We hebben verloren, maar nog veel meer gewonnen

Inderdaad: doodzonde. Maar hébben we eigenlijk wel verloren?..

Getalsmatige winst: Oranje heeft (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Brazilië) geen enkele nederlaag hoeven te incasseren.

Vakantie-winst: Het Nederlands elftal heeft ons allemaal een paar hele mooie zomerweken bezorgd, ondanks het beroerde weer.

Sportieve winst: Het team speelde niet alleen minder grof dan hun voorgangers uit 1974 en 1978, maar vertoonde daarbij tenminste evenveel subliem voetbal - en we krijgen zelfs nóg een wedstrjd van de Boertjes en de rest. (Echt waar: Bergkamps magnifieke moment komt nog wel!)

Psychologische winst: De ploeg heeft dit uitstekende resultaat bereikt dankzij Hiddinks 'harmoniemodel', dus zonder terug te vallen op Cruijffiaanse, al dan niet opgefokte, crisistoestanden.

Over het goede voorbeeld geven gesproken.

Sociale winst: Ook het gedrag van de Nederlandse supporters kan worden beschouwd als pure winst. Dat kunnen ze ons in Engeland en Duitsland niet nazeggen.

Mondiale winst: Natuurlijk, jammer dat die penalty-loterij dinsdag slecht voor 'ons' is afgelopen. Maar zou het op wereldschaal gezien niet veel sneuer zijn geweest als Brazilië aan het kortste eind had getrokken? Immers, er zijn veel meer Brazilianen dan Nederlanders.

Politieke winst: Als het dan toch per se nationalistisch moet: Nederland heeft het in dit WK-toernooi langer volgehouden dan vrijwel alle grote voetballanden. De Russen háálden de eindronde niet eens, Spanje, Italië, Argentinië, Engeland, zelfs Duitsland werden uitgeschakeld - en ook de Belgen zijn er niet meer bij.

Jammer alleen dat Frankrijk. . . nu ja, des te meer reden voor Duisenberg om zijn hele termijn uit te zitten, nietwaar?

Huishoudelijke winst: Denk eens aan de voetbalhaters onder ons. Die zijn eindelijk verlost van die hele oranje-idioterie!

Waterpeil-winst: Ook de Amsterdamse woonboot-bewoners hebben reden om opgelucht te zijn.

AMSTERDAMJan van Erp

Niveau

Bujsaim is de naam, uit de United Arab Emirates. Zijn jaarlijkse hoogtepunt is de strijd om de Sjeik Hassan II Cup tussen FC Fujairah en Abu Dhabi United. Hier echter bevochten de twee beste landenploegen ter wereld elkaar om een plaats in de WK-finale.

De bange vermoedens werden al na enkele minuten bewaarheid; Bujsaim zakte genadeloos door het ijs. De man zag zoveel overtredingen over het hoofd dat je je afvroeg of hij wel een fluit bij zich had.

Zeventigste minuut: Davids tikte Ronaldo neer, vrij voor de keeper. Rood? Strafschop? Bujsaim stond simpel te ver weg om het te kunnen zien. Laatste minuut: Van Hooijdonk ging tegen het gras. Het stadion hield de adem in: was het erbinnen of erbuiten? Als enige zag Busjaim er een Schwalbe in.

Je kon het de man niet eens kwalijk nemen; het niveau was gewoon te hoog voor hem. Wat wil je ook als je toppers als Nielsen, Van den Ende en Colina vroegtijdig naar huis stuurt. Als de FIFA zich eens wat minder met het geven van instructies zou bezighouden en wat meer met de arbiters die ze uit moeten voeren, dan krijgen we over vier jaar heel misschien een beetje evenwicht tussen het niveau van de scheidsrechters en dat van de teams.

UTRECHT Erik van Vliet

Gefeliciteerd

Ik heb als Braziliaan erg genoten van het Nederlandse team. Nederland had ook in het verleden vaak een sterk team, maar de ploeg van dit WK, met Frank en Ronald de Boer, Kluivert, Bergkamp, Davids en Van der Sar, zal altijd in het geheugen blijven. Gefeliciteerd.

CAMPINA GRANDE (Brazilië) Maio Spellman

Matennaaiers

De hele wereld was blij dat de matennaaiers van Argentinië eruit lagen. De Belgen trof dit lot al eerder.

Nederland, en vooral Van Hooijdonk, heeft zich jammer genoeg aan het slechte Argentijnse voorbeeld gespiegeld. Dit ondanks de belofte van Hiddink dat Nederland geen gewoonte zou maken van wat Van der Sar deed, die als een strijkplank neerging na zijn contact met de haardos van Ortega.

Matennaaien brengt geen geluk: de sportiefste ploeg, Brazilië, gaat naar de finale. Ook de beste ploeg voor de objectieve waarnemers.

KAMPENHOUT(België)

Maurice De Volder

Strafschoppen

Bloeddruk en hartslag nog hoger, nagels nog korter, billen nog meer samengeknepen, ogen dicht of toch een beetje open. . .spanning voldoende bij het nemen van strafschoppen.

Ik zou het volgende voorstel willen doen dat de spanning er voldoende inhoudt, maar waarmee de wedstrijd wel op een voetballende manier tot een einde wordt gebracht en waarbij het eindresultaat mijns inziens meer voldoening zal geven.

Wanneer de reguliere speeltijd is verstreken en geen beslissing is gevallen, neemt de coach van elk team twee spelers uit het spel. De coach overlegt over de tactiek met de spelers in de 'minipauze'. Beide coaches geven de namen (nummers) van de spelers die uit het spel worden genomen door aan de scheidsrechter.

Van elkaar weten ze op dat moment niet welke spelers uit het veld worden genomen en kunnen dus niet anticiperen op de keuze/tactiek van de tegenpartij.

Er wordt een kwartier (10 minuten?) gespeeld. Wanneer geen beslissing is gevallen, de 'sudden death' blijft gehandhaafd, moet elke coach weer twee spelers uit het veld nemen. Wanneer de coach nog vervangingsmogelijkheden heeft mag hij daar natuurlijk van harte gebruik van maken.

Het lijkt mij toe dat dit 'recept' een smakelijke manier kan zijn om het spel binnen 30 minuten op een voetballende manier te beëindigen.

AMERSFOORT J.W. Brandsma

Ruimte

Voorstel aan de voetbalwereld: het nemen van penalty's na een verlenging waarin geen 'golden goal' is gescoord dient te worden afgeschaft.

In plaats hiervan wordt er na 90 minuten door de trainers bij beide teams één speler van het veld gehaald, zo ook in de 95ste minuut, 100ste minuut, et cetera. Zo komt er veel meer ruimte en zal de ploeg met het grootste tactisch vermogen de partij naar zich toe trekken. De 'sudden death' blijft wel gehandhaafd.

Op deze manier heeft de beter voetballende ploeg een grotere overwinningskans dan bij het nemen van een strafschoppenserie.

ARNHEM E. Rensman

Misverstand

Al een aantal keren is mij opgevallen dat, zodra een vergelijking wordt gemaakt met het WK van 1974, er bij sommige sportjournalisten het misverstand leeft dat het Nederlands elftal indertijd de halve finale speelde tegen Brazilië (de Volkskrant, 7 juli).

Zowel bij het WK van '74 als bij het WK van '78 werden na de groepswedstrijden (zestien landen waren in vier groepen ingedeeld) de acht overgebleven teams opgedeeld in twee groepen van vier (groep A en B), waarin opnieuw een halve competitie werd gespeeld.

De beide groepswinnaars speelden vervolgens de finale, terwijl de nummers twee de wedstrijd om de derde en vierde plaats zouden spelen. Met andere woorden: er was geen sprake van een 'knock out-systeem' zoals nu.

In '74 was Nederland ingedeeld bij Argentinië, Oost-Duitsland en Brazilië en won achtereenvolgens met 4-0, 2-0 en 2-0 en werd aldus groepswinnaar en finalist.

Wat wel waar is, is dat indertijd de wedstrijd tegen Brazilië beslissend was voor wie er nummer een in de groep en dus finalist zou worden (beide ploegen hadden de eerste twee wedstrijden gewonnen) en daar komt, denk ik, het misverstand over de halve finale van '74 vandaan.

GRONINGEN Frits Broekema

Afschuw

Met afschuw hoorde ik het commentaar van Evert ten Napel bij de wedstrijd Nederland - Brazilië. Zonder enige terughoudendheid liet hij zich vele malen positief uit over de zogenaamde 'professionele overtredingen' die het Nederlands elftal regelmatig nodig had om Brazilië af te stoppen.

AMSTERDAM Jaap Lampe

Lof

Oranje heeft veel gewonnen op het WK'98. Het technisch zeer fraaie en tactisch sterke voetbal werd gecombineerd met een herwonnen mentaliteit, die Oranje vaak ontbeerde. Ook de supporterslegioenen van Oranje hebben inmiddels internationaal veel lof geoogst.

Ondanks de gemiste finale (hoewel die dinsdagavond eigenlijk al gespeeld is), reden genoeg om met een goed gevoel op dit WK terug te kijken. Maar toch. . .tja. . .Evert ten Napel.

NIJMEGEN Paul Fiselier

Meer over