Slachtoffer van Hollandse ziekte

De grote dames van het Nederlandse vrouwenhandbal zijn na de derde mislukte olympische kwalificatie op rij allemaal door de zijdeur verdwenen....

Van onze verslaggever John Volkers

Het lichaam van de 28-jarige rechterhoekspeelster was na tien jaar tophandbal gesloopt. Vorige week schuifelde Mulder, drie dagen na haar 12 goals in de eerste WK-kwalificatiewedstrijd tegen Kroatië, als een oude vrouw over de sportvloer van Nationaal Sportcentrum Papendal.

‘Ik kon de dag na de wedstrijd nauwelijks lopen. De beperking van het gewricht is zo groot dat ik nauwelijks tot heel slecht door de knie kan buigen. Mijn fysiotherapeut was verbaasd. Kun jij daar mee sporten op topniveau?’

De rechterknie van Mulder werd die trainingsdag door fysiotherapeut Arthur Hofland zorgvuldig behandeld. Hij duwde en punnikte eindeloos aan het bovenbeen en kreeg de topscorer van het team van Sjors Röttger voor de laatste keer wedstrijdfit.

In de tweede wedstrijd, zondag in Kutina, maakte Mulder opnieuw de meeste doelpunten (7), maar het was bij lange na niet genoeg om een ticket voor het komende WK af te dwingen. Beide wedstrijden tegen Kroatië (24-27, 25-28) gingen verloren. Daarmee was ook de weg naar Peking (2008) gebarricadeerd.

Over de sportieve teleurstelling van het missen van drie Spelen op rij – die van Sydney, Athene en Peking – was Mulder nuchter. ‘We waren al die jaren, bij al die pogingen, niet goed genoeg. Daar hoef ik niet lang over na te denken. Er waren altijd sterkere landen in Europa. Wij behoren niet tot de Europese elite. Daar moet je realistisch in zijn. Hoe graag ik ook naar die Olympische Spelen had gewild.’

Mulder nam op een andere manier aan het lange traject van ‘de meiden met een missie’ deel. Toen bondscoach Bert Bouwer een zevental speelsters uit Emmen, van het talentrijke E & O, naar de nationale ploeg haalde om dagelijks in afzondering in Zeist te gaan werken, bedankte Mulder, de meest getalenteerde, voor die eer en ging zij haar eigen weg.

Ze ging als 18-jarige spelen in de Duitse Bundesliga, bij Herrentrup Blomberg. Mulder ontkent dat coach Harrie Weerman bij die transfer betrokken was. Hij, de benadeelde trainer die zijn ploeg zag ‘leeglopen’, zou op wraak hebben gezonnen.

Mulder, bescheiden tot verlegen in die tijd, werd aanvankelijk zelfs uitgesloten van het spelen in het Nederlands team. Die situatie duurde niet lang. Ze is te goed en ze is met haar gouden linkerhandje onvervangbaar, sprak de bondscoach waarna hij haar terughaalde.

Bij de Europese titelstrijd van 1998 ontbrak Mulder echter. Zij scheurde drie maanden voor het begin van dat toernooi de voorste kruisband (VKB) van de rechterknie en moest revalideren bij haar Duitse club. Nederland werd tiende in dat toernooi en het gemis van Mulder deed zich niet voor het eerst gevoelen.

De kruisbandblessure – uiterst ‘modieus’ in handbal en voetbal – deed zich door de jaren gevoelen. In 2002-’03 begon de knie van Mulder weer op te spelen, net als bij andere beslissende speelsters van het Nederlands team, zoals Natasja Burgers en Olga Assink. Gedrieën slaagden ze er nog wel in Deens kampioen te worden met Viborg, een groot sieraad op hun palmares.

Mulder: ‘De pijn werd veroorzaakt door gekwetst kraakbeen. Het is opvallend dat wij Nederlandse speelsters daar last van hadden. Denen maakten er grapjes over. Ze noemden het een typisch Nederlandse blessure, de Hollandse ziekte ook wel. Maar bij Deense speelsters komt het ook voor, hoor.’

Pijnstillers weigert ze te slikken. De laatste interlands heeft ze op wilskracht gespeeld. Nooit heeft ze erover gedacht het nationale team te mijden, om de clubbelangen en haar profbestaan voorrang te geven. Maar toen ze werd afgebrand na de mislukte vorige olympische kwalificatie, met een stupide nederlaag in Amsterdam tegen Tsjechië, had ze er de ziekte over in. ‘Ik kon nauwelijks lopen en deed het voor het team. Ik heb me toen geofferd. Maar dat is geen goede keus geweest.’

Knieblessures, variërend van een voorste kruisband ruptuur (VKB) tot kraakbeenschade, hebben het Nederlandse handbalteam door de jaren heen geteisterd. Van de topspeelsters die er bij waren sinds 1997, het jaar waarin Bert Bouwer zijn Oranjeplan startte, haakten om die medische reden Gea Kregmeijer, Marieke van Linder, Martine Hekman, Olga Assink, Natasja Burgers en Monique Feijen af. Kristel van Goor moest stoppen met een kapotte achillespees.

Van de latere lichting internationals kampten ook Birgit van Os, Andrea Groot, Irnia Pusic en Pearl van der Wissel met ernstige knieblessures. Met motivatieproblemen verdwenen Marlie Menten, Miranda Krijnen, Renata Erkelens, Ana Razdorov en Heidi Veltmaat van het wedstrijdformulier. Laura Robben werd op hoge leeftijd (37) bedankt, Nicole Heuwekemeijer en Diane Roelofsen (vier neusbreuken) stopten zelf om leeftijdsredenen. Robben en Menten waren ook ex-kniepatiënten.

Meer over