NIEUWS

Wederopstanding Jumbo-Visma in Tour: Van Aert wint op de Ventoux

Op de flanken van de Mont Ventoux heeft Jumbo-Visma het beeld van hun Tour de France volledig doen kantelen. Wout van Aert won de rit, die tweemaal over de beroemde berg voerde. Tegelijkertijd bewees zijn ploegmakker Jonas Vingegaard dat Tadej Pogacar niet onfeilbaar is.

Wout van Aert viert de etappe-overwinning. Beeld Reuters
Wout van Aert viert de etappe-overwinning.Beeld Reuters

Ze waren de grootste verliezers van de eerste week, maar in de elfde etappe van Sorgues naar Malaucène waren de renners van Jumbo-Visma de grote winnaars. Van Aert kwam solo aan in Malaucène nadat hij al in zijn eentje over de top van de Mont Ventoux was gekomen en zich beheerst maar razendsnel naar de finish had laten zoeven. Het was de vierde keer dat de 26-jarige Belg een individuele ritzege boekte. Bauke Mollema, lang in de aanval met Van Aert, werd derde.

Van Aert zocht na afloop naar woorden om zijn emoties over te brengen. ‘De Mont Ventoux is een van de meest iconische bergen in het wielrennen. Dit is misschien wel mijn beste overwinning ooit’, zei de man al Gent-Wevelgem, Millaan-San Remo en de Amstel Gold Race won. ‘Het was zwaar om deze ronde op niveau te komen. We hebben veel pech gehad, zelfs vandaag. Maar we zijn erin blijven geloven.’

De pechreeks van Van Aerts ploeg begon in de eerste etappe met de fan die met een kartonnen bordje Tony Martin en de rest van de Jumbo-trein onderuit veegde. In de dagen erna werd de ploeg nog vaker getroffen door valpartijen waardoor Robert Gesink en later ook kopman Primoz Roglic de Tour moesten verlaten. Woensdag nog raakte Martin op een onbewaakt ogenblik in de berm en liet zich bebloed en groggy naar de ambulance leiden.

Persoonlijk zat het Van Aert ook niet mee. Hij had zijn zinnen, net als Van der Poel, op de gele trui gezet, maar hij bleef steeds steken op de tweede plaats. De tijdrit, waarin hij zichzelf ook kansen toedichtte, verliep niet naar wens.

Na het afstappen van Roglic en de doorweekte bergritten vertelde hij zich in de sprints te willen mengen. Dat deed hij dinsdagmiddag onmiddellijk met een tweede plaats, nipt achter winnaar Mark Cavendish.

Massasprints, tijdritten, maar ook bergritten, Van Aert doet wat breedte aan talent betreft nauwelijks onder voor zijn evenknie Mathieu van der Poel, die zondag met het oog op de Zomerspelen de Tour verliet. Dat was één concurrent minder voor de rit van woensdag.

Tweemaal moesten de tourrenners woensdag de flanken van de Mont Ventoux beklimmen. Eenmaal van de zogenaamde makkelijke kant vanuit Sault, eenmaal van de zwaarste en bekendste zijde vanuit Bedoin. Van Aert reed zo soepel dat er van een verschil tussen beide wegen naar boven leek te bestaan.

Alaphilippe

Aanvankelijk was Van Aert niet mee in de kopgroep. Julian Alaphilippe, ook al zo’n multitalent, had een kwartet geformeerd op de eerste twee kleinere beklimmingen in de etappe. Van Aert moest in de achtervolging, onder meer met Bauke Mollema. Hun groep deed er uiteindelijk een uur over om het gat naar Alaphilippe en zijn medevluchters te dichten.

Toen kon het ploegenspel beginnen, want Mollema had met Kenny Elissonde en Julien Bernard twee teamgenoten van Trek-Segafredo in de kopgroep. Bij de laatste, en zwaarste, beklimming van de Mont Ventoux, zette Bernard het tempo en wipte de mindere mannen overboord.

Daarna ging Elissonde in de aanval en bleven daarachter alleen Alaphilippe, Van Aert en de bonkig koersende Mollema over. Pas bij de tweede poging wist Van Aert die mannen los te rijden en koers te zetten naar de kleine Fransman vooraan. Die sloot nog een paar kilometer aan bij Van Aert, maar met nog zo’n 12 kilometer klimmen en een dikke 30 kilometer wedstrijd te gaan, schudde de Belg hem af.

Mollema was inmiddels verlost van Alaphilippe, maar reed als derde in de wedstrijd al snel op een minuut achterstand. Van Aert was te sterk voor het ploegenspel van de twee Trek-Segafredorenners.

De 199 kilometer lange rit bleek voor veel mannen te zwaar. Clément Russo, Tosh Van der Sande, Dan McLay, Miles Scotson, Tiesj Benoot en Victor Campenaerts gaven op.

Team Ineos

In het peloton overheerste lang een ouderwets beeld. Team Ineos, vroeger Sky, reed het grootste deel van de dag op kop alsof ze de gele trui in handen hadden zoals in de dagen van Chris Froome. Maar de gele trui hing om de schouders van Tadej Pogacar, van Team UAE.

De inspanning van de zwartgeklede mannen leek er niet op gericht om Pogacar, die meer dan 5 minuten voorsprong had op de concurrenten voor het geel, aan te vallen. Het doel was het verzwakken van de directe tegenstanders van Ineos-kopman Richard Carapaz in de strijd om het podium.

Alle kilometers op kop door zijn helpers hadden voor Carapaz maar beperkt effect. De eerste man uit de top van de rangschikking die moest passen was Ben O’Connor, maar de Australiër had zijn twee plaats in het klassement te danken aan zijn solo van zondag naar Tignes en was geen uitvloeisel van klassementsambities.

Ook de Fransen David Gaudu en Guillaume Martin werden slachtoffer van Ineos’ dadendrang, maar zij stonden al achter Carapaz. Datzelfde gold voor Enric Mas, die vlak onder de top kraakte.

Zo leek het voornaamste gevolg toch vooral dat de Britse ploeg geletruidrager Tadej Pogacar een relatief rustige dag bezorgde. Gegangmaakt door de concurrent hoefde hij zijn eigen helpers niet hoefde in te zetten.

En uiteindelijk moest Carapaz zelfs nog in de achtervolging op Jonas Vingegaard. De jonge Deen van Jumbo-Visma demarreerde met het weerstation op de top al goed in het zicht. Alleen Pogacar kon eventjes mee, maar zelfs hij moest passen. De Sloveen zal er niet van wakker liggen. Zijn marge is zo ruim dat hij zich wat tijdsverlies wel kan veroorloven.

In de afdaling sloot Pogacar met Carapaz en Rigoberto Uran weer aan bij de 24-jarige Deen. Zo veranderde er niet iets wezenlijks in de top van het klassement. Pogacar behield het geel, Uran schoof op naar de tweede plaats, Vingegaard naar de derde. Wilco Kelderman, die iets aan tijd toegaf op het plekje met Pogacar, steeg in het klassement naar de zesde plaats.

Het belang van Vingegaards stoot was groter dan tijdswinst of verschuivingen in de rangschikking. Het was, net als het spetterende dagsucces van Van Aert, vooral een bewijs van grote veerkracht.

Meer over