Vanuit Pyeonchang snel door naar Haaksbergen: met een jetlag het natuurijs op

Van de Spelen naar de eerste wedstrijd op natuurijs in Haaksbergen. Irene Schouten en Jorrit Bergsma konden het niet laten.

Jorrit Bergsma is in de slotfase onderuitgegaan en zal als tiende eindigen. Beeld Freek van den Bergh
Jorrit Bergsma is in de slotfase onderuitgegaan en zal als tiende eindigen.Beeld Freek van den Bergh

Ze wonnen niet. Maar daar ging het Irene Schouten en Jorrit Bergsma ook niet om. Voor de schaatsers die maandag nog met medailles in hun koffers terugkeerden van de Winterspelen van Pyeonchang, draaide het woensdag om een korte terugkeer naar hun eerste liefde: het marathonschaatsen.

Iedere schaatser met een marathonhart had uitgekeken naar die eerste wedstrijd op natuurijs. Graag verruilden Schouten en Bergsma de steriele schaatshallen, waar de ijsvloer zo vlak kan zijn als een biljartlaken, voor de buitenlucht. Daar waar het ijs normaal ruwer is, de omstandigheden zwaarder zijn en het draait om samenwerken.

Schouten greep zaterdag in Pyeongchang nog brons op het onderdeel massastart. Woensdag was ze onderweg naar Haaksbergen vanwege een flinke jetlag weggedommeld in de auto. 'Toen we er bijna waren, schrok ik wakker en dacht even: oh, shit, ik moet nog een wedstrijd schaatsen. Wat doe ik mezelf eigenlijk aan', zei ze lachend.

Jaap in 't Veld, voorzitter van de stichting Eerste Marathon op Natuurijs uit Haaksbergen, kon woensdag zijn geluk niet op. De eerste wedstrijd op natuurijs is een garantie voor media-aandacht in het schaatsgekke Nederland. Zeker met twee olympische medaillewinnaars aan de start. 'Het is een beetje folklore, denk ik', zei In 't Veld over de aantrekkingskracht van de wedstrijd.

In het houten gebouw nabij de ijsbaan, normaliter het territorium van de Haaksbergse schuttersvereniging, was in het provisorische perszaaltje geen plek meer vrij. Direct naast die ruimte kleedden de schaatsers zich om en smeerden ze hun gezichten in met vaseline tegen de snijdende kou.

De wedstrijd werd woensdag namelijk in erbarmelijke omstandigheden afgewerkt. De gevoelstemperatuur lag op zo'n 15 graden onder het vriespunt vanwege de stevige oostenwind.

Zowel Bergsma als Schouten kon in die situatie niet uitblinken. Schouten finishte bij de vrouwen als achttiende, ruim achter winnares Manon Kamminga. Een uur later zag ze haar broer Simon Schouten de wedstrijd bij de mannen winnen. Bergsma reed sterk, maar de winnaar van het zilver op de 10 kilometer in Zuid-Korea ging in de slotfase van de wedstrijd onderuit en werd tiende.

Voor de gelauwerde marathonschaatsers waren de omstandigheden in Haaksbergen niets bijzonders. Afgelopen weekeinde zwierde het peloton nog over de zee bij de Zweedse stad Lulea over een bevroren deel van de Botnische golf, het water tussen Zweden en Finland. De temperatuur was zo'n twintig graden onder nul. 'Maar het voelde als -30', zei Gary Hekman (29).

Hij kwam zaterdag met het ijs op zijn baard als eerste over de finish in Zweden. Hekman omarmde de eerste wedstrijd op natuurijs in Nederland vooral 'omdat de marathonsport weer even groot wordt gemaakt', zo zei hij. Hij was daarom blij met de aanwezigheid van Schouten en Bergsma. 'Maar voor ons is de timing alleen niet perfect. Iedereen is er wel een beetje klaar mee, zo aan het einde van het seizoen. De voeten zijn kapot, we zijn moe.'

Donderdagavond wacht voor hem alweer de volgende natuurijsmarathon in Arnhem. Irene Schouten staat daar niet aan de start. Ze had in Haaksbergen even genoten van natuurijs en dat was voor haar voldoende. Haar jaar draaide om de Winterspelen, iets belangrijkers was er niet. 'Nou ja, behalve de Elfstedentocht dan.'

Meer over