Vederlichte Van Moorsel klaar voor laatste missie

Negen van de tien keer heeft haar man gelijk, maar dit keer dramde Leontien van Moorsel-Zijlaard net zolang door tot ze haar zin kreeg....

De weegschaal gaf deze winter 58 kilo aan en de drievoudig olympisch kampioen was niet te vermurwen. Mooi gewicht, vond ze. Vier kilo te weinig, vond Michael Zijlaard.

Gisteren toverde ze bij de presentatie van haar Farm Frites-ploeg een triomfantelijke glimlach op het gezicht. Van Moorsel is 58 kilo, schoon aan de haak. 'Ik voel me goed, waarom zou ik die kilo's er dan bij moeten eten?'

Het leek een zege of was het toch een nederlaag? Van Moorsel voert al jaren een strijd met de kilo's. Na haar anorexiaproblemen halverwege de jaren negentig ging het lang goed. Tot afgelopen winter. De verkenning van het wegparcours in Athene maakte haar nerveus. Het was minder vlak dan verwacht en dus worstelde ze als vanzelfsprekend de laatste maanden met het eten dat haar werd voorgezet. Het leidde tot verhitte discussies met manlief. 'Ik weet dat als je overgewicht hebt en je moet die bultjes op met 45 graden, je het heel lastig gaat krijgen. Ik voel me nu goed', zei Van Moorsel, die wel toegaf aan de eis van Michael om tot Athene samen te werken met een voedingsdeskundige.

Voor haarzelf was het geen verrassing dat een oude kwaal ineens weer de kop op stak. Ze heeft haar hele leven al moeite met de middenweg. In haar sportleven, zegt ze, bestaat die niet. Maar langzaam maar zeker zit de 34-jarige Van Moorsel zichzelf wel in de weg. 'Ik stap nog elke dag met plezier op de fiets, maar de druk die ik mezelf elke keer weer opleg, daar kan ik steeds minder goed tegen. Ik zal blij zijn als er daar vanaf ben.'

Van Moorsel is bezig aan de laatste maanden van een fietscarrière die 27 jaar geleden begon. In Athene moet die worden afgesloten met olympisch eremetaal. Het liefst met goud, maar ze kan leven met elke andere kleur die de missie zal opleveren. 'Ik ben nog veel te gedreven om mezelf iets te moeten verwijten.'

Van Moorsel richt zich in de Griekse hoofdstad net als in Sydney op de wegwegstrijd, de tijdrit ('Dat parcours is me, met maar één bocht, op het lijf geschreven!') en de achtervolging op de baan. De puntenkoers, waarop ze zilver won in Sydney, laat ze over aan ploeggenote Adrie Visser.

Haar afscheid staat gepland voor 8 januari 2005. Als er in Rotterdam genoeg geldschieters worden gevonden om de Zesdaagse nieuw leven in te blazen, zal ze in Ahoy' haar laatste rondje draaien.

Daarna wordt ze gastvrouw, boegbeeld en opleider van haar eigen wielerploeg en blijft ze ambassadrice van de Lotto, de Cliniclowns en Rotterdam Topsport. 'Maar ik ga er vooral van genieten dat ik op feestjes niet om tien uur naar huis hoef maar eindelijk de lampen eens uit kan doen. Dat zwarte gat, daar hoeft niemand bang voor te zijn, dat is niets voor mij.'

Meer over