Voor Bonevacia draait alles om die 44 seconden

Zelden zal een sporter zo genereus zijn geweest met het bedanken van mensen als Liemarvin Bonevacia zondag. De 25-jarige atleet veroverde tijdens het NK indoor in Apeldoorn de titel op de 400 meter. In 46,54 seconden kroonde hij zich tot kampioen.

Guus Peters
Liemarvin Bonevacia en Terrence Agard voelen Bjorn Blauwhof (schaduw rechts) dichterbij komen op de 400 meter. Beeld Klaas Jan van der Weij
Liemarvin Bonevacia en Terrence Agard voelen Bjorn Blauwhof (schaduw rechts) dichterbij komen op de 400 meter.Beeld Klaas Jan van der Weij

'Dankjewel aan mijn coach in Puerto Rico, dankjewel aan mijn teamgenoten en dankjewel aan Nederland. Dankjewel aan iedereen.' Eigenlijk bedankte hij in een paar seconden de hele wereld. Met een brede glimlach op het gezicht legt hij uit waarom: 'Zonder al die mensen ben ik nergens. Nederland heeft mij de kans gegeven op Papendal te trainen, het beste sportcentrum dat ik ooit heb gezien.'

Toch is de op Curaçao geboren atleet er alleen in de zomermaanden te vinden. 'Ik hou niet zo van de kou. Ik moet in de warmte trainen.' Dus verblijft hij de rest van het jaar in Puerto Rico, waar hij sinds zijn 19de traint en woont. In het Omnisportcentrum in Apeldoorn aasde hij afgelopen weekeinde op het Nederlands record, dat hij in januari nog had aangescherpt tot 46,46 seconden. Dat mislukte, al treurde hij daar niet om. Bonevacia stelt veel grotere doelen.

null Beeld Olaf Kraak
Beeld Olaf Kraak

Bij de EK indoor over twee weken in Praag wil de Antilliaan een medaille halen en op de WK outdoor komende zomer in Peking hoopt Bonevacia zelfs de eerste Nederlander te worden die onder de 45 seconden loopt.

Ook dat nationale record staat al op zijn naam. In juli vorig jaar stofte hij het 28 jaar oude record van Arjen Visserman af. Visserman hoorde in 1986 's ochtends dat hij was geslaagd voor zijn atheneum en liep in de euforie een paar uur later de snelste nationale tijd ooit (45,68).

Openbaar vervoer

Met dezelfde adrenaline in het lijf verbeterde Liemarvin Bonevacia dat record vorig jaar in Amsterdam. Al had het weinig gescheeld of hij had niet eens de kans gekregen een poging te wagen.

Door een seinstoring op het spoor reed zijn trein niet en ook de metro naar het Olympisch Stadion was te laat. In de lijnbus deed hij zijn rek- en strekoefeningen en het laatste stukje naar het stadion gebruikte Bonevacia voor zijn warming-up. Twintig minuten voor het startschot klonk, stapte hij het stadion binnen. 400 meter erna was hij nationaal recordhouder (45,41).

Bonevacia rende pas op zijn 17de zijn eerste rondjes. In de jaren ervoor had hij op Curaçao van alles geprobeerd. Van judo tot voetbal en van honkbal tot volleybal. 'Maar ik was nergens goed in.' Totdat zijn moeder op een dag zei: 'Ga hardlopen, dan kun je de hele wereld over reizen.' Dat leek hem wel wat.

Doelen

Bonevacia sprak zichzelf streng toe. 'Oké Liemarvin', zei hij, 'zelfs de meisjes lopen je nu voorbij. Als je verder wilt in deze sport, zul je hard moeten trainen.' En zo geschiedde.

Bonevacia verhuisde naar Puerto Rico voor zijn studie Business Management en sloot zich aan bij een universiteitsteam. Hij stelde doelen: eerst zou hij de beste van de universiteit worden, om daarna namens Curaçao deel te nemen aan de Olympische Spelen in Londen. Daar liep hij in 2012 onder de neutrale Olympische vlag, omdat Curaçao wegens staatkundige veranderingen geen team mocht sturen.

'Rende ik met het logo van Nike op mijn borst in plaats van de vlag van Curaçao. Dat voelde gek, iedereen vroeg me waarom dat nodig was. Ik ben blij dat ik weer voor een land uitkom.'

Zo heeft Nederland er een veelbelovende atleet bij. Voor Bonevacia is het pas het eerste jaar dat hij indoor loopt. 'Ik kan een heel grote worden in de sport. Hoe groot weet ik nog niet, maar wel groot.' In augustus hoopt hij zich definitief bij de allergrootsten te voegen op de WK in Peking. Daarvoor heeft hij een tijd onder de 45 seconden nodig. Dat gaat lukken, stelt hij zelfverzekerd.

Bonevacia wil vooral zichzelf overtuigen dat hem dat gaat lukken. Op zijn kamer hangt een briefje met het cijfer 44 en ook op de schermafbeelding van zijn telefoon is dat cijfer te zien. 'Ik kijk geregeld op Facebook. Elke keer als ik mijn telefoon pak, zie ik 44 staan. Dat herinnert mij aan de tijd die ik in Peking moet lopen.'

Hij begint te glunderen als hij eraan denkt. 'Ik geloof er oprecht in dat het me gaat lukken. Maar voor nu ben ik iedereen dankbaar dat ik dit allemaal al heb mogen meemaken.'

Meer over