Nieuws

Volledig één met haar fiets wint Ellen van Dijk WK tijdrijden

Acht jaar na haar eerste wereldtitel is Ellen van Dijk maandag opnieuw wereldkampioen tijdrijden bij de vrouwen geworden. De Nederlandse renner van Trek-Segafredo versloeg in het Belgische Brugge haar grote tegenstrever van de laatste jaren, de Zwitserse Marlen Reusser. Annemiek van Vleuten completeerde het podium met een bronzen medaille.

Ellen van Dijk langs de Damse Vaart op weg naar de wereldtitel tijdrijden.
 Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Ellen van Dijk langs de Damse Vaart op weg naar de wereldtitel tijdrijden.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

‘Het was behoorlijk verschrikkelijk’, zei Van Dijk over het uurtje dat ze na haar tijdrit op de zogenoemde hot seat had doorgebracht, de stoelen waarin de nummers 1, 2 en 3 moeten plaatsnemen. De 34-jarige tijdritspecialist - ‘de discipline waar ik heel veel van houd’ - moest veel eerder starten dan de andere favorieten voor de eindoverwinning. De tijd waarin ze het 30,3 kilometer lange parcours aflegde, 36 minuten en 5 seconde, verpletterde die van de renners die voor Van Dijk binnen waren gekomen.

Maar wat zei dat? ‘Ik dacht dat ik een goede tijdrit had gereden’, zei ze nadat ze haar emoties de baas was, ‘maar pas bij de tijdrit van Reusser zou ik weten of het goed genoeg was. Ik zat al bijna een half uur in die hot seat niks te doen toen Marlen en Annemiek nog aan hun tijdrit moesten beginnen.’

Bij de eerste bocht al, op de boulevard van startplaats Knokke, leek Van Dijk een klasse apart. Waar iedereen voor en na haar de haakse bocht voorzichtig nam om niet al na drie seconden onderuit te gaan, sneed de wereldkampioen van 2013 de curve scherp aan. Wat volgde was een masterclass stilzitten op een fiets en toch een gemiddelde snelheid van 50,83 kilometer per uur halen, fors sneller dan de voorheen snelste WK-tijdrit. Die kwam in 2018 op naam van de nu regerend olympisch kampioen Van Vleuten: 48,29 kilometer per uur over een afstand van 28 kilometer naar Innsbruck.

Ongebruikelijk vroeg, met nog 9 kilometer te gaan, kreeg Van Dijk de anderhalve minuut voor haar gestarte renner al in het vizier op een kaarsrechte, vers geasfalteerde weg langs het kanaal. De Duitse Lisa Klein leverde de Nederlandse een uitstekend richtpunt op.

Synoniem

Bij het passeren viel pas goed op hoezeer Van Dijk en tijdrijden synoniem zijn. Klein, die uiteindelijk zevende werd, wist haar kracht nimmer perfect op de pedalen te brengen, waardoor haar fiets bij elke trap ongewild een fractie naar links en naar rechts helde. Dat moest ze corrigeren met stuurbewegingen, waardoor haar voorwiel geen moment rechtuit ging.

Toen Klein opzij keek zag ze in een oranje tenue een vrouw langskomen die volledig één met haar fiets in een kaarsrechte lijn naar Brugge reed. Klein probeerde Van Dijk nog bij te houden, maar zag een steeds kleiner oranje stipje uiteindelijk nog eens 22 seconden bij haar wegrijden.

Een klein uur later kwam Reusser aan bij het eerste tussenpunt. Vorig jaar was ze ook al de nummer twee van het WK-tijdrijden achter Anna van der Breggen, die zichzelf van onvoldoende niveau vond om maandag haar titel te verdedigen. Reusser pakte een voorsprong van 3 seconden op Van Dijk en die dacht in haar hot seat te weten hoe laat het was: weer verlies ik van die Zwitserse.

Dat was elf dagen daarvoor ook al gebeurd in de tijdrit van het Europese kampioenschap in Italië. Reusser won die van een hevig teleurgestelde Van Dijk, die haar gramschap dan weer wel wist om te zetten in een prima solo in de wegwedstrijd. Tot haar grote verrassing maakte die solo, die Van Dijk aanpakte als een tijdrit, haar Europees kampioen op de weg.

Hoge trapfrequentie

Bij het tweede meetpunt had Reusser nog steeds 3 seconden voorsprong. Ze liet met haar hoge trapfrequentie een heel andere stijl van tijdrijden zien dan de gestaag malende Van Dijk. Om de zoveel pedaalslagen kwam de Zwitserse steeds naar het puntje van haar zadel, wat ze steeds maar weer moest corrigeren door in één keer naar achteren te schuiven.

Daardoor zat Reusser veel beweeglijker op de fiets dan Van Dijk, die het voor elkaar kreeg om vrijwel de hele tijdrit alleen haar benen te laten bewegen. Pas de laatste honderd meter durfde de Nederlandse het gooi- en smijtwerk aan en sprintte ze met volle overgave naar de streep. ‘Ik dacht: de wereld eindigt bij die finish, daar.’

De laatste 8 kilometer bepaalde het verschil tussen goud en zilver. Reusser, die maandag haar 30ste verjaardag had willen vieren met een regenboogtrui, hield haar begintempo niet vast met haar minder aerodynamische houding en gaf uiteindelijk 10 seconden toe op de finish in het centrum van Brugge. Van Vleuten - ‘dit was niet mijn parcours’ - zat weer 14 tellen achter Reusser.

‘Dit was mijn grootste doel, dus ik ben enorm teleurgesteld’, zei ze, ‘maar Ellen zo blij te zien, maakt wel wat goed.’ Voor Van Dijk is haar tweede wereldtitel een soort van revanche, omdat ze de vreugde van haar eerste in 2013 zelf tenietdeed. ‘Ik legde mezelf enorme druk op door die regenboogtrui. Daarin moest ik laten zien dat ik de beste was. Ik durfde zelfs niet in die trui te trainen.’ Die fout maakt Van Dijk niet meer. ‘Ik ga hier nog een jaar lang heel erg van genieten.’