GEACHTE REDACTIE

Het was, meen ik, Maurice de Hond die in zijn pleidooi voor de digitale snelweg de term 'digibeten' introduceerde, waarmee hij de mensen bedoelde die niet overweg kunnen met de digi-taal....

Digibeten

In deze analogie is een digibeet immers een persoon die juist wel digitaal kan lezen en schrijven. Ik ging er aanvankelijk van uit dat deze slordigheid wel zou worden gecorrigeerd. De term raakt echter ingeburgerd. Bij deze wil ik voorstellen in het vervolg de term 'adigibeten' te bezigen als gesproken wordt over digitale analfabeten.

HOORN Ton Gloudemans

Naamdag Pétain

In uw artikel over de 1 mei-viering in Parijs (de Volkskrant, 2 mei) waar ook het extreem-rechtse Front National zijn eigen activiteiten had, heeft u één belangrijk feit vergeten. Le Pen en de zijnen hebben de eerste mei gekozen als datum voor hun eerbetoon aan Jeanne d'Arc, niet omdat de socialisten dan de Dag van de Arbeid vieren, maar omdat het de naamdag (een katholieke feestdag) is van Philippe Pétain. Deze Franse maarschalk verwierf lauweren tijdens de Eerste Wereldoorlog bij Verdun, maar collaboreerde tijdens de Tweede Wereldoorlog met Hitler. Wat het geteisem op de foto aan het vieren is, is dus eigenlijk nog het best te vergelijken met de viering van de verjaardag van Hitler in Duitsland op 20 april.

NIJMEGENM.O.T. Andela

Dag van de Arbeid

Omdat Martin Sommer in zijn interessante artikel over de eerste mei (de Volkskrant, 2 mei) de term 'de dag van de arbeid' gebruikt, is een aanvulling nodig. Op 1 mei 1890 werd, voor het eerst, in verschillende landen de eerste mei gevierd. In Frankrijk staakten die dag tienduizenden arbeiders voor de achturige werkdag.

Ook in Nederland kwam weldra de viering van de strijddag van de arbeiders op gang. Zo sprak de sociaal-democraat Vliegen op de 'eersten Mei-avond' van 1891 demonstranten toe op het Vrijthof in Maastricht. In Frankrijk werden op 1 mei van dat jaar negen demonstranten door militairen gedood.

Centraal op de mei-meetings stond steeds weer de strijd voor de achturendag. Vanaf 1919, toen de achturendag in ons land werd verwezenlijkt, bleef de eerste mei 'meiviering' heten. De woorden 'dag van de arbeid' werden tot 1933 nergens gebruikt.

Het ging immers niet om een feest van de arbeid, maar om een feest van de arbeiders. Het waren Hitler en zijn nationaal-socialisten die op 1 mei 1933 met 'de Dag van de Arbeid' (met bijpassende hoofdletters) op de proppen kwamen. Begrijpelijk dat de Nederlandse nazi's na 1940 met graagte de term van hun Duitse geestverwanten overnamen.

Na de bezetting is deze term om duistere redenen gehandhaafd. En dat is jammer. Want, zoals door Jan Gielkens e.a. in Een dag is 't van vreugde, een dag is 't van strijd (1990) is aangetoond, was de meidag ook in Nederland jarenlang het feest van de arbeiders.

BERGEN NHHein Wiedijk

Boycot Cuba

Herman Wigbold pleit in een bijdrage over het effect van economische boycots (de Volkskrant, 25 april) in het geval van Cuba juist voor investeringen, handel en toerisme omdat daardoor de machtspositie van Castro ondermijnd kan worden. Onwaarschijnlijk lijkt me dat niet: nu al blijkt hoe het regime verstrikt raakt tussen enerzijds de eisen van een kapitalistische ontwikkeling en anderzijds de behoefte bij de leiding van het land het communistische systeem te bewaren.

Een dergelijk proces kost echter veel tijd, en vraagt van de bevolking veel offers en voortdurende aanpassing. De kleine ondernemers die de afgelopen tijd een eigen restaurant begonnen, ervaren nu hoe de staat hen door het opleggen van belastingen in de tang neeemt. Een deel van hen heeft de zaak alweer gesloten.

Wigbold's constatering dat een economische boycot in Cuba ook minder voor de hand ligt omdat 'er geen democratisch alternatief' is, raakt echter kant noch wal. Hij verwijst naar de ballingenorganisaties in Miami; zij zijn zeker geen garantie dat Cuba na de val van de dictatuur een democratische weg zal inslaan. De meeste Cubanen zitten dan ook niet op hen te wachten.

Maar binnen de mensenrechtenbeweging op Cuba zelf, met persoonlijkheden als Elizardo Sánchez, Osvaldo Paya, Raúl Rivera of Wladimiro Roca en anderen is voldoende talent aanwezig. Daarnaast groeit het aantal democratische tegenhangers van de communistische massa-organisaties.

In dat opzicht verschilt de situatie niet veel van die destijds in Tsjechoslowakije, waar Charta '77 ook nooit over vele tienduizenden aanhangers beschikte, maar wel in staat was vorm te geven aan de Fluwelen Revolutie die een einde maakte aan de één-partijstaat.

AMSTERDAM

Kees van Kortenhof

Meer over