Verwarrend en ingewikkeld: de twee werelden van Louis van Gaal

Veel Louis van Gaal deze week. Dat klinkt als een verzuchting maar dat is het niet, want van Van Gaal kan een mens nooit genoeg krijgen....

De week begon met een mailtje van een lezer, Evert Kin uit Veenendaal. Hij vindt dat ik me ten opzichte van Van Gaal wel eens wat milder mag opstellen, want volgens hem is hij echt aardig. Of Van Gaal is in het echt aardig, die zin was niet helemaal duidelijk.

Ik ben voor de laatste variant, dat Van Gaal in het echt aardig is. Dat suggereert namelijk dat er ook een wereld is, de onechte, waarin Van Gaal niet aardig is. Ik geef toe, het is wat ingewikkeld, maar dat is Van Gaal zelf ook.

Het is de vraag in welke wereld van Van Gaal wij leven, in de onechte of de echte. In beide, denk ik, maar wij zien hem vooral aan het werk in de onechte wereld, dus ons beeld is gekleurd.

Het kostte me jaren om het te ontdekken, maar inmiddels ben ik ervan overtuigd dat Louis van Gaal een goeie kerel is. Omdat ik kennelijk de indruk wek dat ik daar geen barst van meen, zeg ik er maar even snel bij dat in bovenstaande bekentenis geen greintje cynisme zit. Ik vind het geen prettige man, maar dat is heel wat anders en dat is ook zijn bedoeling niet, dat journalisten hem een prettige man vinden, sterker nog, ik denk dat hij er alles aan doet dat te vermijden.

Op de vraag of hij een oorlog voert met de pers, zei Van Gaal onmiddellijk ja. Hij deed dat woensdag in het KRO-programma Profiel. De KRO haalde die bekentenis uit een interview van Van Gaal met Astrid Joosten, in Oog in Oog (VARA, 2001).

Dat verklaart veel. En als hij oorlog wil, kan hij het krijgen ook.

Het verklaart ook waarom KRO's Fons de Poel de tirades van Van Gaal tegen journalisten weer eens gretig uit de la had getrokken.

Creatieve armoede natuurlijk, maar nog steeds goed geschikt om aan te tonen dat Van Gaal met zijn ene been in de ene, en met zijn andere been in de andere wereld staat. Dat begrijp ik niet, en ik denk dat zijn vriendin het evenmin helemaal begrijpt.

Ze nam in het KRO-programma de hoogtepunten voor haar rekening, door met liefde over haar vriend te praten; met grote liefde zelfs. Zijn zwakheden neemt ze voor lief, zoals het hoort. Onmiddellijk won Van Gaal aan sympathie. Dankzij haar.

Ook een oude vriend zorgde voor een aangenaam tegenwicht. In de andere wereld zat Johan Derksen die, het moet gezegd, precies beweerde wat ik dacht en hoofdschuddend de beelden bekeek van Van Gaal die zijn befaamde gedicht voordroeg over Ajax.

Het was, zonder twijfel, het slechtste gedicht aller tijden, maar dat was niet het ergste. Op een volkomen ongepaste, dramatische toon bracht Van Gaal zijn staaltje huisvlijt ten gehore. De ernst, de mimiek, de intonatie, het was om je dood te lachen, maar dat was nou net niet de bedoeling. Ik zag de beelden voor de tiende keer, maar zoiets went nooit.

Leuk toch, zei zijn vriend in het KRO-programma.

Ik vond het geweldig, omdat ik weet dat het uit zijn hart komt, zei zijn vriendin.

Ik vond het maar raar, zei ik thuis op de bank.

Ik vind het ook raar dat Van Gaal zijn vriendin op de tennisbaan kennelijk op een dusdanige manier onderwijst dat iedereen verbaasd en zelfs geschokt naar ze kijkt, en ik kan me goed voorstellen dat ze op een zeker moment met de pest in haar lijf een eind maakt aan het potje tennis.

Maar inmiddels kan ik me ook voorstellen dat hij, zoals zij zei, onmiddellijk na terugkeer in de andere wereld weer een zachte, emotionele, lieve man is - ook al ben ik die man al die jaren nooit tegengekomen, in de oorlog.

Goed, en toen verscheen de nieuwe De Voetbaltrainer met een omvangrijk interview met Van Gaal. Het is een vakblad, veel inschuivende verdedigers, van positie wisselende spelers, een veld dat breed moet worden gehouden, pressing, in- en uitdraaiende voorzetten en ruimtes die worden dichtgelopen dus, maar gelukkig ook wat Van Gaal.

Van Gaal is niet rechtlijnig, zo onthult hij, maar juist flexibel. Ook is hij duidelijk, relaxed en sociaal, plus eerlijk, aldus Van Gaal.

Een kritisch zelfportret is het niet, ik heb in de oorlog bijvoorbeeld flexibiliteit gemist bij de tegenstander en om nou te zeggen dat hij zich tegenover ons wel eens sociaal heeft opgesteld, nee, maar ik geloof hem.

En toen was er ineens een ferme uitspraak van AZ-verdediger Ron Vlaar. Hij beschuldigde Van Gaal van chantage. Vlaar zegt dat hij niet wordt opgesteld omdat hij weigert zijn contract te verlengen.

Het is een ernstige beschuldiging, niet hard te maken en zó onwaarschijnlijk dat je je afvraagt wat zo'n zaakwaarnemer, Arnold Oosterveer, voor vuile spelletjes heeft bedacht om, na een transfer, een vette bonus op te kunnen strijken. Van Gaal voert dan misschien wel een oorlog, maar nóóit met spelers, op Rivaldo na, maar die was bij Barcelona dan ook helemaal de weg kwijt.

En dan vergat ik nog te melden dat dinsdag bekend werd dat de Frekie-trofee 2005 dit jaar is toegekend aan Louis van Gaal en Truus Opmeer, zijn vriendin.

De prijs is ingesteld door de Stichting Welzijn Gehandicapten Nederland (SWGN), die zo personen of organisaties huldigt die zich hebben ingezet voor mensen met een verstandelijke of lichamelijke handicap.

Een prijs uit de echte wereld, zeg maar.

Meer over