Nieuws

Vierde plek voor snowboarder Michelle Dekker op Spelen, met dank aan vader André

Snowboarder Michelle Dekker pakte dinsdag net geen medaille op de parallel reuzenslalom. Maar haar vierde plaats mag gelden als een prestatie van wereldformaat. Die kwam er niet zomaar: haar familie werkte er jarenlang naartoe – voor een deel met eigen middelen.

Dirk Jacob Nieuwboer
Michelle Dekker in actie in de halve finale tegen de latere winnares Ester Ledecka.  Beeld AP
Michelle Dekker in actie in de halve finale tegen de latere winnares Ester Ledecka.Beeld AP

Helemaal boven aan de berg stond André Dekker (64) tijdens de wedstrijd van zijn dochter Michelle (25). Samen met nog tientallen ­andere zogeheten waxmannen. Allemaal probeerden ze de boards zo snel ­mogelijk te krijgen. Steeds dropen er weer een paar af, omdat hun snowboarders ­waren uitgeschakeld in de parallel reuzenslalom. ­Tegen het einde zat hij er nog maar met een man of vier, vijf.

‘Dat geeft ­natuurlijk een enorm goed gevoel, als waxman’, zegt hij enkele uren na de wedstrijd. ‘Daar werd ik ook wel een beetje emotioneel van.’ En niet alleen als waxman, ook als vader. ‘Dan ben je wel echt even trots dat ze dat voor elkaar heeft gekregen.’

Michelle Dekker pakte net geen medaille, maar voor de verrassende vierde plek hadden zij en haar vader vooraf getekend. Het is veruit haar beste prestatie ooit. Pas in de halve finale verloor ze van de latere winnares Ester Ledecká. Geen schande, want de Tsjechische is de enige die op de vorige Spelen goud won in zowel het skiën als het snowboarden.

Voor Dekker en haar familie is de vierde plek de ­beloning voor jarenlange – financiële – inspanningen die nodig zijn om vanuit Nederland mee te kunnen draaien in de top van een sneeuwsport.

‘Als familie doen we dit al zo’n vijftien jaar’, zegt André. Ook zijn zoon Davy en dochter Lisa beoefenden de sport op hoog niveau. Jarenlang gingen ze met een camper naar wedstrijden. André leerde zichzelf waxen en werd de materiaalman.

Op eigen kracht

Michelle was voorbestemd om in de voetsporen te treden van Nicolien Sauerbreij, die in 2010 in Vancouver goud won op de parallel reuzenslalom. Vier jaar later maakte zij op 17-jarige leeftijd al haar ­debuut op de Spelen in Sotsji. Maar de ­resultaten bleven daarna wat achter bij de hoge verwachtingen. In Pyeongchang bleef Dekker steken op de 17de plek, waarna ze haar A-status en financiële ondersteuning verloor.

‘We hebben het de laatste jaren allemaal zelf moeten regelen en betalen’, zegt vader Dekker. ‘Dat gaat om bedragen waarover je het liever niet hebt. Je kunt rustig uitgaan van 30 tot 40 duizend euro per jaar. Gelukkig hebben we wel wat sponsors, maar het meeste komt toch uit onze eigen zak.’

Dekker werkt zelf bij een groot bakkersbedrijf, zijn werk als materiaalman doet hij ernaast. Het is een hobby, die hij de laatste jaren vooral vanuit zijn woonplaats Zoetermeer beoefent.

Dekker tijdens de kwalificatierun in Beijing.  Beeld REUTERS
Dekker tijdens de kwalificatierun in Beijing.Beeld REUTERS

‘We konden het financieel niet meer bolwerken om met zijn tweeën naar wedstrijden te gaan’, zegt hij. ‘Alleen bij de ­belangrijke ben ik aanwezig. Ik prepareer de boards wel, maar dat doe ik thuis. De wax en alles zit er al op, Michelle hoeft er dan alleen nog maar wat af te krabben en te borstelen.’

Het is behelpen, want voor het kiezen van de juiste wax zijn de sneeuwtemperatuur en het weer de belangrijkste factoren. De waxman van de nummer 4 op de ­Olympische Spelen kijkt daarvoor vanuit Nederland naar de weersvoorspelling in de Alpen. ‘Zo schat ik dat een beetje in, en dat is tot nu toe altijd redelijk gelukt. Het is niet ideaal natuurlijk, maar dat is nou eenmaal de situatie waar we in zitten.’

10 procent wax, 90 procent Michelle

Dekker is zelf de eerste om het te relativeren: ‘10 procent komt van de wax, meer ook niet, 90 procent van de prestatie komt door de snowboarder.’

Om die prestatie te kunnen leveren, pendelt Michelle tussen Nederland en de Alpen, waar ze traint en racet. Ze rijdt ­tegenwoordig vaak in haar eentje naar wedstrijden.

Het laat allemaal zien hoe lastig het is voor Nederlandse sneeuwsporters om te concurreren met sporters uit landen die wel optimale ondersteuning kunnen ­bieden. De vader durft dan ook niet te zeggen of zijn dochter nog vier jaar doorgaat, tot de volgende Spelen. Veel zal ­afhangen of ­Michelle nu wel weer financiële ondersteuning van het NOCNSF zal krijgen.

‘Dat maakt de keuze wel makkelijker’, zegt Dekker. ‘Ik heb niet de energie om dit nog eens vier jaar op dezelfde manier op te tuigen. Maar ik ben natuurlijk maar de vader, mijn dochter is 25, die bepaalt zelf wat ze wil.’

Straks als ze weer thuis zijn in Zoetermeer, gaan ze het er maar eens rustig over hebben. Nu eerst een biertje pakken en ­genieten. ‘Het is wel heel mooi dat we dit meemaken. Jammer dat het net geen ­medaille is, maar ik ben onwijs trots dat ze een prestatie heeft geleverd van wereldformaat.’