Afkicken in een privé-kliniek

Voor rijke Nederlanders is er keus uit steeds meer particuliere klinieken om van hun verslaving af te komen. ‘Jammer dat deze hulp niet voor iedereen beschikbaar is.’..

Van onze verslaggeefster Elsbeth Stoker

Annes verslaving begon op haar 15de met een jointje, een biertje en zo nu en dan een lijntje coke. Niet dat ze in het begin elke dag high was. ‘Maar al vlug werd het een rode draad in mijn leven.’ Toen ze tien jaar later zwanger was, minderde ze even. Stoppen lukte niet. ‘In plaats van dat ik blij was dat ik een kind kreeg, was ik somber dat ik niet kon gebruiken.’ Aan stoppen dacht ze voor het eerst op haar 27ste. ‘Ik heb toen hulp gezocht bij Jellinek.’ Zonder succes, want na vier afspraken is ze niet meer gegaan. Nu, acht jaar later, is het haar wel gelukt en is ze al vier maanden ‘clean’. Ditmaal zocht ze hulp bij een particuliere, ambulante zorgverlener, CrisisCare.

Een groot succes, concludeert de Amsterdamse. ‘Bij verslavingskliniek Jellinek had ik niet het gevoel dat ik begrepen werd. Ook de wachttijd tussen de intake en het daadwerkelijke traject duurde voor mij te lang.’ Ze is niet de enige die haar heil zoekt bij de particuliere verslavingszorg. Inmiddels zijn al honderden verslaafden op deze wijze afgekickt. In nog geen vier jaar tijd zijn er meerdere particuliere instanties gekomen in Nederland. Behalve CrisisCare, dat sinds anderhalf jaar bestaat, helpen ook Addiction Solutions, Castle Craig en Cascade de rijkere verslaafde Nederlander.

Jammer, vindt Dick Trubendorffer van CrisisCare het, dat deze hulp financieel niet voor iedereen is weggelegd. ‘Het is tijd dat er een frisse wind door de reguliere verslavingszorg waait en dat je niet op de wachtlijst moet voordat je hulp krijgt. Het is misschien idealistisch, maar ik wil zo veel mogelijk mensen helpen.’

Daarom is hij druk met het ombouwen van zijn commerciële onderneming in een bedrijf zonder winstoogmerk. Hij wil zorg aanbieden die betaalt wordt uit de AWBZ; de pot voor bijzondere ziektekosten. Alleen dan willen verzekeraars met hem bespreken of de behandelingen vergoed kunnen worden.

Als het aan Trubendorffer ligt, is binnenkort iedereen – van alcoholverslaafde zakenman tot heroïnehoer – welkom bij CrisisCare. Als alles meezit, opent hij dit jaar nog drie klinieken in Amsterdam. In 2007 staan de andere drie grote steden op het programma. ‘En ik wil een eigen detox-kliniek (om te ontgiften, red.) Nu gaan veel Nederlanders vanwege de wachtlijsten naar Schotland of Zuid-Afrika om te detoxen.’

Een ambitieus plan, maar niet onrealistisch volgens Trubendorffer. Zijn collega’s in de branche reageren sceptischer. Barbara Sprew, manager bij de ggz-instelling Mirage, is benieuwd of CrisisCare het voor elkaar krijgt. ‘Voor de marktwerking is het uitstekend als er meer zorgaanbieders komen die inspelen op niches in de markt.’ Wel vraagt ze zich af of er voldoende vraag is naar zo veel klinieken in een korte tijd. ‘Als je AWBZ-zorg aanbiedt, heb je te maken met een productieplafond. Verzekeraars bepalen in overleg met het ministerie hoeveel zorg ze jaarlijks inkopen.’, zegt Marjolein Timmer van Parnassia.

De vraag naar verslavingszorg is inderdaad groter dan het huidige aanbod, stelt Jaap Knoppert van verzekeraar Agis. ‘Maar als we meer zorg willen inkopen, dan is het waarschijnlijker dat we eerst de mogelijkheden bij de reguliere instanties onderzoeken.’ Een garantie van geen wachtlijsten, vindt hij aanlokkelijk. ‘Als het klantenbestand snel groeit als ze straks AWBZ-zorg aanbieden, zullen ze ook capaciteitproblemen krijgen.’

Don Schothorst van de privé-kliniek Addiction Solustion ziet weinig in de plannen van zijn branchegenoot. ‘Onze meerwaarde is juist dat wij ons richten op rijke verslaafden die de kosten zelf kunnen opbrengen en zich niet thuis voelen bij de reguliere instanties.’

Ondanks alle vertwijfeling van branchegenoten is Trubendorffer – vroeger zelf een alcoholverslaafde makelaar die vastliep in de reguliere verslavingszorg – vol vertrouwen dat het gaat lukken. ‘Twaalf jaar geleden kon ik zelf de juiste zorg niet krijgen. Ik moest naar Miami om geholpen te worden, dat wil ik de nieuwe generatie verslaafden niet aandoen.’

Meer over