Van Weel slaagt dit jaar voor elke conditietest

Zijn uitbundige levensstijl kostte Diederik van Weel vorig jaar een plaats in de Nederlandse selectie. De 'George Best van het hockey', zoals hij gekscherend door zijn medespelers wordt genoemd, is tijdens het toernooi om de Champions Trophy in Amstelveen echter fitter dan ooit teruggekeerd in de basis....

Van onze verslaggeefster

En hij heeft vooralsnog geen plannen die plaats aan wie dan ook weer af te staan. Het Europees kampioenschap in Padua vorig jaar september, waar hij alle wedstrijden als achttiende speler naar de tribune werd verbannen, staat daarvoor nog te vers in het geheugen.

'Dat is het ergste wat je als speler mee kunt maken. Het was net een betaalde vakantie. Ik trainde wel een beetje mee, maar ik had absoluut niet het gevoel dat ik bij de ploeg hoorde. Het is moeilijk om dan positief te blijven. Dat nooit meer.'

Daarvoor is na twee optredens, tegen Groot-Brittannië (2-1) en Zuid-Korea (1-0), dan ook geen aanleiding. Hoewel hij de overstap van de tribune naar een vaste basisplaats 'enorm' noemt, is van onwennigheid bij de voorstopper hoegenaamd geen sprake. Als belangrijkste reden noemt Van Weel de voorbeeldige samenwerking met laatste man Erik Jazet, tevens zijn ploeggenoot bij Bloemendaal.

Zo vloeiend als de overige drie internationals bij de landskampioen (Teun de Nooijer, Remco van Wijk en Jaap Derk Buma) elkaar voorin weten te vinden - hoewel dat tot op heden nog maar tot drie doelpunten leidde - zo naadloos lijken Jazet en Van Weel elkaar achterin aan te voelen.

En Van Weel is ontegenzeggelijk fitter geworden. Sinds hij in overleg met voedingsdeskundige Van Wijk zijn eetpatroon heeft aangepast, doorstaat hij de conditietesten van Jos Geijsel glansrijk. 'Als ik fit wilde worden dronk ik frisdrank in plaats van bier, maar dat bleek net zo slecht te zijn', aldus de 26-jarige Van Weel.

Met zijn solide optreden in Amstelveen lijkt hij concurrent Peter Windt definitief naar de bank te hebben verwezen, maar er zijn meer gegadigden voor zijn positie. De belangrijkste is de grote afwezige dit toernooi: de geblesseerde Bram Lomans. Die beschikt in verdedigend opzicht weliswaar over mindere kwaliteiten, maar was op basis van zijn verwoestende sleeppush tot op heden altijd eerste keus van bondscoach Maurits Hendriks.

Toch wordt zijn gemis steeds minder voelbaar. De ploeg is verdedigend sterker geworden en kan het aanvallend makkelijk zonder strafcorner redden. Gisteren tegen Korea mocht Nederland in de hele wedstrijd slechts één keer aanleggen voor de corner. Van Wijk scoorde niet. Kansen op veldgoals waren er echter legio.

Het enige doelpunt van de wedstrijd kwam van Marten Eikelboom. Hij werd door De Nooijer vrijgespeeld, pikte de bal handig op en sloeg hem met een prachtig backhandschot hoog in de hoek van het Koreaanse doel. Gebrek aan scherpte bij de Nederlandse aanvallers leidde tot een doelpuntloze tweede helft.

Die alertheid kan Van Weel niet worden ontzegd. Hij oogt strijdbaar en zal zijn basisplaats niet zonder slag of stoot meer afstaan aan een fitte Bram Lomans. 'Bram moet het maar waarmaken, hij zal er ook voor moeten vechten. En als hij er straks in Sydney 36 inschiet en we worden olympisch kampioen, dan heb ik er absoluut geen probleem mee om op de bank te zitten.

'Het voordeel is dat we maar met zijn zestienen naar de Spelen in Sydney gaan. Dan zit ik in elk geval niet op de tribune.'

Meer over