Superboeren krijgen noaberhulp

Sietze Veen (63) nam anderhalve week geleden afscheid als voorzitter van De Graafschap. De club met het eigen karakter wil een vaste waarde worden in de eredivisie....

Sietze Veen staat aan de rand van het voetbalveld dat zo’n belangrijk deel van zijn leven heeft bepaald. Daar, in dat doel, scoorde hij als spits van De Graafschap ruim dertig jaar geleden zijn gekste doelpunt. Medespeler Guus Hiddink had hard naast geschoten, zo hard dat de bal via een reclamebord weer in het veld kaatste.

Uit gewoonte, je bent per slot van rekening aanvaller, schoof spits Veen de bal vervolgens tussen de palen. Scheidsrechter Beukman, die dacht dat Hiddink de paal had getroffen, keurde de treffer goed.

En daar, vanuit die hoek van het stadion, liep vorig jaar opeens een supporter het veld op om de grensrechter een lesje te leren. Een jaar later is het een smakelijke anekdote over een onschuldige drinkebroer die niet besefte wat hij aanrichtte.

Destijds was het een hoofdpijndossier. Veen: ‘De aanklagers bij de KNVB, die volgens mij nog nooit bij De Graafschap waren geweest, wilden ons een boete van 100 duizend euro opleggen. Dankzij onze contacten bij de bond is het allemaal redelijk goed afgelopen.’

De geldstraf voor De Graafschap bleef beperkt tot 15 duizend euro. Ook de supporter kreeg, behalve een langdurig stadionverbod, een boete opgelegd. Omdat zijn portemonnee tekortschiet, kan hij bij De Graafschap klusjes opknappen. Zo doen ze dat in de Achterhoek. Ze noemen het noaberhulp.

Bij de opening van het seizoen, anderhalve week geleden, nam de 63-jarige Veen afscheid als voorzitter van De Graafschap. Voor de wedstrijd tegen Excelsior werd hij op de Vijverberg toegejuicht met een enthousiasme dat weinig aftredende voorzitters is gegund. ‘Dat deed me wel wat.’

In zijn dankwoord betrok hij nadrukkelijk de vierhonderd vrijwilligers. Zij zijn, zegt hij, de kurk waarop de club drijft. Zij bepalen het uitzonderlijke karakter van De Graafschap. Ook een kwestie van naoberhulp.

Veen, een kordate man met pretoogjes, heeft de voorzittershamer vorige maand overgedragen aan Clémence Ross. Ze was eerder staatssecretaris voor Sport en is nu de eerste vrouwelijke voorzitter van een eredivisieclub. Maar boven alles heeft ze haar wortels in de Achterhoek. ‘We hebben een tijdje aan Clémence moeten trekken. Gelukkig heeft ze uiteindelijk ja gezegd.’

Sietze Veen groeide op in Winschoten, Groningen. Hij speelde voetbal bij WVV, in hetzelfde elftal als Jan Mulder, met wie hij altijd bevriend is gebleven. Traditioneel treffen ze elkaar één keer per jaar in Winschoten. Grote kans dat ook Klaas Nuninga, WVV’er van een eerdere generatie, aanschuift.

Mulder maakte halverwege de jaren zestig de overstap naar Anderlecht. Veen, die van zijn ouders de grens niet over mocht, kwam terecht bij Heracles.

Een transfer naar Groningen, dat toen nog door het leven ging als GVAV, lag meer voor de hand, maar dat was voor beide spelers uitgesloten. Veen: ‘GVAV was een arrogante club in die tijd. Voor Jan hadden ze in die tijd niet meer over dan een fiets om van Winschoten naar Groningen te komen.’

Sietze Veen was zeventien toen hij professioneel voetballer werd. Hij stopte op zijn 33ste. De laatste tien jaar van zijn loopbaan speelde hij voor De Graafschap.

In de catacomben van de Vijverberg hangt een foto van de toenmalige selectie met namen als Gerdo Hazelhekke en Dick Schoenaker.

Drijvende kracht in dat elftal was Guus Hiddink, ook een vriend voor het leven. Met Hiddink begeleidde Veen destijds medespelers bij hun contractbesprekingen. Noaberhulp dus.

Veen onderkende al snel zijn beperkingen als voetballer. Een overstap naar het Amsterdamse DWS of het Franse Valenciennes woog door alle onzekerheden niet op tegen de geborgenheid die hij bij De Graafschap had gevonden.

Al tijdens zijn loopbaan bereidde hij zich voor op een maatschappelijke loopbaan. Hij ging aan de slag bij de uitgeversmaatschappijen Elsevier en Wegener. In 2004 keerde hij terug naar De Graafschap, nu als voorzitter.

Onder zijn leiding is de afgelopen zes jaar veel tot stand gekomen. In de KNVB-termen van clubmanagement valt De Graafschap in categorie 2, een enigszins zorgelijke status.

Maar Veen zegt dat categorie 3, die van kerngezond, binnen handbereik ligt. De schuldenlast is grotendeels weggewerkt en de laatste vier jaar werd zelfs enige winst geboekt.

Voorzitter Veen beschouwt zichzelf als een spin in een web. Dankzij zijn grote netwerk kon hij de afgelopen jaren het draagvlak van De Graafschap vergroten. Allerlei bekenden van vroeger zijn nu weer bij de club betrokken als bestuurslid of als commissaris. Veen: ‘De samenstelling van een bestuur is net zoiets als dat van een elftal. Het moeten gelijkgestemden zijn, die elkaar aanvullen en die hun eigen belang ondergeschikt maken aan het collectief.’

De Graafschap is uitgegroeid tot een cultuurdrager van de Achterhoek. ‘Bennie Jolink, Hiddink en De Graafschap’, is zijn samenvatting van de streek. Met maatschappelijke projecten heeft de club zich belangrijk gemaakt. ‘We hebben een functie, die verder gaat dan voetbal. Dat zeg ik zonder ons daarvoor op de borst te slaan. Daar hoort geen ophef bij.’

De functie en de houding betalen zich terug in alle vrijwilligerswerk voor de club. Vrijwilligerswerk is een vanzelfsprekendheid die in veel families al generaties meegaat.

De club is van iedereen en dat vindt hij belangrijk om vast te stellen in een week dat buurman Vitesse werd aangekocht door een Georgische zakenman. ‘Vitesse stond het water tot aan de lippen. Ze konden geen kant op. Maar De Graafschap zal dat nooit laten gebeuren. Het is ondenkbaar dat wij onze ziel en zaligheid verkopen.’

De club heeft zijn zaakjes op orde. Veel bedrijven in de omgeving hebben hun naam aan De Graafschap verbonden, maar ook op nationale schaal is de club een potentiële reclamezuil.

Net als Heerenveen heeft De Graafschap een eigen karakter, verankerd in de bijnaam Superboeren. Bovendien beschikt De Graafschap over Guus Hiddink. Handig voor multinationals die nieuwe markten willen aanboren.

Ten slotte heeft Veen de financiële basis verbreed. De openstaande schuld aan de gemeente Doetinchem werd afgelost door de grond te kopen waarop het stadion staat. De grond werd doorverkocht aan een groepje vermogende Graafschappers om de clubkas te spekken.

Het grondbezit kan van waarde zijn als De Graafschap verkast. De Vijverberg ligt ouderwets in een woonwijk en zal interessant zijn voor projectontwikkelaars.

Aan het idee van een verhuizing kan Veen moeilijk wennen, zeker op zo’n mooie dag aan de rand van het veld. Maar voor de houdbaarheid van de club is de operatie volgens hem onontkoombaar.

De Vijverberg, thuisbasis sinds de oprichting van De Graafschap in 1954, ligt ingeklemd tussen villa’s en natuurgebied. De architectuur van het stadion staat een extra ring in de weg.

Al een paar jaar wordt met de gemeente over mogelijke locaties gesproken. In de herfst gaat vermoedelijk de kogel door de kerk. Veen: ‘Stad en regio begrijpen heel goed het belang van De Graafschap. Zoveel hebben Doetinchem en de Achterhoek verder niet te bieden.’

Om van De Graafschap een vaste waarde te maken op het hoogste niveau, moet de begroting naar 15 miljoen. Met het huidige budget, zo’n 5 miljoen lager, blijft het elftal balanceren tussen ere- en eerste divisie. Een stadion met 18 duizend zitplaatsen, 6.000 meer dan het huidige, is daarvoor een voorwaarde. Een studie van een marketingbureau wees al uit dat het achterland en de animo daarvoor groot genoeg zijn.

Op zijn oude werkkamer heeft Veen een ontwerp voor dat nieuwe stadion aan de muur hangen. Het moet duurzaam zijn en multifunctioneel. En écht duurzaam, benadrukt Veen. Doordat het stadion de contouren van een tractorband heeft, zal het een passende entourage voor de zogenoemde Superboeren worden.

Al een naam voor het nieuwe stadion? ‘Ik heb meteen tegen Guus gezegd dat het de Guus Hiddink Hoeve moet heten. Maar hij wil er niet van weten, nog niet.’

Meer over