nieuws

Voor Engelsen is de zege op aartsrivaal Duitsland niets minder dan een verlossing

De eerste fatsoenlijke aanval van Engeland, diep in de tweede helft, leverde prompt een doelpunt op. Toen even later ook de tweede goal viel, waren de Engelsen verlost van een trauma.

Harry Kane verschalkt de Duitse doelman Manuel Neuer: 2-0 voor Engeland.  Beeld Getty Images
Harry Kane verschalkt de Duitse doelman Manuel Neuer: 2-0 voor Engeland.Beeld Getty Images

Wat de 45.000 toeschouwers in het Wembley Stadion zagen, en de miljoenen thuis en in de kroeg, was geen voetbalwedstrijd. Het was traumaverwerking. Het was anderhalf uur billenknijpen en nagelbijten. Met de drie leeuwen op hun witte shirts wilden de Engelsen zich tegen de Duitsers wreken voor de tranen van Gazza, voor de gemiste strafschop van hun coach, voor de onterecht afgekeurde goal van Frankie Lampard. Dit was voor de Engelsen wat de 1-2-zege van Oranje op de oosterburen was in Hamburg op het EK van 1988. Verlossing.

De bevrijding kwam een kwartier voor tijd uit de lucht vallen. Eindelijk organiseerden de Engelsen een fatsoenlijke aanval, waarbij Raheem Sterling een afgemeten voorzet van Luke Shaw afrondde. Wat volgde was squeaky-bum time, zoals Sir Alex Ferguson een zenuwslopende slotfase pleegde te noemen. Engeland hield de adem in toen Thomas Müller na een blinde pass Sterling alleen op de Engelse keeper af kon gaan, maar de ervaren Bayern-spits schoot naast. Even later volgde opluchting toen Harry Kane aan alle onzekerheid een einde maakte.

Dit was een zege voor Gareth Southgate.

Hij had alle vertrouwen gegeven aan Sterling, die na een zwak seizoen bij Manchester City al drie doelpunten op dit EK heeft gemaakt. Loyaal is hij ook gebleven aan zijn aanvoerder Harry Kane. Op het toernooi heeft de Tottenham-spits op geen enkel moment kunnen duidelijk maken waarom hij 100 miljoen pond waard is.

Ook tegen de Duitsers speelde hij matig en vlak voor rust reageerde hij als een slak op een bal die voor het intikken lag. Met de winnende kopbal op een draaiende voorzet van Jack Grealish beloonde Kane het vertrouwen

Met Grealish is de man genoemd die de titanenstrijd veranderde. Groot was de teleurstelling van de Engelse natie nadat bekend was geworden dat de creatieve, speelse aanvoerder van Aston Villa niet in de basis stond. Sterker, ook die andere grote talenten stonden er naast: Mason Mount en Phil Foden.

Voor het toernooi was de vraag hoe dit gouden trio kon samenspelen. ‘Door ze er allemaal naast te zetten’, luidde een sarcastische grap voor de wedstrijd. Southgate, een oud-verdediger, werd verweten dat hij veel te voorzichtig opereerde.

Deze passieve houding was niet onlogisch.

De druk op de Engelse spelers is enorm, helemaal nu het een soort gastland is. Engeland heeft al sinds 1966 geen eindtoernooi meer gewonnen. De laatste thuiszege tegen de Duitsers was een oefenduel in 1975, met Don Revie in de dug-out. Voor elke wedstrijd op dit toernooi klinkt tijdens de warming-up de meezinger Football is Coming Home, met alle verwijzingen naar de bijna-missers uit het verleden. Onder toezicht van de auteur van deze voetbalklassieker, David Baddiel, begonnen de Engelsen dan ook bloednerveus aan deze beladen wedstrijd.

De spelers in het wit gaven ballen weg en lieten de Duitsers het spel maken. In de achtste minuut kregen de gasten een vrije trap op de rand van de zestien, maar Chelsea-aanvaller Kai Havertz schoot de bal hard in de Engelse muur. Zijn clubgenoot Timo Werner had na een half uur spelen na een slimme pass van Havertz de 0-1 op zijn roze schoenen, maar Jordan Pickford redde uitstekend met zijn voeten. De Engelsen stelden er weinig tegenover. Een schot van Sterling, een kopbal van Harry Maguire en die genoemde kans van Kane net voor de theepauze.

Het was nooit de verwachting dat dit duel zou uitdraaien op het soort spektakelstuk dat een dag eerder te zien was. Er stond simpelweg te veel op het spel. De eer van de natie. Voetbalgeschiedenis. Een makkelijke route naar de finale. De enige Engelsman die onbevangen speelde was Bukayo Saka, die vier dagen oud was toen Engeland in september 2001 met 1-5 won in München, maar de Arsenal-speler werd er na een uur moegestreden uitgehaald. Opwinding maakte zich meester van het stadion toen Grealish langs de zijlijn verscheen. ‘Lands hoop.’

Dolle vreugde bij de Engelse supporters. Beeld Getty Images
Dolle vreugde bij de Engelse supporters.Beeld Getty Images

Hoewel hij niet de dribbels liet zien waar hij om bekend staat, zorgde Grealish voor iets belangrijks: de Duitsers leken zenuwachtig te zijn geworden door de aanwezigheid op het veld van ‘Jack the Lad’. Bovendien gaf hij een dosis vertrouwen aan zijn medespelers, die het avontuur begonnen te zoeken.

Sterling voorop, wiens dribbel ten grondslag lag aan de eerste goal, de goal die Wembley deed exploderen, die Prins William en zijn Kate deden lachen, die Declan Rice, spelend als Richard Leeuwenhart, ertoe bracht de drie leeuwen op zijn shirt te kussen.

De spanning werd nog groter, indachtig de wijsheid van Gary Lineker dat voetbal een spel is van elf tegen elf waarbij de Duitsers winnen. Maar in de sterren, deze avond verborgen achter de Londense regenwolken, stond geschreven dat de Engelsen op 29 juni 2021 eindelijk verlost zouden worden van hun Teutonische trauma’s.

Meer over