REPORTAGE

Syrische zwemt op de Aziatische Spelen voor haar thuisland

Terwijl de bommen vallen op Syrië en Irak, proberen hun sporters medailles te winnen op de Aziatische Spelen.

null Beeld ANP
Beeld ANP

Mohammed al Daghman schiet met scherp voor Irak. Aan zijn riem bungelt een pijlenkoker. Zijn boog oogt futuristisch dankzij de katrollen die hem helpen de gekleurde schietschijf te bereiken, 90 meter verderop. Als zijn pijl het doel treft, klinkt uit de verte een zacht 'pok'.

Al Daghman geniet van de Aziatische Spelen in Zuid-Korea, ondanks de hevige gevechten in zijn geboortestreek in Irak. De serene rust op het strakgemaaide handboogveld staat in schril contrast met de bombardementen die Amerika in Irak en Syrië uitvoert met hulp van Arabische partners als Qatar en Saoedi-Arabië, landen die ook boogschutters naar Zuid-Korea hebben gestuurd. Ze staan verderop onder de witte luifel van hun tent.

Het hoofd van de sporters staat naar medailles, niet naar oorlog. 'Wat kan ik doen', verzucht de 24-jarige Al Daghman met een vermoeide glimlach. 'Ik wil geen soldaat zijn, ik ben boogschutter. Boogschieten geeft me geestelijke rust. Als ik het goed doe, brengt het de mensen in Irak misschien wat vreugde.'

Irak en Syrië hebben relatief kleine delegaties gestuurd naar het vierjaarlijkse evenement, van respectievelijk 62 en 30 sporters. Over de wenselijkheid van hun deelname laten ze geen twijfel bestaan. 'Ik ben zwemmer', zegt de Syrische Jumah Bayan, een tweedejaarsstudente politicologie die opgroeide in de geteisterde stad Aleppo. Ze ontleent haar identiteit aan sport. 'Ik zwem, dus ik ben', staat op haar Facebook-account. Ze zegt: 'Ik sport voor de mensen in Syrië. Als wij het hier goed doen, vergeten ze de problemen misschien een beetje.'

Thomas Bach, de voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) zei deze week in Incheon dat het tijd is te erkennen dat sport en politiek geen gescheiden werelden zijn, zoals lang is volgehouden door sportbestuurders. 'We staan in het midden van de maatschappij en dat betekent dat we moeten samenwerken met de politici die de wereld besturen.'

Ongehinderd

Bach waarschuwde wel dat de sport geen partij moet kiezen in conflicten en dat politici de autonomie van de sportbestuurders dienen te respecteren. In de praktijk lijkt dat vooral te betekenen dat sporttoernooien ongehinderd doorgang vinden, ook als er oorlog is in organiserende of deelnemende landen. Zo was Rusland onlangs het decor van de WK judo, ondanks het conflict met Oekraïne.

In Incheon zijn de problemen in het Midden-Oosten ver weg. De sporters lijken er geen moeite mee te hebben. Liever dan thuis te blijven, of te pleiten voor een boycot, zien ze hun deelname aan de Aziatische Spelen als een overwinning op de dagelijkse problemen die het gevolg zijn van de oorlog. In Irak kan Al Daghman nauwelijks oefenen met zijn boog. Hij is veroordeeld tot een stil park of verlaten voetbalveld. Het hoofdkantoor van zijn sportfederatie is in 2011 gebombardeerd. Een collega-schutter overleed in 2005 toen hij op weg naar een training op een bermbom reed.

Sinds 1990 is er nauwelijks vrede geweest, zegt de Iraakse teammanager Mohammed Fayyadh. Maar van de spanningen tussen de verschillende groeperingen in zijn verscheurde land dringt volgens hem weinig door tot de Iraakse ploeg. 'We hebben Koerden en Arabieren, sjiieten en soennieten, zelfs een christen. En een van onze coaches komt uit Iran.'

Sport verbroedert, wil hij maar zeggen. Fayyadh: 'We houden ons aan het olympisch handvest. Je kijkt niet naar kleur, of ras, of religie. We denken niet buiten de olympische regels.'

Politieke overtuiging

Zwemster Bayan maakt van haar politieke overtuiging geen geheim. Nog nahijgend van haar uitschakeling in de series van de 200 meter vrije slag, spreekt ze haar steun uit voor Bashar al-Assad. Ze woont in hoofdstad Damascus, waar de nationale ploeg ondanks de al drie jaar durende burgeroorlog beschikt over een olympisch zwembad. 'Ik ben voor Assad, zoals iedereen in de ploeg. Hij weet wat het beste is voor Syrië. Zoals de soldaten vechten voor ons land, dat doe ik ook. Ik voer oorlog in het zwembad.'

De aangename omstandigheden in Incheon wakkeren het verlangen naar vrede onder de sporters wel aan. 'Ik hoop dat het snel beter gaat met Syrië', zegt zwemster Bayan. Boogschutter Al Daghman verlangt naar de dag dat hij kan terugkeren naar zijn verwoeste geboortestreek. 'Er wordt nu zwaar gevochten. Mijn hele familie is gevlucht. Het is een hard leven.'

De Chinese Yun Sang zwemt naar zijn gouden medaille op de 1500 meter vrije slag. Beeld ANP
De Chinese Yun Sang zwemt naar zijn gouden medaille op de 1500 meter vrije slag.Beeld ANP
Meer over