null

PROFIELRichard Krajicek

Richard Krajicek: tennisicoon die eindelijk de kunst van het loslaten begint te leren

Beeld Kiki Groot

Het is 25 jaar geleden dat Richard Krajicek als eerste – en tot nu toe enige – Nederlander ooit Wimbledon won. Ter gelegenheid daarvan krijgt hij een eigen herdenkingsmunt. Waar staat hij nu?

Richard Krajicek is een controlfreak. Dat uit zich in allerlei zaken; iets kleins als winterbanden bijvoorbeeld. ‘Die laat Richard er in de herfst al opzetten’, zegt echtgenoot Daphne Deckers.

Maar het kan ook extremer: toen zijn dochter net was verhuisd naar Los Angeles om een acteeropleiding te volgen, zocht hij uit of Noord-Koreaanse kernraketten ook die stad konden bereiken. Je wist het maar nooit met Trump.

Normaal gesproken zou Krajicek in deze periode, als directeur van het ABN AMRO World Tennis Tournament, stapelgek zijn geworden. Gaat het door? Met of zonder publiek? En wanneer? Maar juist nu corona alles door de war schopt, oogt de Wimbledon-winnaar van 1996 meer ontspannen dan ooit.

Jolanda Jansen, directeur van Ahoy, herinnert zich een meeting waarbij allerlei scenario’s de ronde deden. ‘Uiteindelijk was het Richard die zei: laten we gewoon afwachten hoe alles gaat lopen. Dat was precies wat we op dat moment moesten doen.’

Krajicek is alweer voor de 18e keer directeur van het evenement, dat 1 maart begint. In het geheugen van zijn mobiele telefoon zitten meer dan tweeduizend nummers: van Roger Federer tot aan directeuren van multinationals. Jansen: ‘Je ziet wel meer ex-tennissers die toernooidirecteur zijn, maar die zijn vooral uithangbord. Richard is ook zakelijk heel sterk.’

Sabbatical

Twee jaar terug besloot Krajicek een sabbatical te nemen. De kinderen, tennistalent Alec en dochter Emma, waren uitgevlogen. Thuis, in Muiderberg, hoorde Daphne in de keuken voor het eerst in twintig jaar de klok tikken. ‘Dan weet je dat het tijd wordt om een nieuwe invulling te gaan vinden.’

Voor Krajicek was dat reizen en sporten, twee dingen die hij al zijn hele leven graag doet, liefst met vrienden. Naar de Himalaya nam hij een telefoon mee, waarvan maar zes personen het nummer kregen. Zo kon hij in alle rust een antwoord vinden op de vraag die een vriend van hem in die periode had gesteld. ‘Kraai, we hebben nog 20 sportieve zomers te gaan. Daarna zijn we te oud. Wat gaan we nog doen?’

Nee, het was geen midlifecrisis, zeggen intimi. Die crisis had Krajicek al gehad toen hij door blessureleed met tennis had moeten stoppen. De eerste drie maanden leken nog vakantie, maar daarna begon het te voelen als een vervroegd pensioen. Hij was toen 31.

Deze sabbatical was anders, opwindender. Deckers: ‘De eerste keer dat we samen, zonder de kinderen, naar Marbella gingen, waar we een tweede huis hebben, voelde het alsof we aan het spijbelen waren. We hadden opeens zeeën van tijd.’

Wandelen in de Himalaya

Krajicek, zoon van Tsjechische vluchtelingen, ging fietsen in Amerika, wandelen in de Himalaya en watersporten in Mexico. Met Daphne ging hij naar Japan, het land waar ze beiden voor hun werk talloze keren waren geweest, maar dat ze nooit echt hadden gezien.

Alles was uiteraard van tevoren uitgeplozen en gepland. Vriend Rodger Linse, eigenaar van een voetbalmakelaarskantoor, lacht: ‘We hadden gefietst in de Catskill Mountains, ten noorden van New York. Volgend jaar gaan we weer, riep Richard. Dat wilde hij in de herfst gaan doen, want dan zijn die kleuren daar zo mooi. Wat bleek? Op booking.com kun je helemaal niet zo ver vooruit boeken. Ik zei: Ries, dat is niet voor niets. Niemand doet dat!’

Lang verhaal kort: een echt antwoord op de vraag wat hij de komende jaren wil gaan doen, vond hij niet. Maar hij leerde wel iets anders, misschien wel veel waardevoller: de kunst van het loslaten.

Deze zomer krijgt Krajicek een eigen herdenkingsmunt, omdat het 25 jaar geleden is dat hij Wimbledon won, de grootste Nederlandse tennisprestatie ooit. Hij koos destijds niet voor een rijtoer door Den Haag, maar prefereerde een tennisclinic in een achterstandswijk. Dat leidde tot zijn eigen foundation, die inmiddels 126 playgrounds, verdeeld over 41 gemeenten, heeft laten aanbrengen om jeugd de kans te geven te sporten.

Ahoy-directeur Jansen: ‘Mijn indruk is dat Richard tijdens die sabbatical tot de conclusie kwam dat hij het eigenlijk fantastisch voor elkaar heeft. Dat heeft hem rust gegeven. Maatschappelijk geslaagd, fijn gezin. En de functie van toernooidirecteur is hem op het lijf geschreven. We hebben ook uitgesproken dat hij het wat ons betreft net zo lang blijft doen tot het echt niet meer kan.’

En hoe zit het dan met zijn ambitie om ooit nog een keer als coach met een topspeler de wereld rond te reizen? Samenwerkingen met Stan Wawrinka, Milos Roanic en het Nederlandse talent Tim van Rijthoven waren geen onverdeeld succes. Toch zou Linse hem graag nog een keer als trainer aan het werk zien, maar dan van zoon Alec.

Krajicek hield het altijd af, bang als hij was om dezelfde fout te maken als zijn eigen vader, die hem niet meer als zoon, maar als een project zag. Linse: ‘Maar daarom zou het ook vanuit Alec moeten komen. Dan kan het werken.’

Deckers: ‘Mijn moederhart zegt direct ja! Een dreamteam. Maar ik kan me ook goed voorstellen dat Alec zegt: ga jij maar lekker fietsen, pa. Ik wil het zelf cheffen.’

De baan is de baan

Ondertussen gaat het proces van loslaten verder. Onlangs vertelde Daphne hem over een interview dat ze had gelezen met een golfer. Krajicek beoefent die sport met wisselend succes. Deckers: ‘Hij krijgt er geen grip op. Dat frustreert hem.’

De baan is de baan, had die golfer gezegd. Soms ligt-ie er prachtig bij, de andere keer is-ie glibberig. Maar de baan is de baan. Die uitspraak heeft Krajicek doorgevoerd, inmiddels ook in het gewone leven, zegt Deckers. ‘Laatst zei hij tegen mij: ik heb na mijn tenniscarrière nergens zoveel aan gehad als aan die metafoor. De baan is de baan, corona is corona. Je hebt er maar mee te dealen.’

3x Krajicek en zijn Wimbledon-zege, 25 jaar geleden

Melissa Johnson, een 23-jarige studente, rende voorafgaand aan de finale poedelnaakt de baan op. Ze was ingehuurd door een Engelse tabloid. Terugkijkend zei Krajiceks tegenstander Malivai Washington over dat moment in het AD: ‘Soms weet men mijn naam niet eens meer, maar dát herinnert iedereen zich. Ik ben die tennisser uit de Wimbledon-finale met die streaker.’

Krajicek wordt tegenwoordig naar eigen zeggen alleen nog door mensen van boven de 35 aangesproken op zijn zege. Echtgenoot Daphne Deckers vertelde in 2019 in Quote: ‘We zaten in de Royal Box aan het Centre Court. Een jonge bewaker sprak ons aan: ‘It’s beautiful, isn’t it? Have you been here before?’ Naast hem stond een oudere bewaker die zich verslikte in zijn drankje. ‘He has won it’, zei hij droog.’

In het boek De schildpad en de eendagsvlieg, in de schaduw van de Wimbledon-winnaar zei Krajicek zelf over zijn overwinning: ‘Als ik niks had gepresteerd zou ik nu wellicht rondlopen met de frustratie dat ik mijn jeugd heb weggegooid voor het tennis. Door Wimbledon te winnen heb ik voor mijn gevoel mijn jeugd niet alleen gerechtvaardigd, maar tevens terugverdiend.’

Meer over