradona in de WKwedstrijd tegen Engeland in 1986, letterlijk is uitgeschreven.

Morales zei/schreeuwde dit:

De bal gaat naar Diego, daar hebben we Maradona, hij wordt door twee man gedekt. Maradona dribbelt met de bal, het genie van het mondiale voetbal stormt naar de rechterkant, laat de derde man achter zich, lijkt te gaan spelen op Burruchaga...

Nog altijd Maradona! Genie! Genie! Genie! Ta-ta-ta-ta-ta-tata... En gooooooooooooooooooooooool!!!!!! Gooooooooooooooooooooooool!!!!!! Gooooooooooooooooooooooool!!!!!!

Spectaculaaaaaaaaaaair! Lang leve het voetbal! Golazo! Diego! Maradona! Ik ben geëmotioneerd, excuseert u mij. . .

Ik wil huilen!

Maradona scoort na een memorabele solo, na de mooiste actie aller tijden. . . kosmische vlieger, van welke planeet kom je? Argentinië 2, Engeland 0. Diego! Diego! Maradona! Dank u God! Dank u voor het voetbal! Dank u voor Maradona! Dank u voor deze tranen. Dank u voor deze Argentinië 2, Engeland 0.

Allemachtig.

Daar zit je dan, in je met golfplaten afgedekte huis in een sloppenwijk van Buenos Aires, met wat buurtgenoten die eveneens geen geld hebben om een tv te kopen ademloos te luisteren naar een radioverslag van de wedstrijd Argentinië -Engeland, de reprise van de Falklandoorlog.

Dan heb je toch geen televisie meer nodig. Zelfs zonder het weergaloze radioverslag te horen, bij het overtikken, werd het me al bijna te kwaad, al moest ik zo nu en dan ook lachen, vooral toen de verslaggever zei dat hij wilde huilen.

'Kosmische vlieger, van welke planeet kom je', is eveneens heel behoorlijk. Ik hoor het tijdens Langs de Lijn Jack van Gelder allemaal nog niet zo snel zeggen – en Ron de Rijk al helemaal niet.

Rising star Bas Ticheler zou het een keer kunnen proberen, maar Bas komt uit Enschede en zo word je daar niet opgevoed. Andy Houtkamp zou ik het ten strengste afraden.

Henk Kok zou de toegang tot het stadion van FC Groningen waarschijnlijk onmiddellijk worden ontzegd en van Herman Hobert en Eddy Jansen heb ik het vermoeden dat ze niet eens weten wat een kosmische vlieger is.

Zelfs Theo Koomen zou kansloos zijn geweest tegen de geniale radioreus Morales. Tv-commentator Theo Reitsma was destijds goed op dreef, maar ook hij kwam niet verder dan enkele stemverheffingen.

In essentie is Nederland, als voetbalnatie, fantasieloos, helaas; streng Calvinistisch. Iedereen wordt in een harnas van uniformiteit geperst. Buitenissigheden worden niet getolereerd.

Als Rafael van der Vaart scoort op een manier die elk voorstellingsvermogen te boven gaat, staat Feyenoorder Kees van Wonderen al klaar om te zeggen dat het puur mazzel was. Als Co Adriaanse iets onschuldigs over Marco van Basten zegt, wordt hij ter plekke gevierendeeld.

En als een ADO-fan zich met burgemeester Deetman laat fotograferen terwijl zijn lul uit zijn broek hangt, ontstaat een rel. (Erg om die foto gelachen trouwens). Daarom is het boek van Brouwer en Zoutberg zo de moeite waard: in Argentinië is originaliteit de norm.

Het is daarom ook volkomen terecht dat een Nederlander ooit is beroofd door een Argentijn – en dan heb ik het niet over de WK-finale van 1978. Als speler van Boca Juniors speelde Antonio Barijo op het Joan Camper-toernooi in Camp Nou eens een wedstrijd tegen Barcelona.

Barijo groeide op in een sloppenwijk, zoals het hoort dus. Op het veld keek hij zijn ogen uit toen hij een speler zag staan die behangen was met gouden kettingen. Hij deed hem deed denken aan Mr. T. uit The A-team.

Na een hoekschop zag Barijo een van de kettingen op de grond liggen. Snel, stiekem en schaamteloos pakte hij het blinkende voorwerp op en bracht het naar de bank. 'Het was een mooi souvenir, veel beter dan shirtje wisselen.'

Dat uitgerekend een voetballer te grazen werd genomen die is ontsnapt aan het keurslijf van de gelijkvormigheid, is ronduit tragisch. Arme Winston Bogarde.

Paul Onkenhout E-mail: twaalfdeman@volkskrant.nl

Meer over