Woede als voedingsbodem voor succes

Emotioneel werden Rebekka Kadijk en Merel Mooren niet eens meer, toen ze zondag de top van het erepodium in Scheveningen beklommen....

Kadijk en Mooren wonnen het door de Europese volleybalbond georganiseerde toernooi, dat vooral dient als kwalificatie voor het EK, niet dankzij de steun van de eigen bond. Dat was ze eerder gelukt ondanks de aanwezigheid van de NeVoBo, zeiden ze, nog steeds kwaad over de handelwijze van de beleidsbepalers.

‘Als je eindelijk eens in Nederland speelt, verwacht je steun van je eigen organisatie’, zei Mooren. ‘Als dan blijkt dat de bond je juist tegenwerkt, terwijl je er in een olympisch jaar al niet veel bij kunt hebben, is het logisch dat het je allemaal even teveel wordt.’

De woede van de twee richtte zich met name op de plotselinge ommezwaai in het wedstrijdschema die hen benadeelde. Na hun vroege uitschakeling in de World Tour in Barcelona, waren ze op stel en sprong naar Nederland teruggevlogen. Om half twee donderdagnacht landden ze op Schiphol. Ze hadden de NeVoBo gevraagd hun partij de volgende dag zo laat mogelijk in te plannen.

Mooren: ‘In plaats daarvan hebben ze onze wedstrijd als eerste eropgezet en ook nog eens vervroegd naar 9 uur. Ik wilde eerst niet aan opzet denken. Pas toen ik het schema zag, kon ik geen andere reden dan deze bedenken.’

Woede bleek de juiste voedingsbodem voor Kadijk en Mooren, die zich via de in het beachvolleybal ene toegestane herkansingswedstrijd vochten naar de eindstrijd, waarin ze zich ontdeden van het Duitse duo Banck/Günther. Van de NeVoBo hadden ze ‘niemand gehoord of gezien’. Alleen beachvolleymanager Michel Everaert had hen gefeliciteerd. Mooren: ‘Dat vond ik wel lef hebben.’

Het verweer van de bond dat de deur altijd voor het koppel openstaat en dat van bewuste tegenwerking geen sprake is, legden ze naast zich neer. ‘Er is te veel gebeurd om daarin nog te geloven. Ze hebben gewoon de pik op ons’, zei Mooren. ‘Het zit me na twaalf jaar topsport tot hier’, kropte ook haar meer ervaren teamgenote de frustraties niet op.

Kadijk en Mooren hebben het kennelijk bij de bond verbruid door het aanbod te weigeren om deel uit te maken van Beach Team Holland. Ze willen, zonder steun van het bondsmodel dat voorziet in vaste trainers en middelen, de Olympische Spelen bereiken. En het lijkt hen nog te lukken ook.

De voorlopige zeventiende plaats op de olympische ranglijst voldoet, want 24 teams mogen naar Peking. Er hoeft slechts vormbehoud voor NOC*NSF te worden getoond, met een topzesklassering bij het EK of een negende plaats tijdens een World Tour-toernooi. Het zou hen ook nog een verlenging van hun olympische A-status (auto plus stipendium) opleveren.

Maar leuk is anders geweest, sinds hun olympische missie in gang werd gezet. Het vorige jaar raakte verpest door blessures. Toen Kadijk na drie maanden hersteld was van haar heupkwetsuur, werd Mooren geveld door een blindedarmontsteking en trombose in haar been.

Het kostte hen de nodige punten voor de olympische ranglijst. En door de afwezigheid verspeelden ze ook de toegang tot de hoofdtoernooien voor het jaar erop in de World Tour, waar teams hun olympische basis leggen en het grote geld kan worden verdiend.

Ze zijn daardoor veroordeeld tot het spelen van extra kwalificatiewedstrijden, waar de kans op niets groter is dan op de hoofdprijs. Het kost hen extra hotelovernachtingen en levert kopzorgen op, omdat in een korte tijd zo veel mogelijk punten moeten worden vergaard om Peking in zicht te houden.

‘We komen van ver’, vatte Mooren het bondig samen. ‘Maar we zijn wel met afstand het hoogst geklasseerde vrouwenkoppel op de wereldranglijst. De andere staan veel te ver weg om kans te maken. Het is: of wij gaan, of niemand gaat. Dan denk ik: doe daar dan wat aan als bond.’

Ze begrijpen ook wel dat de teams die vallen onder Beach Team Holland, door de bond worden geassisteerd tijdens de toernooien. Kadijk (28) en Mooren (25) vragen ook niet om hulp. Mooren: ‘Maar werk ons dan ook niet tegen.’

Misschien moeten ze nog harder zijn en zichzelf nog meer afzonderen, filosofeerde de jongste van het tweetal na het meest beladen toernooi uit hun carrière. Maar omdat het vliegtuig naar Polen (World Tour) maandagochtend alweer vertrok, werd maar met een positieve conclusie besloten. ‘Ons geloof in eigen kunnen heeft in elk geval een flinke opsteker gehad.’

Meer over