Columnpaul onkenhout

Wie kan het Dumfries nazeggen dat hij betrokken was bij álle vijf doelpunten van Oranje?

null Beeld

Na de tweede Denzel Dumfries Show in de Johan Cruijff Arena vroeg Tom Egbers aan Rafael van der Vaart of de rechtsback, tegenwoordig wingback genoemd, opnieuw moest worden gekozen tot man van de wedstrijd. Dumfries had eerder op de avond in het duel met Oostenrijk (2-0) de aanzet gegeven voor het eerste doelpunt, een strafschop, en zelf het tweede gemaakt.

Van der Vaart reageerde geïrriteerd op de vraag van Egbers. Hij kon het nauwelijks aan. Met een vies gezicht, walgend bijna: ‘Nee joh, natuurlijk niet’.

Toen moesten de buitenlandse kranten hun oordeel nog uitspreken. Dat deden ze vrijdag vol overtuiging, bleek uit een stuk op vi.nl. L’Équipe vond dat Dumfries, ‘een van de revelaties van het toernooi’, een grand match had gespeeld. Mundo Deportivo benoemde hem tot een van de sensaties van het EK, La Gazzetta dello Sport vond dat hij Oostenrijk domineerde en de beste man van het veld was.

En zo ging het maar door. De grootste krant van België, Het Laatste Nieuws, maakte van Dumfries een soort superman, alleen de oranje cape ontbrak nog. Ook noteerde ik de quote ‘ze zijn hier helemaal gek van Dumfries’ van een VI-verslaggever die vanuit Engeland aan het woord kwam in een programma van Kees Jansma.

Een paar dagen eerder had ik in de groepsapp van onze voetbalploeg Dumfries schamper vergeleken met onze rechtsback van een paar jaar geleden die, ik zeg het voorzichtig, niet altijd even goed uit de verf kwam. Een uurtje later had Dumfries tegen Oekraïne twee doelpunten voorbereid en er zelf eentje gemaakt en was hij door de Uefa gekozen tot man van de wedstrijd.

Scorebordjournalistiek, jazeker, maar wie kan het Denzel Dumfries, de wingback van Oranje, nazeggen dat hij betrokken was bij álle vijf doelpunten van Oranje, er zelf twee heeft gemaakt en wereldwijd een verpletterende indruk heeft gemaakt?

Op de avond van Nederland - Oostenrijk zei bij de NOS ook Marco van Basten iets opvallends, voor de wedstrijd al. Het resultaat was volgens hem ondergeschikt aan de uitvoering, aan de manier van spelen.

Pas na lang nadenken kon ik de onuitgesproken redenering volgen. Oostenrijk en de derde tegenstander in de groep, Noord-Macedonië, kunnen er volgens Van Basten geen hout van. De overwinningen komen vanzelf, dus nu moest in de eerste plaats de speelwijze worden geperfectioneerd.

Oók geen Dumfries-man, Van Basten, schat ik in. Ik vermoed dat hij hem ook niet tot man van de wedstrijd zou hebben gekozen. Hij en Van der Vaart zijn representanten van wat vroeger de Hollandse school werd genoemd, puristen die iedere voetballer langs een meetlat leggen die alleen maar aangeeft hoe het met de techniek en het spelinzicht is gesteld.

Zonder twijfel is Denzel Dumfries een van de vreemdste internationals van deze eeuw. Hij oogt wat lomp en wekt de indruk dat hij wordt opgesteld omdat hij iets weet van Frank de Boer of een quiz heeft gewonnen, met als hoofdprijs een interland. Hij mag het een keer proberen, de volgende keer wordt er weer een echte wingback opgesteld.

Aan de andere kant: als Rafael van der Vaart de mentaliteit van Denzel Dumfries zou hebben gehad, had hij vijftien jaar deel uitgemaakt van de wereldtop en een keer of drie de Gouden Bal gewonnen. Van der Vaart was de voetballer die zo nu en dan lekker een kroketje naar binnen werkte, Dumfries de jongen die zich al op jonge leeftijd een schijnbaar onbereikbaar doel stelde en op zaterdagavond in het café een spaatje rood bestelde, terwijl zijn ploeggenoten van de A 1 aan het bier gingen.

Een jongensdroom, hield Jeroen Stekelenburg van de NOS hem donderdag voor. Het begint er op te lijken, zei Dumfries. Het kan altijd nog beter en groter, bedoelde hij. Ja joh, natuurlijk wel.

Meer over