De grafrede voor Armstrong lag al klaar

De Amerikanen vieren deze week de dertigste verjaardag van de landing op de maan. Maar de Amerikaanse regering hield er destijds serieus rekening mee dat er wel eens niets te vieren zou kunnen zijn....

Kennelijk kreeg het Witte Huis pas na de lancering van de Apollo 11 last van koudwatervrees, want de toespraak werd op 18 juli 1969 geschreven - twee dagen voor het maanlandingsvaartuig Eagle zou neerstrijken in de Zee der Stilte. Voor de tekst tekende Nixons huisschrijver William Safire, tegenwoordig columnist van de New York Times.

'Het noodlot heeft bepaald dat de mannen die in vrede kwamen om de maan te onderzoeken op de maan zullen blijven om in vrede te rusten', zo begint de toespraak. 'Deze dappere mannen, Neil Armstrong en Edwin Aldrin, weten dat er geen hoop is op redding. Maar zij weten ook dat er hoop voor de mensheid schuilt in hun opoffering.'

Als de astronauten waren gebleven in hun 'reuzensprong voor de mensheid' (de woorden van Armstrong toen hij zijn laars in het maanstof drukte), zou een priester de rituelen hebben verricht die horen bij een begrafenis op zee. Daarna zou Houston het contact met de gestrande ruimtereizigers verbreken.

Gelukkig voor Nixon kwamen Armstrong en Aldrin heelhuids neer op de maan (hoewel de maanlander door een koerswijziging op het allerlaatste moment nog maar voor 30 seconden brandstof had) en keerden ze samen met Michael Collins veilig terug op aarde.

Hollywood bedacht acht jaar later een aardige variant op het doemscenario dat in 1969 uiteindelijk in een diepe lade verdween. In Capricorn One van regisseur Peter Hyams schiet de NASA een raket met drie mannen naar Mars. Vlak voor de lancering worden de astronauten uit de cockpit gesleurd en naar een afgelegen hangar gebracht waar ze in een zandbak hun landing op de rode planeet moeten spelen. Het ruimtevaartbureau blijkt geen vertrouwen te hebben in zijn eigen missie. Als de onbemande capsule van de Mars-raket bij terugkeer naar aarde in de dampkring verbrandt, is het lot van de drie astronauten bezegeld. Er volgt een klopjacht van de NASA om de inmiddels ontsnapte astronauten uit de weg te ruimen, inclusief een optreden van Telly Savalas (Kojak) die het drietal in een sproeivliegtuigje naar het leven staat.

Neil, Buzz en Michael zijn er in 1969 genadig van afgekomen.

Peter van Ammelrooy

Meer over