astronomie

De kosmos in je hand: redacteur George van Hal koopt zes meteorieten en laat ze testen door de TU

In meteorieten is een levendige handel gaande. De prijs per gram is soms vele malen hoger dan die van goud. Wetenschapsredacteur George van Hal snapt de aantrekkingskracht van de stukjes uit het heelal en kocht zes ruimtestenen online. Maar zijn ze echt?

null Beeld Pauline Niks
Beeld Pauline Niks

Het begint tijdens de lockdown. De winkels gesloten, alle afspraken afgezegd, klik ik ’s avonds door wat veilingsites en stuit plots op iets bijzonders. Tientallen meteorieten, stenen afkomstig uit de ruimte. Stukjes van het heelal. En je kunt ze kopen.

Elke week zijn er alleen op deze ene veilingsite al zo’n drie meteorietenveilingen, waarbij tientallen exemplaren worden aangeboden. De prijzen voor de grootste lopen op tot wel tienduizenden euro’s, terwijl kleine stukjes, van soms maar enkele grammen, weggaan voor een paar tientjes.

Ondanks een opleiding sterrenkunde aan de universiteit en een carrière als wetenschapsjournalist met ruimtespecialisme is het er – toeval, denk ik – nooit van gekomen om zélf een ruimtesteen vast te houden, laat staan er een in huis te hebben. Waar de kosmos, zelfs ons eigen zonnestelsel, normaliter frustrerend ver weg is, beloven deze stenen hem letterlijk aanraakbaar te maken. Een verleidelijk idee.

Diepe historie van het heelal

Meteorieten zijn (meestal) brokjes van planetoïden, vermoedelijk afkomstig uit de planetoïdengordel tussen de planeten Mars en Jupiter. Daar zweven ze in alle soorten en maten, van bonken van honderden kilometers tot kosmische korreltjes met formaatje kiezelsteen. Stuk voor stuk zijn het de overgebleven klonten uit de beslagkom waarin Moeder Natuur ruim 4,5 miljard jaar geleden de aarde en overige planeten kneedde.

Computertekening van de planetoïdengordel net voorbij planeet Mars (linksboven). Rechtsonder dwergplaneet Ceres, met een diameter van 975 kilometer de grootst bekende bewoner van de gordel. Beeld ESA/ATG medialab
Computertekening van de planetoïdengordel net voorbij planeet Mars (linksboven). Rechtsonder dwergplaneet Ceres, met een diameter van 975 kilometer de grootst bekende bewoner van de gordel.Beeld ESA/ATG medialab

Van al die stenen komt een enkeling soms plots op ramkoers met de aarde. Wetenschappers schatten dat er per jaar een paar duizend onze planeet raken. Eenmaal geland, noemen we ze meteorieten.

Het komt niet vaak voor, maar slaat een relatief grote in, dan is het resultaat gevaarlijk én spectaculair. In 2013 kwam bij de Russische stad Tsjeljabinsk bijvoorbeeld een ruimtesteen van zo’n 20 meter naar beneden. De dalende vuurbol werd veelvuldig op video vastgelegd en de drukgolf na de inslag blies tot kilometers in de omtrek alle ruiten aan gort. Uiteindelijk raakten zo’n duizend mensen gewond. En dat is dan nog niets vergeleken met de groteske reuzesteen van 10 kilometer breed die 65 miljoen jaar geleden de dinosauriërs de kop kostte.

Maar of het nu een grote is, of een kleine die landt met anonieme plof, alle meteorieten zijn wetenschappelijk van waarde. Met de binnenkant kunnen onderzoekers de historie van het zonnestelsel reconstrueren. Om soortgelijke reden zijn ze ook zeer gewild door verzamelaars. Raap een meteoriet op en de diepe historie van het heelal rust plots in je handpalm. Voor dat onbeschrijfelijke gevoel hebben mensen serieuze bedragen over.

Wetenschappelijke sabotage?

Zo ook ik, besluit ik. Al houden twee dingen me nog tegen. Allereerst: wie zegt dat deze stenen écht zijn? De meeste verkopers zijn lid van iets dat de International Meteorite Collectors Association heet en bieden bij aanschaf een certificaat van echtheid aan. Maar als leek zie je het verschil niet tussen een ruimtesteen en een kiezeltje uit iemands achtertuin.

En dan is er nog dit: saboteert de meteorietenhandel de wetenschap niet? Zijn dit geen stenen die op een universiteit horen, waar ze onze kennis van de kosmos kunnen vergroten?

Ik bel daarom met ruimtegeoloog Sebastiaan de Vet, onder meer verbonden aan de TU Delft en Naturalis. Hij vertelt dat van de meeste vondsten een fragment naar een universiteit gaat voor analyse. ‘Het mes snijdt aan twee kanten’, zegt hij. ‘Onderzoekers hebben vaak de tijd en middelen niet om in afgelegen gebieden meteorieten te zoeken. En als de stenen geclassificeerd zijn door een wetenschapper, stijgt de waarde. Dat is goed voor de handelaar.’

Gerustgesteld begin ik met bieden en een paar dagen later ‘win’ ik m’n eerste veiling. Ik besluit dat ik van elke belangrijke meteorietensoort er eentje wil hebben. De ene ruimtesteen blijkt namelijk bij lange na de andere niet.

Het oudste materiaal van het zonnestelsel

De meeste meteorieten die we op aarde vinden, zo’n 85 procent, zijn chondrieten. Ze bestaan uit steen doorzeefd met vlokjes metaal en zijn afkomstig van relatief kleine, geologisch onaangetaste planetoïden. In hun binnenste zitten nog chondrulen: vlokjes oorspronkelijk materiaal uit de schijf stof en gas waarin tijdens het begin van het zonnestelsel de aarde en overige planeten samenklonterden.

Ik besluit er een te kopen op de site van een Nederlandse handelaar. De steen is niet onderzocht door wetenschappers, maar heeft een certificaat van echtheid. De naam luidt ‘NWA’, een verwijzing naar vindplaats ‘Noord-West Afrika’, in de woestijnen van landen als Marokko, Tunesië, Libië en Algerije.

Dat label zie je veel in het meteorietenwereldje. In de woestijn vallen meteorieten door hun zwarte smeltkorst – de laag die ontstaat tijdens het hete geschuur met de aardatmosfeer – namelijk extra op, zegt De Vet. Bovendien blijven ze door de droge omgeving goed bewaard.

De chondriet die ik koop, oogt als een kleine, versteende oliebol, alleen de poedersuiker ontbreekt. Zouden hierin nu echt de wonderen van het zonnestelsel schuilen? Zien is niet bepaald geloven. Toch vóélt het steentje indrukwekkend, een tikje zwaar.

De meteoriet (chondriet), geplakt op een plastic standaard, gaat in de microCT-scanner van de TU Delft.  Beeld Pauline Niks
De meteoriet (chondriet), geplakt op een plastic standaard, gaat in de microCT-scanner van de TU Delft.Beeld Pauline Niks

Maar is-ie echt? Daarvoor klop ik opnieuw aan bij De Vet. Op een zonnige dinsdagochtend leidt hij me per leenfiets rond op de campus van de TU Delft, een toer die ons langs verschillende laboratoria aan verschillende faculteiten voert. De vraag waarop we antwoord zoeken: ‘meteoriet, of meteo-niet’, zoals De Vet het zelf zegt.

‘Ik maakte me wel zorgen toen ik deze meteoriet zag’, zegt De Vet met een glinstering in de ogen. ‘De smeltkorst oogt wat gek. Dat kan komen doordat hij een tijd in de woestijn heeft gelegen voordat iemand hem opraapte. Dan raakt de steen wat verweerd, gepolijst door het passerende zand, zodat de buitenkant gaat glanzen’, zegt hij. Maar hij zou ook best nep kunnen zijn. Nepmeteorieten duiken vaker op, volgens De Vet. ‘Dan bieden verkopers bijvoorbeeld zwerfstenen aan of hoogovenslakken, de pikzwarte overblijfselen van de productie van ruwijzer.’

Aan de faculteit civiele techniek en geowetenschappen heeft technicus Ellen Meijvogel-de Koning de veronderstelde meteoriet al in een micro-CT-scanner gelegd, een kleine variant van de CT-scanners die ziekenhuizen gebruiken. Zo’n scanner schiet röntgenstraling door de steen, waarna een scan van de inwendige structuur verschijnt, met een resolutie van de dikte van een menselijke haar.

Technicus Ellen Meijvogel-de Koning bekijkt een CT-scan van de chondriet. De witte vlekjes die je daarop kunt zien, zijn de aanwezige metaalvlokken.  Beeld Pauline Niks
Technicus Ellen Meijvogel-de Koning bekijkt een CT-scan van de chondriet. De witte vlekjes die je daarop kunt zien, zijn de aanwezige metaalvlokken.Beeld Pauline Niks

Uit de scan blijkt dat ik niet ben opgelicht. Verspreid door het binnenste van de steen zie je overal vlokjes metaal. En belangrijker nog: je ziet óók de typische ronde vormen van de chondrulen. Ik kan mijn eerste vinkje zetten.

[VIDEO PN_VK_Meteoriet_07 september 2021_201. Bij/onderschrift: Doorsnijden meteoriet met snijmachine van de TU Delft]

Wetenschapsredacteur George van Hal (links), ruimtegeoloog Sebatiaan de Vet (midden) en technicus Durga Mainali (rechts) bekijken de zojuist doorgesneden chondriet in het vliegtuiglab van de faculteit Lucht en Ruimtevaarttechniek. Na doorsnijden en polijsten zijn in de steen ook met het blote oog de chondrulen zichtbaar die eerder al op de scan opdoken.  Beeld Pauline Niks
Wetenschapsredacteur George van Hal (links), ruimtegeoloog Sebatiaan de Vet (midden) en technicus Durga Mainali (rechts) bekijken de zojuist doorgesneden chondriet in het vliegtuiglab van de faculteit Lucht en Ruimtevaarttechniek. Na doorsnijden en polijsten zijn in de steen ook met het blote oog de chondrulen zichtbaar die eerder al op de scan opdoken.Beeld Pauline Niks

Open chakra’s

KRRRK KRRRRK KRRRK. Zojuist heeft De Vet met een stanleymesje een puntje van mijn meteoriet afgebrokkeld en nu staat hij dat met een vijzel fijn te stampen, alsof hij peperkorrels maalt voor het avondeten. Deze kruimels gaan straks in de spectroscoop. Met de 60 euro die ik voor 7 gram van deze steen heb betaald in het achterhoofd, doet elke KRRRRK van wat in vakkringen doodleuk een ‘destructieve analyse’ heet wel een beetje pijn.

[VIDEO PN_VK_Meteoriet_07 september 2021_098. Bij/onderschrift: Sebastiaan de Vet maalt met een vijzel brokjes van een ruimtesteen tot poeder]

Dure korrels. Losgemaakte stukjes diogeniet gaan de vijzel in, waar onderzoeker Sebastiaan de Vet ze tot poeder zal malen.  Beeld Pauline Niks
Dure korrels. Losgemaakte stukjes diogeniet gaan de vijzel in, waar onderzoeker Sebastiaan de Vet ze tot poeder zal malen.Beeld Pauline Niks

De steen die ik kocht moet een zogeheten diogeniet zijn, een kruimelig rotsje afkomstig uit de korst van de bekende planetoïde Vesta – een reusachtige ruimterots, met een diameter van 525 kilometer.

Volgens de site waar ik hem koop, is dit niet zomaar een steentje. ‘Deze meteoriet opent je bovenste chakra’s en stimuleert je spirituele ontwikkeling’, roemt de advertentietekst zijn paranormale krachten. ‘Ben je sjamaan, dan helpt deze meteoriet bij astraal reizen naar andere dimensies en werelden.’ Helaas ben ik geen sjamaan, anders had ik mijn bovennatuurlijke macht kunnen aanwenden om te ontdekken of mijn nieuwe collectie bestaat uit meteorieten of uit opgedirkte kiezels uit iemands achtertuin.

Foto van planetoïde vesta, in 2011 genomen door de onbemande ruimtesonde Dawn. Beeld NASA
Foto van planetoïde vesta, in 2011 genomen door de onbemande ruimtesonde Dawn.Beeld NASA

Dan maar vertrouwen op de wetenschap, zelfs als daarvoor een stuk van m’n dure steentje moet sneuvelen. Giet het verkregen poeder in een houdertje, hang dat in de spectroscoop en je ziet welke golflengten geabsorbeerd worden, zegt hoofdtechnicus Ruben Abellon. ‘Elke golflengte hoort bij een chemische verbinding. Zo kun je dus de bestandsdelen achterhalen.’

Zulke spectra bestaan ook van Vesta. ‘Eigenlijk heel bijzonder’, zegt De Vet. ‘Of zonlicht nu weerkaatst op Vesta en hier een aardse telescoop raakt, of dat je in dit apparaat licht weerkaatst op het poeder van die meteoriet, het effect is precies hetzelfde.’

Dat blijkt, na een paar minuten. Het absorptiespectrum van mijn diogenietpoeder lijkt sprekend op dat van Vesta. Het brokje dat in mijn hand heb, zat lang geleden waarschijnlijk vast aan die reusachtige rots in de ruimte. Een duizelingwekkend idee.

Het absorptiespectrum van de diogeniet, hier op het beeldscherm in het lab aan de TU Delft, lijkt sprekend op die van Vesta (niet op de foto).   Beeld Pauline Niks
Het absorptiespectrum van de diogeniet, hier op het beeldscherm in het lab aan de TU Delft, lijkt sprekend op die van Vesta (niet op de foto).Beeld Pauline Niks
De 'Meteor Crater' in de Amerikaanse staat Arizona. Beeld TsaiProject
De 'Meteor Crater' in de Amerikaanse staat Arizona.Beeld TsaiProject

Ook twee andere ruimtestenen die ik in de loop der weken heb gekocht, blijken echt. Ik heb een ijzermeteoriet, grofweg zo groot als m’n duim, die afkomstig is uit de ‘Meteor Crater’, een ruim een kilometer brede krater in de Amerikaanse staat Arizona. Daar sloeg 50 duizend jaar geleden een groot stuk metaal in, de ijzeren kern van een forse planetoïde.

null Beeld Pauline Niks
Beeld Pauline Niks

[VIDEO PN_VK_Meteoriet_07 september 2021_364. Bij/onderschrift: Polijsten van de ijzermeteoriet na het doorsnijden]

[VIDEO PN_VK_Meteoriet_07 september 2021_394. Bij/onderschrift: Behandeling met zuur van de gepolijste meteoriet onthult (subtiel) het voor ijzermeteorieten kenmerkende Widmanstättenpatroon]

Nadat De Vet hem heeft doorgezaagd en behandeld, komt het zogeheten Widmanstättenpatroon tevoorschijn, een rastervormige opstapeling van ijzernikkelmineralen die alleen ontstaan wanneer het metaal gedurende miljoenen jaren afkoelt in de ruimte, een kosmische handtekening die geen twijfel aan de echtheid toestaat.

Ook mijn plakje pallasiet, afkomstig uit de grenslaag waar de ijzeren kern van een planetoïde overgaat in de stenen mantel, blijkt echt. Het is een pronkstuk met buitenaardse allure waarin glinsterende edelstenen (olivijnkristallen) zich afwisselen met spiegelende stukken metaal. ‘Zonder twijfel echt’, zo oordeelt De Vet zelfs zonder test.

Een plakje opengesneden en gepolijste pallasiet, 30,6 gram zwaar, grofweg zo groot als een vinger. Internetveilingprijs (inclusief verzendkosten) iets meer dan 100 euro. Links een paar onbehandelde korrels van dezelfde meteoriet - naam: 'Sericho' - die in 2016 werd gevonden in Kenia.   Beeld Pauline Niks
Een plakje opengesneden en gepolijste pallasiet, 30,6 gram zwaar, grofweg zo groot als een vinger. Internetveilingprijs (inclusief verzendkosten) iets meer dan 100 euro. Links een paar onbehandelde korrels van dezelfde meteoriet - naam: 'Sericho' - die in 2016 werd gevonden in Kenia.Beeld Pauline Niks

Een stukje van Mars?

Kwamen de vorige meteorieten nog van brokken ruimtesteen, nu wordt het pas echt spannend. Ik koop namelijk ook twee miniplakjes, minder dan een halve gram per stuk, die volgens de verkopers afkomstig zijn van de maan en van Mars. Een unieke kans, dus, om – in het geval van Mars – een stukje planeet in de hand houden, een plakje van een wereld waar geen mens ooit is geweest.

Het gaat om zeer zeldzaam materiaal dat na een inslag aan de planeet ontsnapte en via de ruimte richting aarde dwarrelde. Minder dan een half procent van de bekende meteorieten komt van Mars. Bij de internetveiling betaal ik tot mijn stomme verbazing voor de twee steentjes samen niet meer dan een paar tientjes, terwijl ze honderden euro’s waard zouden moeten zijn. Zien de andere bieders iets dat ik niet zie? Zijn dit dan misschien overduidelijke neppers?

Geologen van de Universiteit Twente bieden uitkomst. Zij hebben in hun lab een spectrograaf die een analyse kan uitvoeren zonder de meteorieten kapot te maken. Ze bekijken de vlokjes maan en mars in infrarood licht en maken ingezoomde foto’s.

Ze vergelijken mijn meteorieten vervolgens met twee plakjes marsmeteoriet die ze zelf hebben. En dan blijkt dat de fijnmazige structuur van mijn marsmeteoriet in het geheel niet lijkt op die van hen. ‘In jouw marsmeteoriet zijn de kristalletjes grover en groter. Ze vloeien ook meer in elkaar over’, zegt geoloog Arjan Dijkstra. ‘We waren daar heel verbaasd over.’

Marsmeteoriet NWA 13276, een miniplakje van 0,37 gram, gekocht voor een prikkie bij een internetveiling. Is dit een nepper of daadwerkelijk een vlokje van een andere planeet?  Beeld Pauline Niks
Marsmeteoriet NWA 13276, een miniplakje van 0,37 gram, gekocht voor een prikkie bij een internetveiling. Is dit een nepper of daadwerkelijk een vlokje van een andere planeet?Beeld Pauline Niks

Toch nep, dus? Op het certificaat van echtheid prijkt de officiële naam: NWA 13276. En dus zoeken de geologen het onderzoek erbij waarin de steen waarvan dit een plakje is, geclassificeerd werd als marsmeteoriet. ‘En wat blijkt’, zegt Dijkstra enthousiast. ‘Het komt juist exact overeen met de textuur die daarin omschreven is’.

Waar het verschil met de twee andere marsmeteorieten vandaan komt, is niet duidelijk. ‘Maar als dit nep is, is het een excellente kopie. Gemaakt door iemand met heel veel geologische kennis’, zegt hij. Hetzelfde geldt, zo verzekert hij, voor het plakje van de maan.

De oorspronkelijke analyse is bovendien heel overtuigend, zegt geoloog Frank van Ruitenbeek. Zo analyseerden de wetenschappers onder meer luchtbelletjes in de meteoriet en keken naar varianten – zogeheten isotopen – van zuurstof. De verhouding daartussen bleek in de marsmeteoriet gelijk aan wat kenners verwachten op de rode planeet zelf. ‘Dit stuk steen lijkt echt afkomstig van Mars.’

Zes ruimtestenen, alle zes echt. Hou ze vast en je tuimelt direct de uitgestrekte kosmos in. Ze verbinden ons met de geschiedenis van het heelal, een band die loopt via vele miljarden jaren diepe tijd en schier eindeloos veel kilometers. Ze illustreren het betoverende wetenschappelijke scheppingsverhaal waarin de deeltjes in ons lichaam ooit ontstonden in verre sterexplosies. En waarin vlokjes maan zomaar richting aarde kunnen dwarrelen om te eindigen op je bureau.

Goede handel

30 duizend euro voor een ijzeren meteoriet van 28 kilogram. 5.000 voor een pallasiet van 5 kilogram. Wie een flinke ruimtesteen wil kopen, moet diep in de buidel tasten. Toch vindt op veilingsites als eBay en Catawiki en via meteorietenhandelaren met eigen verkoopwebsites flink wat handel plaats in dit soort stenen.

Voor de Spanjaard Miguel Ángel Contreras Gómez is het zelfs een fulltimebaan. Hij promoveerde in de sportpsychologie, maar besloot in ruimtestenen te gaan handelen. Gómez verkoopt meteorieten via z’n eigen site, meteolovers.com, op veilingsites en aan verzamelaars uit zijn netwerk. ‘Het leek me een avontuurlijker manier van leven’, zegt hij.

Zelf ruimtestenen zoeken doet hij nauwelijks. Vindplaatsen worden angstvallig geheim gehouden of zijn onherbergzaam. Liever koopt hij direct van handelaren in onder meer Marokko.

Grofweg de helft van de meteorieten die lokale handelaren daar aanbieden zijn tegenwoordig al onderzocht door wetenschappers, zodat bekend is om welk type het gaat, vertelt hij. ‘Een goed teken’, zegt Arjan Dijkstra van de Universiteit Twente. ‘Na die eerste classificatie volgt de grootste sprong in waarde. Een grote zorg bij dit soort handel is dat het geld nauwelijks naar de lokale economie gaat.’

De prijzen die Gómez voor zijn ruimtestenen vraagt, bepaalt hij op basis van zijn intuïtie. In tegenstelling tot bijvoorbeeld postzegels bestaan voor meteorieten geen catalogussen met richtprijzen.

Wel bestaan grove trends. De zeldzaamste meteorieten zijn vaak het duurst, soms wel vele malen de gramprijs van goud. Ook zijn stenen met een verse smeltkorst duurder dan verweerde stenen en worden meteorieten soms spectaculair veel meer waard als het een zogeheten ‘observed fall’ is, een steen die mensen hebben zien landen.

Tot slot leveren bewerkte stukken vaak meer geld op. Plakjes zijn bijvoorbeeld populair, omdat je goed de binnenkant kunt zien. Een ‘end cut’, waarbij je én de binnenkant én de smeltkorst kunt zien, is vaak het duurst. Daar komt nog bij dat het vanwege de hoge gramprijs vaak makkelijker is om die kleinere stukjes te verkopen. ‘Ik werk samen met een goede vriend die een werkplaats heeft waarin hij de meteorieten kan prepareren’, zegt Gómez. ‘Tegenwoordig doet hij dat voor handelaren van over de hele wereld.’

Meteoriet of niet?

Zelf een meteoriet herkennen? Als je op alles ‘ja’ kunt antwoorden is de kans aanwezig dat je met een echte te maken hebt.

1. Plakt-ie aan een magneet? Meteorieten bevatten meestal ijzer, op stenen afkomstig uit de buitenste korst van een planeet, maan of grote planetoïde na.

2. Heeft de steen een donkere smeltkorst?

3. Zitten er kuiltjes op het oppervlak die lijken op duimafdrukken? Deze zogeheten ‘regmaglypts’ ontstaan doordat gedeelten van de steen verdampen tijdens z’n tocht door de atmosfeer.

4. Is de steen vrij van gasbelletjes? Stenen met gasbelletjes zijn vaak op een andere manier ontstaan – het zijn dan bijvoorbeeld zwartgeblakerde overblijfselen uit de hoogovens.

5. Zie je aan de buitenkant, op een opengebroken stukje, al vlekjes die op chondrulen kunnen wijzen, of roestplekjes die laten zien dat het van metaal is?

Vier van de zes meteorieten, kort na aankomst, inclusief certificaten van echtheid. Vlnr: de pallasiet (met daarvoor 3 onbewerkte brokjes van dezelfde meteoriet), chondriet, ijzermeteoriet en diogeniet. Beeld George van Hal
Vier van de zes meteorieten, kort na aankomst, inclusief certificaten van echtheid. Vlnr: de pallasiet (met daarvoor 3 onbewerkte brokjes van dezelfde meteoriet), chondriet, ijzermeteoriet en diogeniet.Beeld George van Hal

[!!!ALLEEN ONLINE!!!] Even voorstellen: de zes ruimtestenen

Deze zes ruimtestenen kocht ik online bij veilingen en handelaars. Alle zes arriveerden vergezeld door een certificaat van echtheid ondertekend door mensen verbonden aan de International Meteorite Collectors Association (IMCA). Dit is de informatie die de handelaren vooraf over de stenen aanleverden, of die in de meteorieten database over de stenen publiekelijk beschikbaar is.

1. Stenen meteoriet (‘chondriet’) NWA. Een steen uit de Sahara, volgens de verkoper ‘zeker een meteoriet’, maar niet eentje die door wetenschappers is bekeken voor een officieel oordeel. Ik kocht een onbewerkt exemplaar van 60 gram, via een Nederlandse handelaar. Kosten: 51 euro.

2. IJzeren meteoriet ‘Canyon Diablo’. Deze ijzermeteoriet is afkomstig uit de Meteorite Crater in de Amerikaanse staat Arizona. Alle meteorieten uit die krater krijgen de officiële naam Canyon Diablo. Ik kocht een onbewerkt exemplaar van 118,4 gram. Kosten via een veilingsite: 98 euro.

3. Pallasiet ‘Sericho’. Twee broers waren in 2016 op zoek naar hun kamelen en vonden enkele beloftevolle stenen ten westen van het dorp Habaswein in Kenia en ten zuiden van Sericho. In totaal ging het om ruim 2.800 kilogram van deze meteoriet. Ik kocht een geprepareerd plakje van 30,6 gram. Kosten via een veilingsite: 105 euro.

4. Diogeniet ‘NWA 7831'. In 2013 groef een groep lokale bewoners in de Westelijke Sahara, in district Saguia el Hamra, een bijzondere, groengelige steen op. Na onderzoek door twee geologen van de universiteit van Washington bleek het te gaan om een diogeniet, vermoedelijk afkomstig uit de korst van planetoïde Vesta. In totaal is 20 kilogram van het materiaal gevonden. Ik kocht een onbewerkt brokje van 7 gram bij een Nederlandse handelaar. Prijskaart: 61 euro.

5. Maanmeteoriet ‘NWA 13036'. In 2019 gevonden als groepje opvallende stenen in het zuiden van Marokko. Analyse door twee Amerikaanse geologen leerde dat het ging om een brokstukje van de maan – een zeldzame vondst. In totaal werd van NWA 13036, zoals hij nu heet, zo’n 1,8 kilogram ontdekt. Ik kocht een plakje van 0,54 gram. Kosten via de veilingsite: 36 euro.

6. Marsmeteoriet ‘NWA 13276'. Afkomstig van vier afzonderlijke stenen – totale gewicht zo’n 2,9 kilogram – die in 2019 gekocht werden van lokale meteorietenhandelaren in Mali en Mauritanië. Analyse door twee Amerikaanse geologen liet zien dat het gaat om Marsstenen. Ik kocht een plakje van 0,37 gram via een veilingsite en betaalde daarvoor 41 euro.

Meer over