Ver verheven boven het d-woord

De Tour de France is de Ronde van de Doping geworden. De schandalen oversluieren de prestaties van met name renners als Michael Boogerd en Leon van Bon....

Van onze verslaggever

AMSTERDAM

Zullen we het weer eens over wielrennen hebben? Zullen we gewoon eventjes vergeten dat de 85ste Tour de France geheel en al in het teken staat van ontkenningen en bekentenissen, van aanhoudingen en proteststakingen? Het d-woord? De F-ploeg? Wielrenner V.? Ploegleider P.? Nooit van gehoord.

Dan nu de volgende stelling: het Nederlandse wielrennen is in de eerste anderhalve week van de Tour de France volwassen geworden. Met twee ritoverwinningen en een vijfde plaats in het algemeen klassement is het contact met de grote wielerlanden hersteld.

Aan de eerste zege moeten we maar snel voorbijgaan. Die is bij wijze van spreken nog onder de rechter (zie ploegleider P.), maar was bovendien niet zo ongewoon. Jeroen Blijlevens won in de vierde etappe de massasprint, waarmee hij in al zijn vier Tours de France succesvol is geweest. Voor een sprinter uit de tweede categorie is dat zonder meer een knappe prestatie.

Maar het is vooral goed te constateren dat de 26-jarige TVM-sprinter niet langer de enige constante factor in het Nederlandse wielrennen is. Voorzichtigheid blijft geboden, maar het lijkt nu echt te gaan zomeren nadat vorig jaar de lente zich al had aangediend.

Op het WK in San Sebastian bemoeide de Nederlandse wielerploeg zich in oktober voor het eerst sinds jaren met de afloop. Leon van Bon was de laatste troef in het ploegenspel. Hij liet zich op de streep verschalken door Brochard (van de F-ploeg) en eindigde als derde. Dat was mooi, maar was het mooi genoeg?

Bondscoach Knetemann zei na afloop: 'Die jongen zou wat meer vertrouwen in zichzelf moeten hebben. Hij kan geweldig fietsen, een tweede Jan Raas.' Van Bon, in reactie daarop: 'Dat zegt Raas zelf ook altijd. Maar ik weet niet zoveel van Jan als coureur.'

Jan Raas zou in San Sebastian alles of niets hebben gespeeld. Maar Van Bon nam, nerveus geworden door een groep achtervolgers, het zekere voor het onzekere en daardoor iets te snel het initiatief in de eindsprint. Dat bleek uiteindelijk nog net genoeg voor de laatste trede op het erepodium.

Ook dit jaar (Veenendaal - Veenendaal en de Scheldeprijs) moest Van Bon al genoegen nemen met een troostprijs. Hij begon zich al zorgen te maken dat het killersinstinct hem verlaten had. 'Je verleert toch een beetje hoe het moet', zei hij in april.

Ruim drie maanden later ging het precies zoals het moest. Dinsdag, in de negende Touretappe, handelde Leon van Bon geheel in de geest van Jan Raas. Hij maakte deel uit van een kopgroep en liet de anderen slim het vuile werk opknappen. Van Bon koos een paar kilometer voor de streep slim het wiel van de linkeballende Lelli, werd niet zenuwachtig van het naderende peloton en wachtte in de eindsprint knap totdat Voigt het initiatief nam.

Eenzelfde ontwikkeling is bij Michael Boogerd bespeurbaar. Vorig jaar in de bergen kon hij zijn enthousiasme een paar keer niet beteugelen. Op de Alpe d'Huez wilde Boogerd de Nederlandse toeschouwers zijn kunnen tonen en toen het peloton de Frans-Andorrese grens passeerde over de Port d'Envalira reed Boogerd met zijn grote snufferd weer vooraan in het peloton.

Het waren onnodige inspanningen die hij min of meer toch moest bekopen in het verdere verloop van die ritten. Dat is geen verwijt, want Michael Boogerd zat toen nog op school. Maar de leerschool van het cyclisme is nu voltooid. Michael Boogerd is een gestage klimmer die niet kan versnellen zoals Pantani doet. In het wiel van Jan Ullrich is hij op weg naar een ongedacht hoge klassering.

Dat heeft natuurlijk ook te maken met het gedwongen vertrek van wielrenner V. en bij alle tevredenheid over de prestaties van Raas' pupillen past natuurlijk nog wel een voorbehoud. De Rabo's roepen om het hardst dat ze vrij van alle smetten zijn, maar als het d-woord ook dat gezelschap in zijn greep krijgt, kunt u deze loftrompet als niet gestoken beschouwen.

Bart Jungmann

Meer over