Interview

William Troost-Ekong: ‘Dit verzin je niet als je op je 22ste nog bij Dordrecht speelt’

De voetbalcarrière van William Troost-Ekong, geboren in Haarlem, kwam moeizaam op gang. Dankzij zijn volharding is hij nu wel aanvoerder van Nigeria bij de Afrika Cup. ‘Ik leef mijn droom.’

Bart Vlietstra
De Nigeriaan William Troost-Ekong (rechts) duelleert met Mohamed Salah (rood shirt) van Egypte. Nigeria won dinsdag met 1-0.     Beeld AP
De Nigeriaan William Troost-Ekong (rechts) duelleert met Mohamed Salah (rood shirt) van Egypte. Nigeria won dinsdag met 1-0.Beeld AP

Op de Afrika Cup is een geboren en getogen 28-jarige Haarlemmer de aanvoerder van Nigeria, het Afrikaanse land met veruit de meeste inwoners (ruim 206 miljoen). William Troost-Ekong heeft een Nederlandse moeder en een Nigeriaanse vader en speelde lang bij minder aansprekende clubs als FC Dordrecht, het Noorse Haugesund en Turkse Bursaspor. Pas anderhalf jaar geleden trad hij toe tot zijn droomcompetitie, de Premier League. Met Watford strijdt hij om lijfsbehoud.

Toch is hij dus de leidsman van de Nigeriaanse ploeg, bijgenaamd The Super Eagles. Vooral sinds de jaren negentig, toen flamboyante spelers als Finidi, Yekini, Kanu, Okocha, Amokachi, Oliseh, West en Amunike op grote toernooien schitterden, is het shirt met felgroene accenten befaamd en zijn de verwachtingen in het voetbalgekke land steevast hoog. Troost-Ekong: ‘In Nederland zijn er zeventien miljoen redelijk kalme bondscoaches, in Nigeria kijken meer dan 400 miljoen vurige ogen naar je.’

Hij knijpt soms in zijn arm. ‘Ik heb altijd geloof in mezelf gehouden, maar dit verzin je niet als je op je 22ste nog bij FC Dordrecht speelt. Meer dan vijftig interlands, brons op de Spelen, al een WK mogen spelen en nu Premier League-speler en aanvoerder op de Afrika Cup. Geweldig.’

Mohamed Salah

De centrumverdediger weerstond in de openingswedstrijd misschien wel de beste aanvaller van het moment, de Egyptenaar Mohamed Salah. In oktober ging een prachtdoelpunt van de Liverpool-spits, na briljant gepingel in het strafschopgebied, tegen Watford nog de wereld over. Troost-Ekong: ‘Ik kon alleen maar toekijken.’

In de bloedhete Kameroense stad Garoua was dinsdag Salah juist de toekijker. Egypte, recordhouder qua Afrika Cup-zeges, kwam met het 1-0 verlies nog goed weg. ‘We speelden overtuigend. De missie om Salah te stoppen was echt een teamprestatie,’ sprak Troost-Ekong na afloop trots.

De aanloop was roerig. De eerder gememoreerde gouden generatie herbergde veel meer ervaring en klasse dan de huidige ploeg, ze imponeerde op het WK’94 en won zelfs goud op de Spelen van 1996 onder Nederlandse bondscoaches, respectievelijk Clemens Westerhof en Jo Bonfrère. Sindsdien wordt de bondscoachstoel van Nigeria beschouwd als de heetste zetel van Afrika, vlak voor het toernooi werd de Duitser Gernot Rohr er nog uitgewipt, oud-international Augustine Eguavoen is nu (voor de derde keer) de tussenpaus.

Enthousiaste ploeg

Nigeria mist de beste spitsen. Napoli’s Victor Osimhen werd geveld door corona en blessureleed, Emmanuel Dennis werd door Watford niet vrijgegeven. Die club liet Troost-Ekong wel vertrekken. ‘Ik had daar al eerder afspraken over gemaakt.’

De jeugdige selectie heeft een Nederlandse tint. Ook Sadiq, Ejuke, Ebuehi, Musa en Omeruo speelden in de eredivisie. Doelman Okoye vertrekt na dit seizoen van Sparta naar Watford.

Troost-Ekong: ‘We hebben een enthousiaste ploeg, die veel minder geroutineerd is dan de ploeg die in 2019 derde werd op de Afrika Cup. Toch ziet men ons in Nigeria als topfavoriet, zeker na de zege op Egypte. Als we zo blijven spelen, hebben we zeker de ingrediënten om te winnen.’

Door corona en dwarsliggende clubs ontbreken er nog meer Afrikaanse topspelers in gastland Kameroen. Veelgehoorde klacht vanuit vooral Engeland is dat het met de voortwoekerende pandemie onverantwoord is dat spelers zomaar een maand of langer in Afrika spelen, terwijl de competitie gewoon doorloopt. De Engelse oud-international Ian Wright sprak daar weer schande van. ‘Een EK in tien landen was geen enkel probleem, maar de Afrika Cup, dat in één land wordt gehouden wel. De verslaggeving is volledig racistisch gekleurd.’

Op en neer naar Engeland

Troost-Ekong: ‘Daar ben ik het wel mee eens. Natuurlijk begrijp ik dat de clubs balen, want zij betalen ons. Met Watford vechten we tegen degradatie. Maar het toernooi stond allang gepland, je weet dit als je Afrikaanse spelers haalt. Voor ons is dit een prachtkans om ons land te representeren op een groot podium. Door alle commotie is er helaas al een hoop van het enthousiasme voor het toernooi afgehaald. Dat vind ik wel jammer.’

Troost-Ekong sluit opvallend genoeg niet uit dat hij tijdens de Afrika Cup naar Engeland vliegt om voor Watford te spelen. ‘Als het schema het toelaat en het echt moet, sta ik ervoor open. De club heeft het moeilijk.’

Maar hij weet ook dat Nigeria smacht naar iets om blij van te worden. Etterende conflicten, terreuraanslagen, ontvoeringen en economische crises teisteren het land. ‘Daardoor zijn er ook te weinig goede faciliteiten voor getalenteerde voetballers in een cruciale fase van hun ontwikkeling. Vandaar dat veel jongens die buiten Nigeria zijn geboren of die al jong naar het buitenland zijn gegaan worden opgeroepen voor de nationale ploeg.’

Troost-Ekong noemt zijn ouders als voornaamste motivatiebronnen. Zijn vader stuurde hem op zijn 12de naar een Engelse kostschool om tuchtig klaargestoomd te worden voor de universiteit. Na drie jaar kwam hij op de radar van de befaamde opleiding van Tottenham Hotspur, maar zijn vader weigerde zijn handtekening te zetten, cruciaal om te worden toegelaten.

Zijn moeder tekende op de laatste dag alsnog. ‘Daar ben ik haar nog steeds superdankbaar voor. Het gaf flinke frictie tussen mijn ouders, later zijn ze gescheiden, ik heb mijn vader lang niet gesproken. Hij vond dat school mijn beste kans was op een mooie toekomst die voor veel Nigerianen niet in het verschiet ligt. Nu ik zelf vader ben, kan ik hem beter begrijpen.’

Via de Krommendijk

Het offer van zijn moeder en de scepsis bij zijn vader gaf Troost-Ekong ‘liters benzine’ om door te zetten bij de vele mentale tegenslagen onderweg. Zo redde hij het niet bij Tottenham, FC Groningen en KAA Gent. Op sombere avonden aan de Krommedijk in Dordrecht, in koud Noorwegen, broeierig Turkije of tijdens een dreigende staking bij het Nigeriaans elftal vanwege een financieel conflict dacht hij aan zijn hoofdschuddende vader en zette daarna zijn schouders weer onder zijn levenswerk: slagen als profvoetballer. ‘We zijn allebei heel koppig. Ik wilde zijn ongelijk bewijzen. Na het WK 2018 hebben we vrede gesloten.’

Troost-Ekong nam zoals altijd twee koffers vol Watfordshirts en -trainingspakken mee naar Afrika om uit te delen, en zal op verzoek van vrienden en ploeggenoten terugreizen met een lading shirts van het Nigeriaanse elftal. Hij betaalt de kledij zelf. ‘Ik leef mijn droom en iedereen mag daar een stukje van.’

Meer over