Interview

Sleper is Neerlands troef in de monobob: ‘Als het misgaat, heb ik alleen mezelf ermee’

Monobobsleeër Karlien Sleper heeft zich vrijwel zeker gekwalificeerd voor de Winterspelen van Beijing. Bobsleeën voor één vrouw is komende winter een nieuw olympisch onderdeel.

Erik van Lakerveld
Karlien Sleper traint in de hal van de Zoetermeerse atletiekvereniging Ilion met een oefenbob. Ze wil op de Winterspelen op het nieuwe onderdeel monobob uitkomen. 
 Beeld Jiri Büller / de Volkskrant
Karlien Sleper traint in de hal van de Zoetermeerse atletiekvereniging Ilion met een oefenbob. Ze wil op de Winterspelen op het nieuwe onderdeel monobob uitkomen.Beeld Jiri Büller / de Volkskrant

In een ijstunnel naar beneden met snelheden boven de 110 kilometer per uur, weggedoken in een eenpersoonsbobslee, sturend door de razendsnelle bochten. De 28-jarige Karlien Sleper geniet ervan. In de ‘monobob’ durft ze alle risico’s te nemen. ‘Als het misgaat heb ik alleen mezelf ermee.’

Sleper is de Nederlandse troef op de monobob, de jongste olympische bobsleediscipline. Bij de eerste wereldbekerwedstrijd, afgelopen weekend, in Innsbruck zette ze meteen een reuzenstap richting de Spelen. Na twee runs kwam de atlete uit Zoetermeer uit op de tiende plaats.

Daarmee heeft ze voldaan aan de top-12-eis die NOCNSF voor deelname aan de Spelen heeft gesteld. Voor kwalificatie vanuit de internationale bobsleebond IBSF moet ze bij de zes beste deelnemers horen die enkel aan de monobobwedstrijden meedoen en niet actief zijn in de tweepersoonsbob. De eindafrekening volgt op 16 januari, maar kan haar na het goede resultaat in Oostenrijk eigenlijk niet meer ontgaan.

Sterke benen

Sleper (1.72 meter) is van oorsprong een atlete. Ze blonk uit in discus- en speerwerpen. Een vriendin vroeg haar een jaar of tien geleden mee naar een testdag van de Nederlandse bobsleebond. ‘En ik bleek talent te hebben. De sterke benen die ik al had zijn nog veel sterker geworden door het bobsleeën.’

Helemaal afscheid van de atletiek nam ze nooit. Vorig jaar deed ze als discuswerpster nog mee aan de Gouden Spike in Leiden.

Als bobsleeër begon Sleper in de tweepersoonsbob, als remmer. De benaming doet anders vermoeden, maar een remmer maakt juist snelheid. Het is degene die achteraan de slee op gang duwt en daarna achter de piloot in de slee duikt. Eenmaal binnen is het zitten en wachten tot de finish.

Eerst was Sleper actief voor Nederland, in een opleidingstraject, maar in de winter van 2015/2016 kwam ze uit voor Oostenrijk. Met piloot Katrin Beierl werd ze veertiende bij het WK in Innsbruck. Hogerop kon ze niet. Zonder Oostenrijks paspoort kon ze niet naar de Spelen voor het land.

Voetblessure

Na dat WK kampte ze met een voetblessure, die twee jaar aanhield. ‘Toen ik hersteld was dacht ik: ik ga nog in de tweevrouwsbob voor Nederland of ik stop.’ Er was niemand om de slee mee te delen en financiële armslag om een eigen team op te zetten ontbrak. Het pleit was beslecht: het bobsleeën was voorbij.

Tenminste, dat dacht ze, want kort daarna introduceerde de IBSF de monobob als nieuwe olympische discipline. Dat trok Sleper terug de sport in. Ze had geen ploeggenoot nodig en geld was aanvankelijk geen obstakel, want de IBSF stelde alle monobobs gratis aan de deelnemende landen beschikbaar. Inmiddels is dat niet meer zo en moest er voor 25.000 euro een eigen slee worden aangeschaft, maar is er met sponsoren en de A-status van NOCNSF meer financiële ruimte.

De nieuwe slee wordt door de traditionele bobsleelanden met dédain bekeken, merkt Sleper. De monobob is aan het olympisch programma toegevoegd om het aantal onderdelen voor mannen en vrouwen gelijk te trekken. Mannen hadden met de twee- en viermansbob twee onderdelen, de vrouwen nu met de tweepersoons- en monobob ook. ‘Veel tweebobsvrouwen hebben het helemaal niet geprobeerd. En de paar die het wel deden merkten snel dat dit heel anders is.’

Het grote verschil is het gewicht. ‘Er ontbreekt 80 kilo achter je en dus mis je stabiliteit.’ De druk ontbreekt in de snelle bochten en daarmee de grip op de baan. De achterkant van de slee kan wegschuiven. Dan gaat de 180 kilogram zware slee ‘skitten’, schuin door het ijskanaal, ondertussen de randen van de baan aantikkend. Dat is funest voor de snelheid. ‘De vrouwen uit de tweepersoonsbob hadden daar veel problemen mee. Ik heb dat vrij goed onder controle.’

Verantwoordelijkheid

In haar jaren in de tweepersoonsbob was ze een paar keer ook piloot. Dat vond ze verschrikkelijk. Ze voelde te veel de verantwoordelijkheid voor degene achter haar. ‘Als piloot zit je het meest beschermd aangezien je in de neus kunt duiken. Achterin is het enige wat je vast hebt de rand van de slee, met je handen. That’s it.’ Om haar remmer niet in gevaar te brengen ging ze extra voorzichtig naar beneden. ‘Dan wist ik dat we niet om zouden gaan.’

Van die last is ze in de monobob bevrijd. In haar eerste twee seizoenen behoorde Sleper tot de wereldtop. Ze haalde meermaals het podium en won in februari 2020 twee keer in het Amerikaanse Park City. Maar toen vorig jaar de eerste wereldbekercyclus werd georganiseerd, mocht zij niet meedoen. Kwalificatie voor de wereldbeker kon uitsluitend via de tweepersoonsbob.

De regel sloot naast Sleper zeker nog zo’n twaalf pure monobobbers uit van de internationale wedstrijdserie. Het dichtst bij de wereldbeker kwam Sleper daarom vorig jaar enkel als ‘spurbob’, als testrijder die voor de wedstrijddeelnemers uit de baan afdaalt om te checken of alles in orde is. Het was beter dan niets, op deze manier kon ze zich toch een beetje meten met haar concurrenten.

‘We hebben er hard voor gevochten om dat te veranderen’, aldus Sleper. De bond boog mee, maar pas met ingang van dit olympisch seizoen. Plotseling ligt de weg naar Beijing voor haar open.