Nieuws

Weerzien met oude liefde Inter benadrukt vooral dat Mourinho niet meer de ‘Special One’ is

Elf jaar nadat hij als ’s werelds beste trainer uit Milaan was vertrokken, trof José Mourinho (58) zaterdagavond voor het eerst Inter als tegenstander. De harde nederlaag voor zijn huidige ploeg AS Roma (0-3) onderstreepte nog maar eens dat de status van Mourinho compleet veranderd is.

Sam Planting
José Mourinho tijdens AS Roma - Inter (0-3). Beeld Reuters
José Mourinho tijdens AS Roma - Inter (0-3).Beeld Reuters

In 2010 bereikte Mourinho zijn persoonlijke piek. Waar hij bij Porto doorbrak met het winnen van de Champions League (2004), en de internationale voetbalwereld in de daaropvolgende jaren bij Chelsea kennismaakte met zijn grenzeloze zelfvertrouwen, beleefde hij in Italië zijn fijnste dagen. Met Internazionale won hij de treble: de Serie A, de Coppa Italia en de Champions League in één jaar.

Maar nu, ruim een decennium later, zal Mourinho’s terugkeer naar het Italiaanse voetbal ditmaal niet eindigen in nog een grote ereronde. Bij AS Roma wankelt de trainer al in zijn eerste maanden, net als het geval was bij vorige werkgevers Manchester United en Tottenham Hotspur. Een eens zo revolutionaire kampioenmaker, een tactisch genie dat zich wangedrag en grootspraak kon veroorloven, lijkt door de tijd te zijn ingehaald.

Onvrede

Zijn defensief stugge countervoetbal leverde bij Porto, Chelsea en Inter volle prijzenkasten op, maar won weinig voetbalharten. In zijn hoogtijdagen vond de grote Mourinho-show vooral ná het laatste fluitsignaal plaats: op de persconferenties. De Britse pers had al snel een onstilbare honger naar de uitspraken van Mourinho. En de Portugees stelde zelden teleur. Op zijn eerste persconferentie als Chelsea-manager kwam hij zelf al met een bijnaam op de proppen: ‘Noem me alsjeblieft niet arrogant, maar ik heb een Europese hoofdprijs gewonnen en zie mezelf als een special one.’

Maar van die speelse grootheidswaanzin is nu bij AS Roma weinig over. Ook na de thuisnederlaag tegen oude liefde Inter (0-3) was het riedeltje van Mourinho vooraf al te raden. Hij is ontevreden over de kwaliteit van zijn selectie, en insinueert vrijwel wekelijks dat hem bij binnenkomst afgelopen zomer meer en betere aankopen was beloofd. ‘Wanneer wij rekening moeten houden met het coronavirus, blessures en schorsingen, hebben wij een ronduit beperkte ploeg.’

Tactisch voorbijgestreefd

Maar een magere selectie of niet, het grotere probleem adresseert Mourinho zelden. Want zijn ooit zo bewierookte countervoetbal werkt niet meer zo goed nu het topvoetbal draait om fel en collectief drukzetten naar voren en een hoog tempo aan de bal. De succesploegen onder leiding van Mourinho in de jaren ’00 en ’10 waren defensief feilloos. Zowel bij Porto als Chelsea vestigden zijn teams defensieve records die nog altijd staan. Bij Inter overtuigde hij zelfs aanvallende sterren als Samuel Eto’o en Goran Pandev zich in defensieve rollen op te offeren voor het collectieve succes van het team.

Maar in Rome is de defensieve magie van Mourinho uitgewerkt. Op kinderlijke wijze gaf zijn ploeg zaterdag voor rust drie goals weg. Bij de 0-1 liet keeper Rui Patricio een corner in één keer binnenvallen bij de eerste paal. De door Mourinho bij Roma overbodig geachte spits Edin Dzeko schoot de 0-2 binnen, nadat Inter eerst 18 achtereenvolgende passes heen en weer had gespeeld. En bij de 0-3 van Denzel Dumfries mocht verdediger Alessandro Bastoni zonder tegendruk zeventig meter opschuiven met de bal aan de voet, om met een gekrulde voorzet het hoofd van de Nederlander te vinden.

‘Zij het initiatief, wij de punten’, was vroeger de gedachtegang van de counterploegen van Mourinho. Maar van zulke dodelijke scherpte is bij zijn laatste drie clubs geen sprake meer.

Meer over