terugblik

De bijzondere verhalen van de podcast Van Twee Kanten: een terugblik

null Beeld Sasa Ostoja
Beeld Sasa Ostoja

De liefdespodcast van de Volkskrant van Corine Koole heeft voorlopig de laatste uitzending gehad. Van Twee Kanten heeft de afgelopen twee jaar tientallen stellen in de studio gehad. We blikken terug op vijf bijzondere verhalen.

Kris en Wichert zaten in het eerste seizoen in de tweede aflevering van Van Twee Kanten. Ze vertelden hoe ruim 40 jaar geleden zij hun eerste twee baby’s verloren in de aflevering ‘De maakbaarheid van het leven, die is er dus niet’. Nu bijna twee jaar de uitzending vertellen ze hoe ze terugkijken op deze emotionele uitzending.

Wichert: ‘We wisten niet precies wanneer de podcast online kwam. Ik werd gebeld door een collega dat hij had geluisterd. Ik was niet in de buurt van Kris, maar zat met vier vrienden in ons huis in Duitsland. En heb toen met hen geluisterd aan tafel, allemaal met betraande gezichten. Ik dacht wel: nu zit Kris alleen ons verhaal te luisteren.’

Kris: ‘Samen, en toch alleen.’

Wichert: ‘Maar dat pas ook wel in het beeld van onze relatie’

Kris: ‘Ook met de vier kinderen was het mooi om het er over te hebben. Ze wisten het wel, maar niet tot in detail. En: het drong ook meer tot me door hoe moeilijk Wichert het had gehad.’

Wichert: ‘Ik kreeg door de podcast ook een bevestiging. Het moment dat we hier in de landerijen onze auto parkeerdern en een uur stil zaten, dat die heftigheid, die emotie, ook bij haar op dat moment zo voelde.’

Wichert: ‘In 2018, het jaar van de podcast, stonden we op een theatercamping en vroeg men ‘s avonds bij het kampvuur wat onze grondlijn was.’

Kris: ‘Ja mooi: de bassline van je leven. ‘s Ochtends had ik ons verhaal verteld aan een van theatermakers’

Wichert’ ‘En ‘s avonds bij het kampvuur had iemand er een lied van gemaakt. Dus dat jaar, 2018 met de podcast en dat lied, waren we wel hele bijzondere momenten.’

Kris: ‘En er was ook zoveel herkenning. Veel mensen hebben iets dergelijks meegemaakt. maar er wordt weinig over gepraat.’

Wichert: “Ja, terugkijkend was het een fijne ervaring.’

Kris lacht: ‘En nu is het ook wel weer klaar. Het is ook niet zo dat deze gebeurtenissen mijn hele leven definiëren.’

Anne en Allard zaten in aflevering van 27 juni 2019: ‘Ik kán het niet langer met de baby, ik ben gewoon op’ Ze vertelden over hun worsteling met hun huilende baby. En hoe Anne vond dat alle verantwoordelijkheid voor hun dochter wel erg veel bij haar lag. Inmiddels hebben ze een tweede kindje. Anne vertelt hoe het nu gaat.

Anne: ‘Vlak na de uitzending, in de maanden erna, bleek dat ik opnieuw zwanger was. Het is een jongetje, Abe. En eerlijk gezegd is hij geen makkelijke slaper. We hebben weer een insomnia-baby gemaakt, grappen we weleens. De zorg ligt het meeste bij mij, maar dat lijkt wel de natuurlijke verdeling. Het zit ook meer in mijn aard om me op te offeren voor de kinderen, lijkt het wel.

We zitten nog wel in therapie, omdat we geloven dat we alletwee wel een onderliggende overtuiging hebben over het ouderschap die we in onze jeugd hebben meegekregen

Allard was wel geschrokken van de aflevering, dat de zorglast zoveel bij mij lag, dat was door de podcast nu wel veel meer een ‘feit’. Hij geeft ook in de aflevering aan dat hij wel meer verantwoordelijkheid moest nemen, en dat er echt iets moest veranderen, Dus dingen als, de baby aan de borst in slaap laten vallen, dat doen we nu niet meer. Daar hebben we wel van geleerd. En de podcast heeft me wel gebracht dat opvoedzaken en de verdeling van taken nu beter bespreekbaar zijn.

Maar dat gezegd hebbende: deze keer gaat het allemaal wel ietsje anders omdat de baby tijdens de eerste lockdown is geboren. Dat is een hele andere situatie. Nu pakken we - noodgewongen - veel meer samen op.’

Gerard en Marriët zaten in de aflevering van 7 februari 2020: ‘We hebben een part-time huwelijk’. Beiden zijn diplomaat en worden over de hele wereld uitgezonden. Ze vertelden destijds over de bijzondere vorm die hun huwelijk in de loop der jaren heeft aangenomen.

Marriët “Van collega’s kregen we de leuke feedback: er was veel herkenning. Maar ook: wat mooi dat jullie je zo kwetsbaar opstellen, Maar ik vond het zelf helemaal niet zo kwetsbaar, of ben ik gewoon heel open, haha’

Gerard: “Mensen vinden het mooi te horen wat nu de prijs van het nomadenleven is. We stipten dingen aan waar veel mensen niet bij stil staan’

Marriët : ‘Online zag ik ook wel iets gezegd over ‘die arme kinderen’. Maar deze mensen hebben het echt helemaal niet begrepen.’

Gerard: ‘De kinderen hebben het niet geluisterd, dat soort dingen wil je ook niet weten van je ouders volgens mij.’

Marriët : ‘Jij vond het soms niet zo’n flatteus beeld. Het leek wel erg of ik het leven in mijn eentje ook wel zou redden. Dat ik niet warmer overkwam in de audio. Wat mooi is aan onze manier van leven, dat je ook helemaal op kan gaan in je werk, zonder dat je schuldig hoeft te voelen over het degene die thuiszit,.

Gerard: ‘Dat brengt ook professioneel wel veel’

Marriët : ‘Ik hoorde terug dat dat herkenbaar was, bijna een opluchting dat je dat ook hardop mag zeggen: dat je zonder je gezin ook prima functioneert,

Gerard ‘Ik ben ook reservist en ons soort leven, dat speelt natuurlijk ook bij militairen die op vredesmissie gaan. Dan gaat het er vaak over hoe zielig het is voor het thuisfront. En hoe zwaar de militair het heeft. Dat is ook soms wel zo. Maar er gaan er ook heel veel met plezier een half jaar weg. Die gaan fluitend het vliegtuig in.’

Marriët: ‘Het grappige is dat we zonder er veel over te praten, we over veel dingen hetzelfde denken. Daar kom je zo dan achter.’

Gerard ‘En dit was een aanleiding om het er juist wel over te hebben, dingen uit te spreken, Nu weer. ‘Ik heb deze zomer ontslag genomen bij Buitenlandse Zaken, na 23 jaar, omdat ik een superleuke functie bij het Ministerie van Sociale Zaken kon krijgen. Marriët is nog bij BZ en heeft de komende jaren een functie in Nederland. Daarna wil ze wel weer naar een ambassade, maar ik niet, denk ik. Het fijne is, dat we daar geen stress meer over hebben; samen is fijn, parttime heeft ook leuke kanten.’

Lisette en Maarten zaten in de allereerste aflevering van deze podcast ‘Ik wil graag met je door maar je gaat wel in therapie”. Op het einde van de podcast, spreekt Corine Koole de hoop uit dat het hen goed zal gaan. En dat hun verhuisplan naar Noorwegen om daar een geitenboerderij te beginnen zal slagen. De uitzending was voor Lisette extra spannend omdat ze aan veel mensen in haar omgeving nog niet eerder had verteld over haar bipolaire stoornis. We spreken met Lisette:

‘Ja, we zijn naar Noorwegen geëmigreerd! En in oktober 2020 ook alweer re-migreert. We hebben er anderhalf jaar gewoond en gewerkt. En het was heel leuk en heel fijn. Maar we misten toch teveel dingen. Daar kwam bij dat ook het coronatijdperk was aangebroken. Dus misten we dat er familie en vrienden langs konden komen. Helemaal omdat we een kindje hebben gekregen. Zes weken na de geboorte konden er pas grootouders langskomen.

We zaten in Noorwegen met de geitenboerderij op een eiland en we keken er naar uit om er vrienden te maken. Maar dat viel tegen, de plaatselijke Noren waren erg stug. Dus toen we de beslissing moesten nemen om de boerderij daadwerkelijk te gaan pachten, hebben we dat niet gedaan. En zijn we nu dus weer in Nederland. We hebben allebei een baan, een huis en ons kindje gaat naar de opvang. We wonen in de Randstad, dus het contrast met Noorwegen is wel erg heftig. Misschien dat we op een dag wel naar Noorwegen terug gaan. Maar dan willen we niet meer in het westen zitten. Je hoort altijd dat het daar erg veel regent. Nou, dat is ook zo’

‘Nadat de podcast online stond, vond ik het wel heel spannend wat de reacties zouden zijn. In de comments van Facebook stonden wel een paar nare reacties. Maar over het algemeen was het bij vrienden wel een ingang voor hele goede gesprekken. En omdat ze nu weten wat die ik had, kunnen ze er ook rekening mee houden of er naar vragen. Maar in de twee jaar na de podcast heb ik eigenlijk nooit meer een terugval gehad. En we hebben toch genoeg meegemaakt de afgelopen tijd. Het gaat gewoon heel goed! Op de tijd in Noorwegen kijk ik nu terug als op een vakantie van anderhalf jaar waarin we een kindje hebben gekregen.’

Van Twee Kanten is een podcast die wordt gepresenteerd door Corine Koole. Deze rubriek stond ooit op papier in Volkskrant Magazine. Simone Eleveld heeft het meeste montagewerk gedaan in de afgelopen jaren. Alle afleveringen staan hier.

Meer over