Zachte heelmeesters staan machteloos

De wielersport is ziek. Nog altijd blijken er renners en figuren in de periferie te zijn die zich aan dubieuze praktijken bezondigen....

Grootse wielerprestaties moeten voortaan maar op schrift gesteld met de kanttekening ovb. Zoals in: 'Richard Virenque daagt met veel lef UlIrich uit (ovb)'. Of in: 'Frank Vandenbroucke wint met overmacht Luik-Bastenaken-Luik( ovb)'. Wat zich aanvankelijk liet aanzien als lef en overmacht, kan later iets heel anders blijken te zijn. Daarom worden superlatieven voortaan onder voorbehoud gebruikt.

Arme Fransen, arme Belgen. Vorig jaar moesten de wielerfans in Frankrijk afscheid nemen van Richard Virenque als de brutale schelm die het gezag van koning Jan tartte. Nu is de beurt aan hun noorderburen die net in Frank Vandenbroucke een nieuwe Eddy Merckx hadden ontdekt.

De kanttekening bij de prestaties van Vandenbroucke is overigens ook onder voorbehoud. In tegenstelling tot Virenque heeft Vandenbroucke nog enig recht van spreken in zijn pogingen zich vrij te pleiten. Hij gaat dat vandaag proberen in zijn woonplaats Ploegsteert.

Met de confrontatie tussen Virenque en zijn voormalige verzorger Willy Voet gisteren als nasleep van de Festinazaak leek de wielersport weer een stap verder in het schonen van zijn blazoen. Maar één stap vooruit zijn er zeker zes achteruit na de onthulling van het wijdvertakte dopingnetwerk in Frankrijk.

Frank Vandenbroucke was vrijdagmorgen bij zijn ploegmaat en vriend Philippe Gaumont voor een training toen de Franse politie aanbelde en het tweetal meenam voor verhoor. Het grote Belgische talent mocht vrij snel weer naar huis, waarbij het onduidelijk bleef of daaraan een bekentenis van dopinggebruik vooraf ging.

Het enige dat Frank volgens Vandenbroucke senior verweten kan worden, is zijn ongelukkige keuze van vrienden. Dat geldt dus in eerste instantie voor Gaumont, ploeggenoot bij Cofidis. In de afgelopen koersen was de 26-jarige Gaumont nog de locomotief van juniors successen. Nu is hij kennelijk de kwaaie pier geworden.

Gaumont is wel een renner van besproken gedrag. Zijn koersfiets moest in 1996 de schuur in nadat hij was betrapt op het gebruik van nandrolon. Een jaar later won Gaumont Gent-Wevelgem en vertelde hij het verhaal van de verkeerde vrienden en een verbeterd leven.

Geen van beide lijkt waar te zijn. Samen met zijn Franse collega Yvon Ledanois, een naamloze renner die ooit nog twee jaar in dienst van Jan Raas reed, werd Gaumont zondag in staat van beschuldiging gesteld. Ze zouden in het peloton hebben gefungeerd als stromannen voor Bertrand Lavelot en Bernard Sainz, de vermeende meesterbreinen achter de dopinghandel.

De één is advocaat van het halve peloton (ook van Cees Priem!). De ander is paardenfokker (!!) en scheen graag te liefhebberen als soigneur. Als zodanig gaat hij door het leven als Docteur Mabuse, het door filmmaker Fritz Lang gecreëerde meesterbrein achter de misdaad in Berlijn.

Behalve het vermoedelijke verband met de paardensport is vooral het smoezelige karakter van de aangehoudenen pikant. Het dopinggebruik van tegenwoordig werd steeds meer in verband gebracht met de professionalisering van de wielersport. In de strakke organisatiestructuur van Festina was een belangrijke rol weggelegd voor ploegarts Ryckaert.

De professionele toediening van stimulantia was in de plaats gekomen van het gerommel met malafide verzorgers in de voorgaande jaren. Nu blijkt dus dat er toch niet zo heel veel veranderd is in de wielersport. In dat opzicht lijkt deze zaak erg op die in de Driedaagse van De Panne. Toen kwam aan het licht dat de persoonlijk verzorger van Michele Bartoli een handeltje in amfetamine dreef. Het grijze circuit draait blijkbaar nog op volle toeren.

Beide zaken maken pijnlijk duidelijk dat het wielrennen na de klappen van vorig jaar zich in 1999 nog altijd voortbeweegt op twee lekke banden en met een slag in de wielen. Aan het begin van het seizoen toonde voorzitter Verbruggen van de internationale wielrenunie zich nog een optimist. Er was volgens hem een algemeen bewustzijn gegroeid in het wielermilieu dat alles anders moest en snel ook, anders zou het publiek zich tegen de helden keren.

De helden zelf wijzen nu terecht op het grote enthousiasme voor de voorjaarsklassiekers. Maar als dat enthousiasme een paar weken later wordt ondergraven, snijdt de sport zich pas echt in de vingers. Lees de eerste regels.

En toch, hoe merkwaardig dat ook klinkt, is het taaie offensief van de Franse justitie alleen maar toe te juichen. De wielersport is ziek, nog zieker dan gedacht, zo ziek zelfs dat ze er kennelijk niet voor terugdeinst zichzelf doodziek te maken.

Zachte heelmeesters staan machteloos. Het staat wel vast dat er nu echt gesneden moet worden: voor de geloofwaardigheid van de sport en voor de sporters die proberen langs gezondere wegen de top te bereiken.

Meer over