Chaos bij Dibdin

Het liefst opereert commissaris Aurelio Zen in zijn geboorteplaats Venetië. Maar het lot, zijn superieuren én de schrijver Michael Dibdin sturen hem regelmatig naar andere delen van Italië....

Dibdin verkeert in Blood Rain - waarmee de fijne rode zandregen wordt bedoeld die af en toe vanuit de Sahara tot Europa doordringt - niet echt in grote vorm. Dat is hem wel eens eerder overkomen; van de zeven Zen-thrillers in een oeuvre dat er dertien omvat, vertoonde Cabal ook een lichte terugval. Maar dat was niet verontrustend; hij kwam daarna weer ijzersterk terug en hield die lijn tot op heden vast.

Maar met dit nieuwe Zen-boek is iets mis. Het is vooral nogal chaotisch. Maffia-families en speciale politie-eenheden zitten elkaar voortdurend in de haren en op zeker moment is nauwelijks nog duidelijk wie op wie aanslagen pleegt. Te midden van die verwarring staat Zen, opgescheept met een vage taak; uiteraard ook weer een lichtend voorbeeld als onkreukbare agent en daarom bedreigend voor alle partijen.

Er is meer mis. Dibdin lijkt aan het schrijven van dit boek weinig vreugde te hebben beleefd, en dat depressieve laat het verhaal niet onberoerd.

Zens dochter, in het vorige boek, A Long Finish, geadopteerd door de commissaris en opeens ook op Sicilië werkzaam, wordt koelbloedig vermoord. Vrijwel tegelijkertijd overlijdt Zens moeder in Rome. De auteur houdt opruiming.

Wat betekent dat voor Zen? Tja, dat moet de lezer zelf maar ervaren.

Waar Dibdin ook met Zen naartoe reist in Italië, hij weet van landschap en regionale karakters telkens een indringend beeld te schetsen. Dat doet hij ook met Sicilië, wat Blood Rain dan toch weer boven de middelmatigheid doet uitstijgen. Maar het verhaal is zwak en lijkt vooral geschreven om dat ene doel te bereiken dat pas in de laatste alinea duidelijk wordt en dat in een recensie niet valt uit te leggen.

Meer over