Willem II schertst met Luinge

Een dubbelganger van scheidsrechter Roelof Luinge bemoeide zich vrijdag opeens met de training van Willem II. Assistent-trainer Hans Verel had gel in zijn haar gesmeerd, om de karakteristieke stekelcoup van Luinge te bewerkstelligen, en wrong zich tussen de spelers die op een vrije trap aan het oefenen waren....

Het was een ludiek bedoelde voorbereiding op de wedstrijd tegen AZ, die een dag later met 3-1 werd gewonnen en waarvoor Luinge als arbiter was aangewezen. Maar de geschiedenis dreigde zich zaterdagavond werkelijk te herhalen.

Net als in de geruchtmakende wedstrijd tussen De Graafschap en PSV beoordeelde Luinge een valpartij in het strafschopgebied als aanstellerij. In Doetinchem kreeg PSV'er Kolkka daarvoor een gele kaart; in Tilburg overkwam Galasek dat ook en het leek even onjuist en onrechtvaardig.

In Doetinchem kreeg de wedstrijd vervolgens de merkwaardige wending die vrijdag op het trainingscomplex werd nagebootst. Luinge kende PSV een vrije trap toe, die al werd genomen toen Luinge nog met enkele Graafschappers in de weer was. Daardoor kon Nilis eenvoudig de winnende treffer maken. Maar in Tilburg had Arts de hulp van Luinge niet nodig om een directe vrije trap in het AZ-doel te krullen.

Het betekende het tweede doelpunt van Willem II en met nog geen kwartier gespeeld, leek de thuisclub aan een glorieus avondje begonnen. Energiek en accuraat toog Willem II ten aanval.

Aan de andere kant wachtte bovendien een aarzelende defensie. Zo liet Buskermolen zich na twee minuten de bal afpakken door Sjoekov en was Van den Berg even laconiek bij het onschadelijk maken van diens voorzet. Daardoor kon de attente Ceesay de bal in het doel schuiven, 'maar eigenlijk was dat een eigen doelpunt', aldus Gerard van der Lem.

De AZ-trainer had zijn elftal in een verrassende samenstelling het veld opgestuurd en misschien was het geschutter daaraan ook wel een beetje te wijten. AZ begon met maar liefst vier aanvallers aan de wedstrijd, hetgeen ten koste was gegaan van verdediger Wijker.

Van der Lem hoopte daarmee het offensieve collectief van Willem II naar achteren te duwen. Aanvankelijk leek hij in zijn eigen mes te lopen, maar gaandeweg pakte die tactiek steeds beter uit. Zo had schaduwspits Max Huiberts de avond van zijn leven kunnen hebben als hij iets nauwkeuriger was geweest.

Vijf minuten na de 1-0 had hij de gelijkmaker al op zijn schoen, maar schoot die zo zacht in dat Victoria op de lijn kon redden. En zo ging Huiberts de hele avond door met kansen missen.

Landerl moest er vijf minuten voor rust aan te pas komen om voor de enige AZ-treffer te tekenen. Obdam wierp een inworp voor de opkomende Buskermolen en diens voorzet werd door de Oostenrijkse linksbuiten in het doel geschoven. Terecht stelde Adriaanse na afloop Abdellaoui aansprakelijk voor die tegenslag. Hij had Buskermolen de voet dwars moeten zetten.

Na zijn griepaanval keerde Abdellaoui terug in het elftal en deed dat met nummer tien op zijn rug. Abdellaoui, zijn hele loopbaan al buitenspeler, moest in die hoedanigheid de dynamische maar geblesseerde Ramzi doen vergeten.

Het begin beloofde nog wel wat, maar Abdellaoui werd steeds slordiger. Dat gold trouwens ook voor veel van zijn medespelers, al konden die hun inspanningen in de Champions League als excuus aanvoeren.

Adriaanse moest zijn team een paar keer flink door elkaar husselen om het tij te keren en als doelman Mampaey niet een paar knappe reddingen had verricht, zou dat niet eens gelukt zijn. Dankzij hem was de rake kopbal van Sanou een kwartier voor tijd de genadeklap voor AZ.

Lang wilde Adriaanse na afloop niet stilstaan bij wat er mis was gegaan en mis dreigde te gaan. In de aanloop naar weer een nieuw Europees avontuur, morgen in Bordeaux, rekende Adriaanse zich met een glunderend gezicht rijk. Om half tien zaterdavond, met de 3-1 zege op zak en Feyenoord nog eventjes op het veld, mocht Willem II zich zowaar koploper noemen. 'En dat is sinds 1954 niet meer voorgekomen.'

Een kwartier later, met een 1-0 eindstand in de Kuip, waren de verhoudingen alweer rechtgezet, en terecht. Willem II is nog veel te wisselvallig om koploper te mogen zijn, zelfs niet van de eredivisie.

Meer over