'Door foute medicatie leed Poefje vreselijk'

Poefje had nog drie weken te leven, zei de dierenarts. Longkanker, uitgezaaid tot in zijn keel. Met prednison kon zijn bestaan nog even gerekt, maar het bleef een aflopende zaak....

De kat van Mieke Pluymert uit Schoonhoven zelf dacht er anders over, toen, in oktober 1996. Drie weken lang kwam zijn bazin 's nachts het bed uit, maar met kerst leefde het beestje nog.

Onder invloed van prednison was Poefje een lusteloos dier. Hij sliep niet langer bij Mieke op bed, at niet meer. En in januari kwam er een snottebel bij. De dierenarts schreef voor die kwaal een antibioticum voor.

Ineens was hij weer springlevend. Hij spinde en spartelde weer.

De dierenarts werd om een nieuw onderzoek gevraagd. Weer stelde hij als diagnose longkanker. En weer stuurde hij een nota.

Maar ook die zomer weigerde de kat te sterven.

Mieke Pluymert ging naar een ander voor een second opinion. Er kwam een nieuw verhaal . De snottebel kwam van een ontstoken mondholte. En zijn nieren werkten niet goed. Poefje had zeker geen kanker.

De kat stierf in november 1997. Hij kreeg een spuitje nadat het beest volkomen gedesoriënteerd was geraakt door een herseninfarct.

Mieke Pluymert kwam donderdag verhaal halen bij het veterinair tuchtcollege in Den Haag. Want haar eerste dierenarts had een foute diagnose gesteld en daar hadden zij en Poefje zwaar onder geleden. Zij vanwege de nachten vol ondraaglijk gevoelens dat het einde nabij was ('Ik heb in vreselijke stress geleefd'), het beest vanwege de aantasting van zijn nieren door de voorgeschreven prednison.

De beklaagde en een vijfhoofdig college van veterinairen en juristen bogen zich een halfuur opnieuw over de zaak-Poefje.

Volgens secretaris R. den Bremer worden sinds de Wet op de uitvoering van de diergeneeskunde uit 1990 jaarlijks zo'n zeventig zaken door het college afgedaan. Allemaal droevige, emotionele zittingen zijn het, vol huisdierenleed.

In 1998 kwam het tot achttien waarschuwingen en zes berispingen van dierenartsen. 'Het is goed dat deze klachtregeling er is. Mensen zoeken een verklaringen voor het leed van hun trouwe huisgenoot.' Over de kwaliteit van de Nederlandse dierenarts durft ze zich niet uit te laten. 'De meeste problemen ontstaan door gebrekkige communicatie.'

'Mijnheer Sonneberg is dood', zeiden de mensen als ze elkaar groetten.

Meer over