Weer wijst jury in wielrennen winnaar aan

Boos gooit George Hincapie zijn fiets tegen de ballustrade en beent hij de bus van de jury in. ‘Hoe kun je dat nou maken?’, roept hij verontwaardigd....

Van onze verslaggeefster Marije Randewijk

Hincapie is een aardige vent. Altijd bereid tot een praatje, nooit te beroerd om een handtekening te zetten. Hij gelooft in het goede van de mens. Hij zou beter moeten weten.

Over een uitslag in het wielrennen kan tegenwoordig worden gecorrespondeerd. Het gebeurt de laatste maanden frequent dat de jury of een dopingcontroleur in een koers het laatste woord heeft. Soms spreken ze onmiddellijk, soms een paar dagen later.

De rechters oordelen woensdag na bestudering van een aantal onduidelijke tv-beelden Stefan Schumacher voorlopig niet schuldig aan het malheur van Hincapie en dus mag de Duitser met de eindzege van de achtdaagse rittenkoers door België en Nederland naar huis.

Niet dat die daar heel gelukkig van wordt overigens. ‘Het is Scheisse’, verzucht hij. Hij wil de persconferentie zonder leiderstrui beginnen. Schumacher gooit het tricot als een vodje voor zich neer. Pas als de organisatie hem verzoekt het rood aan te trekken, voldoet hij aan het verzoek. Met tegenzin, dat wel.

In de sport geldt het recht van de sterkste. Dus kiest Schumacher in de Rue de la Résistance in de slotmeters logischerwijs voor zijn eigen hachje. Dat klassementsleider George Hincapie daardoor veertig meter voor de finish ten val komt en de eindzege verspeelt, spijt hem. ‘Maar wat moet ik dan doen?’, vraagt de renner van Gerolsteiner, die zijn concurrent onmiddellijk na de aankomst zijn verontschuldigingen aanbiedt en hem vertwijfeld probeert uit te leggen wat er is gebeurd. ‘Ik heb geen fout gemaakt.’

De beelden geven hem gelijk. Schumacher krijgt in de laatste rechte lijn een klap van een overenthousiaste toeschouwer, loopt daarbij een forse blauwe plek aan zijn linkerarm op en weet ternauwernood een valpartij te vermijden. Maar door zijn onverwachte slinger van de linkerkant van de weg naar de rechterzijde raakt hij het voorwiel van een verbaasde Hincapie. ‘Het was hij of ik’, zegt Schumacher. En dan liever hij. Maar dat zegt de Duitser er uit piëteit met het slachtoffer niet bij.

Normaal schrijven de regels voor dat een renner die in een sprint zo opzichtig van zijn lijn wijkt, wordt gedeklasseerd. Schumacher is zich echter van geen kwaad bewust. Het is niet zijn schuld dat hij niet rechtdoor kon fietsen.

Door de vier seconden bonificatie die hij als nummer drie van de etappe, achter Philippe Gilbert en Manuele Mori, opraapt, wordt hij wel eindwinnaar. Hij heeft na acht dagen, in een koers die altijd uitdraait op een secondenspel, precies een tel voorsprong op Hincapie. ‘Als ik gewoon kan sprinten, word ik hier tweede’, zegt Schumacher met een ernstig gezicht.

Hincapie gelooft er niets van. Als hij voluit had kunnen doorgaan, zou hij tweede zijn geworden. ‘Ik lag al derde’, weet de Amerikaan zeker. Met die uitslag zou hij de rittenkoers hebben gewonnen.

De hele dag hadden zijn mannen in een kleine kopie van de klassieker Luik-Bastenaken-Luik zich uit de naad gewerkt. Soms was Hincapie zelf achter de vluchters aangesprongen als ze zoals Nibali en Schumacher een direct gevaar vormden voor zijn klassement.

Na een ontluisterende Tour de France, waarin hij geen moment zijn klassementsambities kon waarmaken, leek Hincapie zijn blazoen op te poetsen. Een groot deel van het peloton mocht dan de neus ophalen voor de Benelux Tour, voor hem zou het een belangrijke zege zijn geweest. Psychisch vooral. En dan rijdt zo’n brokkenpiloot hem in de wielen.

Hij kijkt iedereen met een T-shirt of een pet van Gerolsteiner vertwijfeld aan. ‘Het is aan jullie om iets te zeggen. Jullie moeten iets doen.’

De Amerikaan begrijpt de apathie van de Duitsers niet. ‘Je kunt het zo krijgen hoor. Prima, doe maar’, zegt hij uiteindelijk gedesillusioneerd. ‘Ze sturen je gewoon wandelen’, aldus Dirk Demol, de ploegleider van Hincapie. ‘We zijn er mooi vet mee.’

Weet je dat een commissaris van de jury hem heeft verteld dat Schumacher vorige week bij de proloog een seconde te vroeg van het startpodium is gereden, vraagt Demol. De Duitser reageert verbolgen op die aantijging. Dan kan hij ook wel beginnen over de uitslag van een van de bonificatiesprints die in zijn ogen niet deugde.

Misschien doet hij het nog wel. Over de uitslag kan immers worden gecorrespondeerd. Discovery Channel zal een klacht indienen bij de UCI. Het wachten is op het eerste communiqué uit Aigle.

Meer over