Triomf maskeert sluimerende crisis

Een vuurwerk van confetti ontplofte in het Memorial Coliseum en 12 duizend uitzinnige fans brulden ‘USA, USA’, terwijl de tennissers van het Amerikaanse Davis Cupteam hun ereronde liepen....

Van onze verslaggever Robèrt Misset

Het volksfeest in Portland na het beslissende punt van de Amerikaanse broers Bob en Mike Bryan in het dubbelspel tegen de Russen Igor Andrejev en Nikolai Davidenko maakte duidelijk dat de Verenigde Staten erg lang hadden moeten wachten op hun 32ste eindzege in het landentoernooi. De vorige zege stamde uit 2005.

Moordend was de druk geweest op de tweelingbroers, die in de Davis Cup hun 13de overwinning boekten en alleen verloren van de Kroaten Ljubicic en Ancic. ‘Het publiek ging uit zijn dak, het was bijna onmogelijk om in die ambiance niet met knikkende knieën de baan op te gaan’, vertelde Mike Bryan.

Met de linkshandige Bob wist hij pas na anderhalve set een muurtje te metselen aan het net, waarin het Russische gelegenheidskoppel Andrejev/Davidenko geen gaten kon schieten. ‘De Bryan-broers zijn ongelofelijk’, vertelde teamgenoot James Blake. ‘Ik ken geen dubbelteam dat zich zo oppompt voor elk punt. De energie spat de baan af. Als die jongens eenmaal voorstaan, zijn ze niet meer te houden.’ In drie sets (7-6, 6-4, 6-2) besliste het beste dubbel ter wereld de finale van de Davis Cup tegen Rusland.

Vrijdagnacht had Andy Roddick het bal geopend met een spetterende driesetter (6-4, 6-4, 6-2) tegen de Rus Dimitri Toersoenov, die hem vorig jaar in Moskou nog een van de pijnlijkste nederlagen in de Davis Cup had toegebracht. Op een indoorbaan in het Olympiski overleefde Toersoenov toen een slijtageslag van bijna vijf uur met 17-15 in de vijfde set.

Drie jaar geleden had Roddick zijn eerste Davis Cupfinale verloren, toen ook de Spanjaarden hem lieten ploeteren op een gravelbaan. Met gevoel voor zelfspot verklaarde Roddick dat hij er hoogstpersoonlijk voor had gezorgd dat in Portland in de staat Oregon ‘alle gravel was opgeruimd’. Op de hardcourtbaan in het uitverkochte Memorial Coliseum domineerde Roddick als vanouds met zijn snoeiharde opslagen.

Nu ook Roddick een Davis Cup heeft gewonnen, staat hij eindelijk op gelijke hoogte met de ‘Fabulous Four’ die hem in 1992 de weg wezen. ‘Ik zag toen het beste Amerikaanse team aller tijden spelen en ik wist meteen waarom ik tennisprof wilde worden.’

Ook voor James Blake viel in Portland een last van zijn schouders. Aan de superatleet kleefde toch vooral het beeld van de man die mentaal tekortschoot als het er werkelijk om ging. Hoe vaak had Blake al niet een vijfsetter verloren? De powerhitter was dit jaar uit de toptien gevallen, maar voor eigen publiek in Portland speelde Blake vrijdagnacht tegen de Rus Mikhail Joeznji de wedstrijd van zijn leven.

Als iemand weet hoe je ‘Het Punt’ moet spelen, de rally die een partij doet kantelen en zelfs een carrière kan maken of breken, is het Joeznji. Als debutant versloeg hij in de Davis Cupfinale van 2002 in Parijs in de beslissende partij de Fransman Mathieu, die een 2-0- voorsprong in sets verspeelde. Blake kraakte in Portland opzichtig na het verlies van de tweede set, maar Joezjni bleek ditmaal evenmin over stalen zenuwen te beschikken.

In vier sets (6-3, 7-6, 6-7, 7-6) legde Blake in zijn eerste Davis Cupfinale de basis voor de grootste triomf in de carrière van Patrick McEnroe, de oud-prof die zo lang als het kleine broertje van John door het leven ging. Patrick McEnroe speelde als anonieme tennisser een Challenger in Valkenswaard, toen ‘Big Mac’ zijn unieke carrière in stijl besloot.

Op 33-jarige leeftijd won John McEnroe met Pete Sampras aan zijn zijde het dubbelspel in de Davis Cupfinale tegen Zwitserland. Patrick McEnroe was als tennisser minder, maar is als captain beter dan zijn oudere broer, die zich te dominant opstelde.

Al zeven jaar voert Patrick McEnroe de regie over de Amerikaanse ploeg, die in 2007 optimaal profiteerde van het thuisvoordeel. ‘We hebben veel ups en downs meegemaakt’, constateerde hij. ‘Ik ben trots dat de teamgeest zich eindelijk heeft uitbetaald.’

In 1995 had Pete Sampras de laatste Davis Cup voor Amerika nagenoeg op eigen kracht gewonnen, toen hij de Russen Tsjesnokov en Kafelnikov uitgerekend op hun geliefde gravel versloeg. Captain Patrick McEnroe kan het zich nu permitteren twee spelers voor het enkelspel te selecteren en pure specialisten op te roepen voor het dubbelspel.

McEnroe zal zich ook realiseren dat de luid bejubelde triomf in het landentoernooi een sluimerende crisis in het Amerikaanse tennis maskeert. Het Amerikaanse servicekanon John Isner beleefde dit jaar weliswaar een opmerkelijke doorbraak, maar opvolgers van Roddick en Blake hebben zich nog niet aangediend. En voor de beste dubbelaars van de ATP Tour heeft McEnroe al helemaal geen alternatieven.

Meer over