Voorlopig geen plezier in de sport

Op het strand van Scheveningen doen de beachvolleyballers de analyse van hun mislukte olympische campagne nog eens dunnetjes over. Reinder Nummerdor zegt twee weken in de rouw te zijn geweest....

Van onze verslaggever Mark Misérus

De herinneringen aan die bewuste maandagochtend in Peking liggen nog vers in het geheugen. Ze werden in het Chaoyang Park onthaald als favorieten voor de kwartfinale tegen de Braziliaanse Georgiërs Geor en Gia. 52 minuten later was de olympische droom voorbij: 2-0 verloren, met twee sets van 19-21.

Het is de grootste ontgoocheling van hun sportieve carrière. Schuil kon het niet eens meer opbrengen terug te keren naar het olympisch dorp. Hij vluchtte naar het hotel waar zijn vriendin, zaalspeelster Elke Wijnhoven, verbleef. ‘We hebben elke dag leuke dingen geprobeerd te doen. We zijn nog op de Chinese Muur geweest. Best indrukwekkend, dat wel.’

Nummerdor had alleen zijn familie om bij in therapie te gaan. Zijn partner Manon Flier kon niet komen vanwege verplichtingen met de nationale zaalploeg. ‘Ik ben wel in de atletenkamer geweest, daar zaten nog meer sporters die het einde ook niet hadden gehaald.’

De beste beachvolleyballers leefden voor even gescheiden. Als ze elkaar al tegenkwamen, was dat op de tribune bij een indoorwedstrijd, ’s avonds. Het moest het verwerkingproces ten goede komen.

Een week duurde het voordat ze weer terug naar Nederland konden. De twee andere Nederlandse teams hadden nog langer in de wachtkamer gezeten na hun uitschakeling. Schuil: ‘Het waren lange dagen, dat kan ik je verzekeren.’

Tot in den treuren hebben ze geprobeerd het resultaat te verklaren. Veel verder dan een slappe start, het ontbreken van Schuils sterke service en misschien een tijdelijke inzinking van het lichaam kwamen ze niet.

Nummerdor: ‘Hadden we dan in de poule een keer moeten verliezen? Die Amerikanen doen dat en spelen daarna tot en met de finale de pannen van het dak. Het is allemaal achterafgelul. Je kunt alleen de fout bij jezelf zoeken.’

De enige genoegdoening vonden ze in de eindwinst van de Amerikaanse wereldkampioenen Rogers en Dalhausser en het feit dat ze niet de enigen waren die gedesillusioneerd van het zand afdropen. ‘Die Duitsers, Brink en Dieckmann, zijn net zo goed als wij, maar zij kwamen de groep niet eens door. Maar ja, dat kan in dit spelletje. En al helemaal op de Spelen.’

De nederlaag is nu al de smet op hun carrière als beachspelers geworden. Nummerdor: ‘Normaal gesproken winnen we altijd van die Georgiërs. Het lukte ons alle drie keren met veel moeite, maar toch. Ik had het liefst gezegd dat we van de latere olympisch kampioen hadden verloren. Maar ze zijn in die twee potjes na ons he-le-maal weggetimmerd.’

De vijfde plaats doet volgens hen geen recht aan hun prestaties van het afgelopen seizoen. Nummerdor: ‘Als we in de halve finale van Rogers en Dalhausser hadden verloren en ook geen brons hadden gehaald, had ik er misschien vrede mee gehad. Maar alles was aanwezig om het wel te halen. Goed spel en een goede loting.’

Nu kwam het einde onverwacht en moesten de Europees kampioenen zichzelf oprapen. Plezier zeggen ze voorlopig niet meer uit hun sport te halen. ‘We spelen hier zonder enige emotie’, zegt Nummerdor zaterdagmiddag. ‘Vreselijk’ noemt hij het NK, dat vooral een confrontatie is met vragen over hun olympische echec, zoals ze dat althans zelf beschouwen.

Huizenhoog hadden ze opgezien tegen hun gang naar Scheveningen, waar als uitzondering op de regel het goede weer samenviel met een beachvolleytoernooi. De nationale titel die ze prolongeerden ten koste van Bram Ronnes en Emiel Boersma, was vooral een geste naar hun sponsor en de mensen die ‘steeds heel vroeg zijn opgestaan om ons te zien spelen’.

Ze hebben er niet eens erg in gehad hoe ze door de wedstrijdspeaker zijn aangekondigd. ‘Ik denk als de Europees kampioenen, die twee Grand Slam-toernooien hebben gewonnen’, zegt Schuil. De waarde van hun prestatie in Peking kunnen ze voorlopig nog niet inzien.

Ongeacht of ze Londen halen, zullen ze worden herinnerd als het eerste beachvolleyteam dat voor Nederland een olympische wedstrijd won. Schuil lacht minzaam om die constatering. ‘Vijfde is ook niet slecht, maar voor mijn gevoel is dat het wel. Misschien denk ik daar over een paar jaar anders over. Ik hoop het.’

Aan een volgende olympiade willen ze even niet denken. In fysiek opzicht moet het mogelijk zijn 2012 te halen, denkt de nu 34-jarige Schuil. ‘Maar het is weer vier jaar wachten’, zegt Nummerdor. ‘En dan moet je je nog maar afvragen hoe de wereldtop en wijzelf ervoor staan. Dit was onze kans op een medaille, dat beseffen we dondersgoed.’

Nog twee maanden spelen ze wedstrijden, om zich tijdelijk terug te trekken bij hun in Italië spelende vriendinnen. Misschien dat een landstitel van Schuils partner het leed enigszins verzacht. ‘Anders vreet ik mijn schoenen op.’

Meer over