Olympische Spelen

Vechtlust zat bij de voetbalsters, alleen ontbreekt de scherpte vanaf 11 meter

De Nederlandse voetbalsters gaan zonder medaille naar huis. De ploeg verloor in de kwartfinales van de VS op strafschoppen.

De spelers van de Verenigde Staten vieren de overwinning na de laatste strafschop. Beeld AP
De spelers van de Verenigde Staten vieren de overwinning na de laatste strafschop.Beeld AP

Voor het eerst deze eeuw werd er gescoord door Nederland tegen de Verenigde Staten, de supermacht in het vrouwenvoetbal, tweemaal zelfs. Wie anders dan Vivianne Miedema was de schutter, ze bracht haar totaal op tien op het toernooi waar ze beter was dan ooit, de allerbeste zelfs wellicht, maar waar ze niet glorieerde. Het intense kwartfinalegevecht eindigde in 2-2 en Amerika was de beste na strafschoppen. Miedema en Aniek Nouwen misten voor Nederland, Amerika bleef foutloos.

Daarmee kwam een einde aan het succesvolle bondscoachschap van Sarina Wiegman bij Nederland, die nu bondscoach van Engeland wordt. Amerika blijft voor haar een jeukende plek, in de finale van het WK 2019 was dat land ook al te sterk. Wel werd Nederland onder haar leiding Europees kampioen medio 2017, sowieso kreeg het vrouwenvoetbal een enorme lift sinds ze in januari 2017 aantrad. Ze had er gistermiddag geen boodschap aan na afloop. ‘Dit doet pijn, we waren nog nooit zo dichtbij. Ik vond ons de betere ploeg, had continu het gevoel: deze gaan we pakken.’

Het was een bittere apotheose voor Nederland in het toch al troosteloze Nissan stadium in Yokohama, ook doordat Lieke Martens in de tachtigste minuut een strafschop miste bij een 2-2 stand. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat goed voetbal weinig te zien was geweest in de door de hoge luchtvochtigheid zware omstandigheden. Nederland en Amerika ploeterden, zwoegden en zweetten op een veld dat soms de aanblik had van een oceaan zoveel ruimte lag er tussen de spelers. Met hier en daar een eilandje brille als Miedema, Beerensteyn en Pelova aan de bal kwamen voor Nederland, of Williams, Ertz en Press voor de Verenigde Staten. Voor de rest waren het veelal vijfjes en zesjes, maar de spanning en getoonde overgave vergoedde veel.

Aangeschoten wild

De wereldkampioen oogde als aangeschoten wild na een stroperige poulefase, maar opende sterker zoals het dat ook twee jaar geleden deed in de met 2-0 gewonnen finale in Lyon. Nederland beet zich na rust echter stevig vast in het duel. Qua niveau zijn ze naar elkaar toe gekropen, mede doordat veel Amerikanen in eigen land door corona nauwelijks competitievoetbal speelden. De ploeg telt ook veel oudgedienden. Nederland oogt defensief kwetsbaarder dan tijdens het WK, maar zag Miedema zich ontpoppen tot een soort eenvrouwsleger voorin.

Haar twee doelpunten waren niet eens kansen. Miedema maakte er het allerbeste van dankzij haar techniek, geloof in zichzelf en killerinstinct. De eerste treffer was bijzonder fraai door het tikje waarmee ze O’Hara het nakijken gaf, de snelheid waarmee ze draaide en het venijn in het schot dat kiezelhard in de benedenhoek landde. Het viel in de achttiende minuut middenin het openingsoffensief van Amerika dat al de paal had geraakt en even later in een tijdsbestek van drie minuten een voorsprong nam via een vallende kopbal van Mewis en een hard schot in de hoek van Williams. Genoeg Nederlanders waren er in de buurt, maar ze reageerden apathisch.

Gelijkmaker

Amerika overliep het Nederlandse middenveld, vaak slechts gevormd door Groenen, doorlopend tot Miedema kort na rust na een korte dribbel besloot te schieten van achttien meter. Het schot miste vaart, maar de Amerikaanse doelvrouw Naeher ging veel te traag naar de hoek.

Na die 2-2 werd er flink gewisseld waarbij de Amerikaanse bondscoach Andonovski met de ervaren krachten Rapinoe, Lavelle, Morgan en Press hoopte het initiatief te heroveren, maar de enige wissel van Wiegman in de reguliere speeltijd, aanvaller Beerensteyn voor de matige Van de Sanden, meer effect sorteerde. Eindelijk had Miedema een volwaardige kompaan voorin. Het is misschien een van de weinige verwijten die Wiegman gemaakt kan worden. Waarom startte de snelle, technisch vaardige en doelgerichte Beerensteyn niet? Waarom zo lang ook gewacht met dribbelaar Pelova die pas in de verlenging inviel voor Roord?

Beerensteyn was het die de strafschop meekreeg na een lompe charge van O’Hara. Martens zag haar slappe inzet gekeerd door Naeher en stond in de verlenging buitenspel toen ze alsnog dacht te scoren, zoals ook de Amerikanen dat een aantal maal overkwam.

De twee karakterploegen bleven in benauwd Yokohama voor de winst gaan als twee uitgeputte boksers die geen trek hadden in een jurybeslissing. Nederland had veel werk gestoken in de voorbereiding op het nemen van strafschoppen, maar Miedema en Nouwen schoten matig in waardoor Naeher kon redden, terwijl de Nederlandse doelvrouw Van Veenendaal steeds de verkeerde kant op dook. Nadat Rapinoe de laatste strafschop in de kruising joeg, schoten gevoelens van boosheid, verdriet en teleurstelling door het lijf van Miedema, vertelde ze later. ‘Bij vlagen hebben we ze weggespeeld, bij vlagen hadden we geluk. Dit was wel echt onze kans. Maar we moeten door. Zo is het leven.’

Meer over