AnalyseOranje

Zo ziet De Boer het graag: zijn backs zijn geen aardse mannen, maar hebben vleugels

Al bij de aftrap stonden ze gisteravond tegen de middenlijn aan, klaar om voorwaarts te trekken, diep de Oekraïense helft op. Het waren de backs van het Nederlands elftal, Denzel Dumfries (rechts) en Patrick van Aanholt (links); cruciale pionnen aan de zijkanten van het veld in de recentelijk door bondscoach Frank de Boer geïntroduceerde speelwijze zonder buitenspelers.

Denzel Dumfries na de 3-2 tegen  Oekraïne. Beeld Getty Images
Denzel Dumfries na de 3-2 tegen Oekraïne.Beeld Getty Images

Het leidde tot verhitte discussies. Terwijl het feitelijk gaat om een herintroductie, ook op het WK 2014 onder Louis van Gaal speelde Nederland met twee spelers die elk een volledige kant moesten bestrijken, mannen die daarom moeten beschikken over de longen van een Olympisch waterpoloër en de benen van een 3.000 meter steeple chase-kampioen, over inzicht, een goede voorzet en een goede tackle.

Adequaat in de afronding is trouwens ook een pré zo bleek al na vijf minuten, toen Dumfries vrij voor de Oekraïense doelman Buschcan verscheen doch op diens voet schoot. In de 22e minuut was Van Aanholt zelfs naast Buschcan opgedoken, maar ook hij wist hem niet te verschalken.

Zo ziet De Boer het graag. Zijn backs moeten geen aardse mannen zijn, maar vleugels hebben. Wingbacks noemt hij ze. In de twee oefenwedstrijden klopte er weinig van het flankenspel, het kostte de beoogde linksback Owen Wijndal de kop.

‘Backen’

Al vele jaren zoeken Nederlandse bondscoaches naar backs van formaat. Misschien zit dat in de opleiding. Voorheen waren backs spelers die je volgens Johan Cruijff ‘altijd zelf moet opleiden’, want zo moeilijk was dat niet, dat ‘backen’. Houd de buitenspeler in bedwang, speel de bal naar de goede kleur en klaar is Kees.

Hoe anders is dat nu, ze moeten alleskunners zijn. Van Gaal vond in Daley Blind een redelijke linksback voor het WK 2014, maar op rechts werd na Daryl Janmaat en Paul Verhaegh uiteindelijk een beroep gedaan op aanvaller Dirk Kuijt.

De Boer probeerde sinds zijn eerste wedstrijd in oktober 2020 al Hans Hateboer en Kenny Tete uit, maar zij vielen af, net als Rick Karsdorp. Blind heeft de bondscoach liever als de meest linkse van de drie centrumverdedigers.

Wijndal gaf eerder in de week toe dat het wennen is, bij zijn club AZ heeft hij een buitenspeler voor zich. ‘Nu moet je eerder voorin zien te komen dan je gewend bent. Het is iets waar we hard aan werken. Ik merk dat het steeds beter gaat.’

Maar dus nog niet goed genoeg. Van Aanholt kreeg de kans. De 30-jarige speler van Crystal Palace hangt al sinds 2013 rond bij Oranje, maar stond voor gisteravond pas op 610 speelminuten. Hij zocht ook lang naar een vaste habitat. Door Chelsea, dat hem op zijn zestiende overnam van PSV, werd hij zo vaak verhuurd dat hij op zeker moment overwoog te stoppen met voetbal.

Kopkans

Ook de 25-jarige Dumfries moest in zijn loopbaan vaak horen dat hij niet goed genoeg was, zelfs bij amateurclub VV Smitshoek. Vooral zijn technische vaardigheden blijven ter discussie staan.

Gefluit klonk ook in de Arena toen Dumfries kort voor rust een vrije kopkans hopeloos naast werkte. Maar in de 52e minuut was applaus zijn deel nadat Buschcan zijn matige voorzet zo voor de voeten van Wijnaldum tikte. Ook bij de 2-0 van Weghorst was Dumfries betrokken, al was er wederom grote hulp van de tegenstrevers.

Van Aanholt kreeg bij zijn wissel in de 64e minuut van De Boer, ooit begonnen als back, een ferme knuffel als teken van tevredenheid. Van opluchting ook waarschijnlijk. Alsnog leek de avond bitter te eindigen door twee tegentreffers uit het niets. Maar uiteindelijk logenstrafte Dumfries voor de zoveelste keer zijn criticasters door boven de Oekraïense sterspeler Zinchenko uit te komen en krachtig in de hoek te koppen. Alsof de vleugelback letterlijk vleugels had gekregen.

Meer over