ProfielAnna van der Breggen

Van der Breggen neemt afscheid: kampioen met een groot hart

Ze gaat, zegt Anna van der Breggen, vooral genieten op haar laatste dag als wielrenner. Nog voordat het vrouwenpeloton zich zaterdagmorgen op de Grote Markt in Antwerpen op gang trekt voor het WK op de weg, weet de 31-jarige uittredend wereldkampioen hoe ze de komende uren op de fiets zal beleven. Zenuwen zijn er gelukkig niet meer, dat is wel eens anders geweest. Ze ziet ook een plein vol publiek, in het wielergekke België. ‘Een mooier moment om afscheid te nemen is er niet.’

Anna van der Breggen op haar laatste dag als wielrenner. Beeld ANP
Anna van der Breggen op haar laatste dag als wielrenner.Beeld ANP

De koningin van de Ardennen - zeven keer winst in de Waalse Pijl, twee keer de beste in Luik-Bastenaken-Luik - zwaait af op Vlaamse dreven; 157 kilometer om en in Leuven. Volgend seizoen wacht een nieuw bestaan als ploegleider in haar team SD Workx. Ze kijkt er naar uit. Alleen al het idee om niet langer dwangmatig de fiets te moeten pakken voor alweer een training in weer en wind, voelde al als een bevrijding, zei ze al voordat ze naar Tokio vertrok voor de Olympische Spelen. Een flonkerende erelijst, met twee regenboogtruien en vier zeges in de Giro d’Italia voor vrouwen, helpt bij zo’n beslissing.

Dat de vorm niet optimaal is, zit haar niet dwars. Sinds de tijdrit in Japan liep het niet naar wens. In een zware etappekoers in Spanje kwam ze de bergen niet op. Onderzoek naar bloedwaarden leverde niks tastbaars op. Misschien was ze in het hoofd al bezig met haar volgende baan, mogelijk was het de drukte rondom een verhuizing. In België heeft ze zich bij voorbaat verzoend met een rol als knecht. ‘Ik ga mijn stinkende best doen. Ik ben blij dat ik vandaag kan werken voor de meiden die jaren voor mij hebben gewerkt.’

Eerbetoon

Op de Scheldekade brengen ploeggenoten en de staf van Team NL bij de teambus alvast een eerbetoon aan haar. ‘Bedankt Anna & Chantal’ staat er op hun t-shirts. Chantal van den Broek-Blaak, ook al voormalig wereldkampioen, rijdt voor Nederland haar laatste koers, maar komt nog wel voor SD Worx in actie. Als de renners even later in het oranje naar de Groenplaats fietsen voor de presentatie, is Van der Breggen die enige bij wie de ontspannen glimlach van geen wijken weet.

In de wedstrijd maakt ze al vroeg duidelijk dat ze zich wegcijfert. Ze verschijnt af en toe aan kop. Ze propt bij de volgauto als volleerde helper haar tricot vol bidons. Het is zo bezien een afscheid in stijl. Uit haar entourage valt het telkens op te tekenen: Van der Breggen heeft een groot hart. Haar status ten spijt, is ze niet te beroerd opzij te stappen om een ander de kans te geven.

Vraag het Danny Stam, zes jaar haar ploegleider bij SD Worx. Hij begint over Luik-Bastenaken-Luik, dit voorjaar, gewonnen door Demi Vollering, nadat Van der Breggen voor haar de sprint had aangetrokken. ‘Ik hield het team verschillende scenario’s voor. Het was Anna die die zei: we gaan deze kant op. En dat was niet de strategie waarin op een zege voor haar werd gemikt. Dat kunnen alleen de allergrootste klasbakken. Anna is een zeer gedreven sportvrouw en tegelijkertijd ongelooflijk sociaal.’

Koningin

Marianne Vos heeft haar zien komen en zien gaan. De eerste keer dat Van der Breggen zich op het allerhoogste niveau in de kijker reed, was op het WK in Valkenburg, in 2012. Zij verrichtte beulswerk in een kleine kopgroep, de vlechten dansend op de gekromde rug. Het leverde Vos haar tweede wereldtitel op. ‘Ze was heel belangrijk voor me. Dat vergeet je nooit. Ze heeft het later vaker laten zien. Ze beleeft aan het helpen van anderen net zoveel plezier als zelf winnen. Dat is een unieke eigenschap. Ze was een koningin, maar ze heeft zich nooit als koningin gedragen.’ Nog een kwaliteit volgens haar: relativeringsvermogen. ‘Als iedereen rond een wedstrijd stuitert van de stress, kan zij zeggen: kom op meiden, het is maar fietsen, hoor. Die instelling kan haar nog van pas komen als ploegleider. Ze weet anderen heel goed te motiveren, maar is in staat zo net die extra druk weg te halen.’

Had ze ook minder sterke eigenschappen? Stam aarzelt niet. ‘Ze was soms ronduit laks. Dan reed ze te veel achterin het peloton. Dat is gevaarlijk. Één valpartij en je rijdt achter de feiten aan. Het heeft wat moeite gekost om dat eruit te krijgen. Ik heb ook meegemaakt dat ze vlak een WK me belde met de vraag of ik wist waar haar wielerschoenen waren. Dan is ze in haar hoofd al zo bezig met de koers, dat ze dat soort dingen even mist. Ze lagen overigens gewoon in de bus.’

Deze zaterdag komt Van der Breggen als 89-ste over de finish, op 9.30 van de winnaar. Ze zwaait, ze balt even haar vuist, de Zwitserse renner Marlen Reusser klopt haar op de rug. Het ga je goed, kampioen. Zeker, ze heeft genoten. ‘In het begin wilde ik het nog wel goed meedoen, maar op een gegeven moment wist ik: nu ben ik leeg. Even baal je dat je bent gelost, maar de twee laatste ronden door Leuven waren heel bijzonder. Zoveel mensen langs de kant die je naam roepen, renners die je bedanken voor de inspiratie. Het was twee ronden kippenvel.’ Dat Nederland naast het goud grijpt, werpt voor haar geen schaduw over haar vertrek. ‘Voor de meiden is het jammer, natuurlijk, maar voor mij telt dat ik heel blij ben dat het op deze manier is gegaan.’ Straks wacht het gala van de internationale wielerfederatie. ‘Eindelijk, lekker drinken op kosten van de UCI.’

Marianne Vos: ‘We gaan haar missen in het peloton.’

Meer over