ColumnJoost Zaat

‘Hugo, je moet niet alleen hard werken maar ook het goede doen’

null Beeld

Hugo leerde net lezen, toen ik als huisarts begon met nul patiënten in een nieuwbouwwijk, in dienst van een stichting. Daar moest flink wat subsidiegeld bij en om mijn kindjes te eten te geven, had ik ook elders werk. Maar tijd zat voor patiënten. Een verwoestende pandemie was er al decennia niet geweest. Ik hoefde geen prikken te slijten, mondkapjes te ritselen of in het kader van praktijkkeurmerken logboeken met de temperatuur van de koelkast te laten bijhouden.

38 jaar later, Hugo is minister en ik formeel met pensioen. Op de dag dat Hugo 16 uur, 16 minuten en 23 seconden in de Eerste Kamer zit om een overbodige testwet aanvaard te krijgen, val ik als extra dokter in. Niet alleen ministers en Kamerleden lopen op hun tandvlees: de praktijk dreigt te bezwijken door broodnodige vakanties en de aanzwellende stroom ‘normale’ vragen bij een door coronamaatregelen nog steeds beperkt aantal spreekuurplekken. De assistentes melden in het systeem de hele dag door dat er weer iemand vroeg om eerder, later of met een ander vaccin gevaccineerd te willen worden. Dat is al weken zo, maar omdat Hugo heeft gezegd dat AstraZeneca wel eerder kan, levert dat opnieuw gedoe op. Ik vink een keer of tien aan dat ik hun berichtje gezien heb en vis uit de constante stroom van hinderlijke maar onschuldige klachten een paar ernstige aandoeningen op. Het gewone werk.

Ik wil eerder naar huis – voorrecht van een zpp’er – omdat ik me heb ingeschreven voor een door de baas van VWS getwitterde Zoommeeting van hoge overheidsambtenaren. Die gingen nadenken of ‘VWS in de pandemie een topprestatie had geleverd’. Al ben ik geen ambtenaar, ik kon me zo inschrijven. Het leken me aardige mensen die hard werken en hun best doen. Er mocht van de Tweede Kamer nooit meer een tekort aan mondkapjes zijn, dus gingen ze op zaterdagavond als een gek kapjes en tests kopen, en beademingsapparaten die wel pakbonnen hadden en bovendien op hun plek kwamen. Dat de bonnen daarna zoekraakten, was vervelend, maar ze stonden er toch maar. Dat het teveel was, bleek ook niet erg. Het was ingecalculeerd en het vernietigende oordeel van de Rekenkamer was veel te streng. Misschien hebben ze wel gelijk, dacht ik mild. Ze zitten daar niet om de boel expres te verstieren. Zelf vonden ze dat ze te weinig hun verhaal hadden verteld en dat Hugo – vrolijke man – hun boodschap soms te optimistisch had verteld.

En toen, toen twitterde Hugo, nog tijdens het Eerste Kamerdebat, een filmpje: een huisarts, in een nieuwe wijk met nog maar 291 huizen, belt elke potentiële vaccinatieklant op en gaat dan bij de mensen thuis langs. Dat vinden Hugo en zijn ministerie voorbeeldig, want VWS heeft dat filmpje zelf laten maken. Aanvankelijk kritische ‘prullebakvaccin-huisartsen’ herhaaldelijk afserveren en dan nu een atypische dokter als voorbeeld opvoeren, het illustreert de oneindig diepe kloof tussen Haags beleid en werk in de dagelijkse zorgmodder.

Hugo, je moet niet alleen hard werken maar ook het goede doen.