Tour de France

Sloveen Mohoric pakt met knappe solo tweede ritzege in de Tour

Voor de derde dag op rij heeft een Sloveense renner een touretappe gewonnen. Na de dubbele zege van Tadej Pogacar was het Matej Mohoric die de 19de rit van Mourenx naar Libourne op zijn naam schreef. De 26-jarige renner van Bahrain-Victorious, ook al winnaar van de zevende rit, kwam solo aan.

De Sloveen Matej Mohoric. Beeld AFP
De Sloveen Matej Mohoric.Beeld AFP

Op de streep deed Mohoric alsof hij zijn mond dicht ritste, een verwijzing naar de ophef rond de politie-inval bij zijn ploeg op woensdagavond. Hij had de benen laten spreken, was de achterliggende boodschap, en de critici de mond gesnoerd.

‘Ik dacht aan woensdagavond toen de politie binnenviel en ik me een crimineel voelde’, vertelde Mohoric direct na afloop. ‘Ze vonden natuurlijk niets, want we hebben niets te verbergen, maar het is niet fijn als de politie zo je kamer binnenkomt. Het voelt raar als ze je privéfoto’s van je familie bekijken en je telefoon en berichten doorzoeken.’

Het ritsgebaar was niet zo lekker gekozen. In de Tour van 2004 deed een grijnzende Lance Armstrong hetzelfde. Toen was dat gericht aan de Italiaan Filippo Simeoni, die had getuigd tegen dopingdokter Michele Ferrari en een rechtszaak had lopen tegen de Amerikaan.

De resten van de kopgroep waar Mohoric deel van had uitgemaakt, voelden dezelfde pijn als de klassementsrenners deze weken: ze mochten achter een Sloveen strijden om de tweede plaats. Die troostprijs was op een minuutje achterstand voor Christophe Laporte, voor Casper Pedersen en de Nederlander Mike Teunissen.

Van tevoren leek de etappe alle eigenschappen van een saai sprintersbal te hebben. Het was nagenoeg vlak, er viel voor de klassementsrenners niets meer te verdienen. En de meeste renners waren moe.

Val Kelderman

Volgens het vaste recept vertrok na twee kilometer een kleine kopgroep die de ruimte kreeg van het peloton. Dat had op het moment dat de mannen wegreden een grote valpartij te verduren. Onder anderen Wilco Kelderman kwam gehavend uit de berg gevallen renners tevoorschijn.

De kopgroep met Julien Bernard, Jonas Rutsch, Simon Clarke, Georg Zimmermann, Franck Bonnamour en ook Matej Mohoric kreeg een controleerbare voorsprong van een kleine vier minuten. Mark Cavendish leek zijn 35e etappezege op een presenteerblaadje te krijgen.

Maar na 70 kilometer sloegen de zenuwen in het peloton. Een brede weg met schuine wind wakkerde de aanvalslust aan. Nils Politt en Jasper Stuyven gingen in de achtervolging op de kopgroep. Na een smalle passage door Mont-de-Marsan scheurden er meer renners los en ontstond een groep van twintig achtervolgers met Teunissen als enige Nederlander.

Teunissen, die in 2019 de touretappe naar Brussel won, had voor de start van de etappe al verteld dat hij deze vrijdag voor eigen kans mocht gaan, al leek hij toen een massasprint te verwachten. Maar hij zag op tijd in dat de grote groep achtervolgers het koersverloop kon laten kantelen.

Achtervolging

Het peloton vond aanvankelijk de omvang van de groep met verse vluchters iets te gortig. Onder meer onder aanvoering van Mohoric’ ploegmaat Wout Poels, in zijn geleende bolletjestrui, trachtte de grote groep de achtervolgers terug te halen. Dat lukte deels. De groep van twintig brak en alleen het achterste deel werd ingerekend.

Ion Izaguirre, Jasper Stuyven, Nils Politt, Michael Valgren, Silvan Dillier, Elie Gesbert, Brent Van Moer, Anthony Turgis, Max Walscheid, Christophe Laporte, Edward Theuns, Davide Ballerini, Casper Pedersen en Teunissen sloten aan bij de zes koplopers. De twintig vooraan hadden op dat moment slechts 36 seconden voorsprong op het peloton, waar Israel Startup Nation het commando voerde. Maar de voorsprong groeide gestaag tot zo’n twee minuten en daarna gaf het peloton het op.

Met een voorsprong die uiteindelijk naar bijna twintig minuten kroop betwistte de kopgroep de finale alsof het een eendaagse wedstrijd betrof. Geen gereken voor klassementen, bergpunten en geen vrees meer voor het jagend peloton. De winnaar, zoveel was duidelijk, zou uit het twintigtal komen.

Spervuur van demarrages

Met nog een uur koers te gaan begonnen de demarrages. Onder meer van Gesbert, die gezelschap kreeg van Ballerini en Bernard. Ook Valgren, in 2018 winnaar van Omloop Het Nieuwsblad en Amstel Gold Race, roerde zich. Echt wegkomen was lastig, maar het glooiend terrein maakte de finale zwaar. Clarke en Walscheid konden niet meer meekomen.

In de open stukken op weg naar Libourne speelde opnieuw de wind een rol. De kopgroep brak in stukken. Teunissen, die zich lang rustig hield, maakte deel uit van de twaalf die voorop bij elkaar kwamen en vuurde zijn vluchtmakkers aan. Want niet alleen sprinter Walscheid was gelost, maar ook de rappe Ballerini.

Maar van samenwerking was weinig sprake en Mohoric probeerde het 26 kilometer voor de finish alleen. De Sloveen trapte snel een aardige voorsprong bij elkaar. Laporte deed nog een poging, maar kon niet bij hem aansluiten.

De zevende etappe was de langste van de Tour met een finale die aan een klassieker deed denken. Met 207 kilometer waren er maar twee ritten langer en de finale deed denken aan een eendagswedstrijd als Parijs-Tours. Er was geen enkele officiële klim, maar het ging telkens op en neer. En daar profiteerde Mohoric van.

De achtervolgers werkten op een kleine minuut achterstand meer voor de vorm samen, dan om de Sloveen terug te pakken. In de laatste tien kilometer probeerden ze stuk voor stuk alleen weg te komen. En telkens werden ze door de anderen gegrepen. Het hollen en stilstaan leverde Mohoric alleen maar meer seconden voorsprong op. Zo was er geen ontkomen aan de elfde winnende solo in deze Tour de France.

De andere Sloveen, geletruidrager Pogacar, beleefde een rustige etappe. Hij kwam zonder kleerscheuren de dag door en kan zich richten op de tijdrit van zaterdag waar hij zijn vierde etappezege wil boeken.

Meer over