Warme club, warme mensen en vette klei

Enkele maanden geleden nog maar speelde hij met Kuwait Club in het toernooi om de Azië Cup in een zonovergoten, met 90 duizend toeschouwers gevuld stadion....

‘Maar de opdracht voor de trainer is overal dezelfde: elf spelers naar een overwinning leiden.’ Hij rookt een klein sigaartje en de glimlach wijkt niet van zijn gezicht als hij vertelt over zijn terugkeer op de Nederlandse velden: ‘In Koeweit at ik schapenvlees met de president, hier eet ik elke donderdagavond in Philippine mosselen met de voorzitter.’

Leushuis is in Hoek in een totaal andere wereld terechtgekomen. Van Koeweit, waar de rijkdom van marmeren vloeren en gouden kranen schitterde, naar Hoek, waar de supporters zich verdringen in de kantine, een naar het voetbalveld verplaatste afgedankte polikliniek van het ziekenhuis van Terneuzen. Van stuivend woestijnzand in het Midden-Oosten naar de vette klei van Zeeuws-Vlaanderen.

‘Maar één ding is hetzelfde’, zegt Willem Leushuis, ‘en dat is ambitie: Kuwait Club wil altijd winnen, Hoek ook.’

Hij verliet zijn vorige club na een conflict met de president, die hem wilde voorschrijven welke spelers hij moest opstellen. ‘Dan kennen ze Willem Leushuis dus niet.’ Twee jaar nadat hij met IJsselmeervogels algemeen kampioen van Nederland was geworden, vroeg Hoek hem de al voor de competitiestart ontslagen Wim Hofkens op te volgen.

Hoek dus, een vlekje op de kaart, een door de gemeente Terneuzen opgeslokt dorpje met vijf kerken, waarvan er inmiddels drie zijn gesloten. Er wonen iets meer dan 3000 mensen en de voetbalclub doet op het hoogste amateurniveau al jaren van zich spreken. Met spelers van buiten, uiteraard.

Voor dit seizoen werden zelfs vier in België wonende Afrikanen aangetrokken. Gideon Imagbudu is één van hen. Hij is een 30-jarige Nigeriaan die in België voor Beveren, Lokeren en Gent in totaal ruim 300 wedstrijden op het hoogste niveau speelde.

Zaterdag kijkt hij geblesseerd toe. ‘Ik wilde eigenlijk stoppen, maar toen kwam er iemand naar me toe met de vraag of ik geen zin had om voor Hoek te gaan spelen. Hoek, vroeg ik? Nou, zeiden ze, wij halen je thuis in Antwerpen op en regelen alles. Dit is goed zo: warme club, warme mensen.’

Patrick Sunday Okoro revalideert bij het tweede elftal en Kenneth Okorley is ziek. Alleen Mamadoubla Gueye levert deze middag een bijdrage aan de kleur die de Afrikanen aan Hoek geven.

Hoek is een uitstekende mix van voetbal en sponsoring, zegt voorzitter John Smaele. Aan de zijlijn weten de supporters Johnny Dieleman en Rob van der Kevie er alles van. Ze zijn van Hoek, wonen er en voetballen er al meer dan 30 jaar.

‘De eerste sponsor van de club, Bravenboer en Scheers, haalde de eerste spelers naar Hoek voor een televisie en een video. De vrouwen van de spelers maakten ruzie, omdat ze zich tekortgedaan voelden als ze alleen maar een televisie hadden gekregen.’

Maar de groeiende invloed van de sponsors – inmiddels zijn het er meer dan 200 – heeft het voetbal in het dorp tot bloei gebracht. De enige speler in de selectie die uit Hoek komt, is de 22-jarige Mark de Haas. Tegen Nunspeet viel hij vlak voor tijd in. ‘Ik ben hier bij de F-jes begonnen en weet niet anders dan dat het merendeel van de spelers van het eerste elftal geen Hoekenezen zijn. Niemand stoort zich daaraan, integendeel.’

Hoek heeft de voetbalclub in de armen gesloten. Johnny Dieleman: ‘Twee jaar geleden speelden we een wedstrijd met 10 Belgen op het veld. Dat was misschien net iets te veel. Maar Belgen of Nederlanders, toen Hoek in 1996 op het veld van ASWH in Hendrik Ido Ambacht kampioen van de hoofdklasse werd, stond heel Zeeuws-Vlaanderen op zijn kop. Een mooiere dag zal ik niet meer meemaken.’

De matchwinnaar zaterdag is ook een Belg, Sam Ysebaert. Hij scoort tegen Nunspeet in de slotminuten en houdt Hoek op de ranglijst in het spoor van koploper Sparta Nijkerk. ‘We gaan voor minimaal een periodetitel’, zegt voorzitter Smael zijn trainer na.

‘Alles wat we hier doen, kan het daglicht verdragen. We zoeken bij het aantrekken van de spelers de randen van de wetgeving op, maar we gaan er niet overheen. Dat kunnen we ook niet.’ Hij wijst op de namen van de advocaten en accountants die op het sponsorschild in de bestuurskamer staan. ‘We gebruiken hun expertise en ik kan altijd bij ze terecht met vragen over door de bond toegestane kilometervergoeding en zo.’

Buiten lachen de supporters. ‘Ken je dat verhaal van Kees Kist dan niet? Die was hier trainer en reed voor elke training, samen met zijn vader, in een leaseauto van een sponsor van zijn woonplaats Steenwijkerwold naar Hoek: 615 kilometer vice versa. Mocht hij declareren, dat was zijn salaris. Zo’n goedkope trainer hadden we nog nooit gehad.’

Hoek zit diep in de ziel van de lokale gemeenschap, maar is ook een club van de regio. Smael: ‘Ik heb de commissaris van de koningin, Carla Peijs, al een paar keer geschreven met het voorstel om de twee Zeeuwse zaterdag-hoofdklassers, Kloetinge en Hoek, te gebruiken als reclame voor de provincie. We staan voor iets dat goed is en om de week reizen we door het hele land. Beplak de spelersbus met reclames en in de bus is nog plek genoeg voor drie mooie dames die op de plaats van bestemming wat folders en flyers kunnen uitreiken. Zeeland-promotie op zijn best.’

Hoek volgend jaar in de Topklasse? ‘We doen mee als er een nieuwe top op de piramide van het amateurvoetbal komt, maar we zitten er niet op te wachten. We weten hoe het werkt bij de KNVB: hoe hoger je komt, hoe meer regels er zijn. Wij vinden het goed zo.’

Meer over