Rolstoelbasketbalsters bevrijden zich met zege op Duitsland van paralympisch trauma

De rolstoelbasketbalsters hebben bij de Paralympische Spelen in Tokio de finale gehaald dankzij een 52-42-overwinning op Duitsland. In de finale neemt Nederland het zaterdag op tegen China.

Pure blijdschap bij de Nederlandse ploeg na het bereiken van de finale. Beeld AP
Pure blijdschap bij de Nederlandse ploeg na het bereiken van de finale.Beeld AP

Tien jaar werkte bondscoach Gertjan van der Linden als een bezetene aan het succes van het Nederlandse rolstoelbasketbalteam. Hij haalde de vrouwen naar Papendal, liet ze 24 uur per week trainen, zocht onderdak voor zijn ‘rollers’ en begeleidde ze meer dan professioneel.

Van der Linden, zelf ’s werelds beste rolstoelbasketballer van de 20ste eeuw, bracht zijn enthousiasme en spelinzicht over op speelsters als Mariska Beijer en Bo Kramer. Hij werd met het team wereldkampioen, in 2018, heerste over Europa, maar het paralympische goud, het doel van de hele, financieel veeleisende operatie, bleef bij twee edities van de Para-Spelen buiten bereik.

In 2012 in Londen eindigde Nederland als derde. Vier jaar later in Rio was er opnieuw het teleurstellende brons. Beide keren lag het Duitse team op de route naar de finale in de weg. De halve finales tegen de Duitse vrouwen gingen in die beslissende jaren verloren.

Op herhaling

Donderdag, in het Musashino Sport Plaza van Tokio, stond opnieuw de halve finale tegen de Duitsers op het programma. Alsof het zo moest zijn. Een nederlaag in de poule, tegen China, had Nederland als nummer twee in de groep in dat mogelijk doodlopende straatje gedwongen.

De herinneringen aan Londen en Rio deden hun werk. De zenuwen blokkeerden lange tijd de anders zo vaardige Nederlandse schotarmen, maar in het beslissende vierde kwart kreeg het nationale vijftal zichzelf onder controle en rolde als bevrijd het naar de zege. Van 35-36 achter (na drie periodes van tien minuten zuivere speeltijd) eindigde de zenuwslopende halve-eindstrijd in 52-42 in Nederlands voordeel. De marge was ruimer dan het echte verschil in kracht.

De wedstrijd leek lange tijd een haast eenzijdig duel tussen Mariska Beijer en Duitsland. Beijer, drie jaar geleden uitgeroepen tot de waardevolste speler (MVP) van het WK, maakte haar faam waar en vond de basket voor liefst dertig punten. De Duitse vrouwen kenden haar kracht. De lange Beijer speelt in de Bundesliga, bij Hannover. Zij is door haar mobiliteit in de stoel een ‘hoogpunter’, goed voor 4,5 punten. Een team mag 14 punten tellen. Daarvoor worden ‘laagpunters’ als Jitske Visser (1,0) en Ilse Arts (1,5) ingezet.

Bo Kramer

Het probleem voor Nederland was donderdag dat Bo Kramer, de andere schotvaardige topper van de nationale ploeg, het onder de ring liet afweten. De Almeerse, met haar versnellingen en gemakkelijke verplaatsingen de dynamo van het team, bleef lang steken in goede bedoelingen, maar in het laatste kwart bevrijdde zij zich van de muizenissen in het hoofd. Zij zorgde voor acht punten en manoeuvreerde haar ploeg in veilige haven. Kramer is een jonge vrouw die op haar elfde door botkanker een ingewikkelde beenoperatie moest ondergaan. Het rechterscheenbeen werd vervangen door het linkerkuitbeen. Ze was een talentvolle voetbalster, maar vond een uitdaging in het rolstoelbasket.

De vreugde over het bereiken van de vurig begeerde finale was intens, de speelsters rolden over elkaar heen, en zal danig ingedamd worden door coach Van der Linden die deze dag bewonderenswaardig kalm bleef, toen zijn ploeg in het derde kwart aan het prutsen raakte. Met name routinier Carina de Rooij miste de eenvoudigste lay-ups en werd afgelost door Cher Korver, nog zo’n paralympische veteraan.

De jacht op het paralympische goud zal zaterdag ten koste moeten gaan van China dat in de andere halve finale titelverdediger Verenigde Staten versloeg. Het wordt een wedstrijd met een forse voorgeschiedenis. De vrouwen van Nederland, sinds 1988 van de partij in het rolstoelbasketbal, wisten nog nooit de voornaamste medaille te pakken. In 1996 waren ze dichtbij, maar in Atlanta was Canada te sterk. Zilver restte voor de Nederlandse vrouwen.

Van der Linden

Zeker zo bijzonder is het verhaal van coach Van der Linden. Hij maakte van 1988 (Seoul) tot 2004 (Athene) deel uit van de nationale mannenploeg en kreeg naast tweemaal zilver éénmaal het goud omgehangen. Dat was in 1993, een half jaar na de Spelen van Barcelona. De finale tegen de VS voor liefst twaalfduizend toeschouwers was verloren gegaan, met 36-39, maar al bij het eindfeest werd duidelijk dat de Amerikanen gediskwalificeerd zouden worden.

Een Yankee, David Kiley, een vriend van Van der Linden, had voor een zere teen een verboden pijnstiller genomen. Drie maanden na de huldiging werd de uitslag veranderd, pas in februari ’93 kwamen de gouden medailles naar Nederland en de Amerikanen streden tot 1996 bij het sportgerechtshof CAS tegen de beslissing. In Tokio zal Van der Linden zaterdag een echte gouden huldiging wensen.

Meer over