ColumnWillem Vissers

US Open-winnares Emma Raducanu omhelst het zalige moment

null Beeld

Daar, achter een tafel in New York, op 9/11 nota bene, zegt meisje Emma dat ze nog niet op haar telefoon heeft gekeken. Journalisten vragen haar of ze weet wat deze zege betekent voor haar recentelijk nog redelijk overzichtelijke, betrekkelijk kleine leven.

Emma Raducanu heeft net de US Open gewonnen, als jonge vrouw van 18, na drie zeges in het kwalificatietoernooi en zeven in het hoofdtoernooi. Drie weken New York. Tien zeges en geen set verloren. Dat is nog nooit gebeurd. Ze laat zich, nadat ze de wedstrijd tegen een andere tiener, Leylah Fernandez, voltooit met een ace, voorovervallen, draait op haar rug, slaat de handen voor haar ogen en blijft even gewichtloos liggen. Kort daarna ontvangt ze de beker en, van een mevrouw van JP Morgan, een cheque van 2,5 miljoen dollar.

Het is haar lancering in de grotemensenwereld van de sport, waarin ze onder meer felicitaties krijgt van de koningin van Engeland. Ze lacht bevallig, deze jongedame, geboren uit liefde tussen een Chinese moeder en een vader uit Roemenië, beiden werkzaam in de financiële sector. Geboren in Canada, op haar 2de verhuisd naar Londen. Zo grenzeloos is de wereld tegenwoordig. Ze is de eerste Britse winnares sinds Virginia Wade, die in 1977 won van de Nederlandse Betty Stöve.

Daar zit ze dus, met haar opvallende oorbellen, haar blote schouders, het lange haar, het intens gelukkige gezicht met trekken uit Oost-Europa en Azië, de ontwapenende lach en de intelligente teksten. Ze zegt dat haar vader moeilijk tevreden te stellen is, maar dat hij in het korte contact na de wedstrijd vertelde dat ze nog beter was dan hij had verwacht.

Je hoopt dat ze gewoon Emma blijft, althans, dat ze vrolijk blijft zoals ze was op 11 september 2021 in New York. Hoe vaak hoor je niet over ongelukkige sporters, over depressies, over eenzaamheid in het tennis. Over collega Naomi Osaka bijvoorbeeld, in potentie de beste van de wereld, die afstand heeft genomen van de sport. Ja, Osaka houdt nog steeds van tennis, alleen niet van de hele wereld daaromheen, van verwachtingen en verplichtingen, en altijd die vragen van de pers.

Emma Raducanu weet niet eens wanneer ze weer naar huis gaat, antwoordt ze op een vraag over de toekomst. Ze heeft afgelopen jaar haar gymnasium afgemaakt en dacht in de wedstrijd alleen aan tactiek, niet aan wat het zou kunnen betekenen als ze zou winnen. Al heeft ze vroeger vaak gedroomd dat ze een beker zou winnen bij een grand slam, dat ze die zou ophalen en zou lachen, ongeveer zoals ze nu lacht in het echt.

Het liep meestal goed af in de droom, zoals het op 9/11 in New York in werkelijkheid afloopt. ‘Op dit moment maak ik me nergens druk om. Ik houd gewoon van het leven’, antwoordt ze op een vraag over wat de toekomst haar zal brengen. Dat is een prachtige uitspraak. Niet alleen voor een meisje van 18 trouwens.

Meer over