nieuws

Peloton laat Greipel in zijn eentje briesen en stapt na klein protest schouderophalend op de fiets

In drie etappes zijn zeven van de 184 gestarte renners uitgevallen na een ernstige valpartij en bezochten 23 de dokter of het ziekenhuis. Toch zijn de renners amper te porren om te protesteren tegen het gevaarlijke parcours.

Het kortstondig protest bij bij het bordje ‘KM 0’. Beeld Hollandse Hoogte / EPA
Het kortstondig protest bij bij het bordje ‘KM 0’.Beeld Hollandse Hoogte / EPA

De belangrijkste wielerwedstrijd van de wereld lag dinsdag stil. Een minuutje, meer was het niet, gingen alle deelnemers aan de Ronde van Frankrijk van hun fiets uit protest tegen de gebrekkige veiligheidsregels in de wielersport. De 177 renners die nog in koers zijn, werden aangevoerd door een briesende André Greipel, de Duitse sprinter die even imposant is als ervaren met elf Tourstarts op zijn naam.

Maar om vooraan te komen, had de spierbundel zich even daarvoor door het peloton moeten vechten als betrof het de opmaat voor een massasprint. ‘Er is geen eenheid’, schreeuwde de Duitse protestleider terwijl hij zich naar voren drong en uiteindelijk alle renners tot staan wist te brengen.

Woedend was Greipel maandag ook al na een etappe vol valpartijen, die volgens veel renners de schuld waren van het parcours. Met een vlammend protest zouden ze de organisatie en de internationale wielerunie UCI dinsdag in de vierde etappe van Redon naar Fougères wel eens even onder druk zetten en betere veiligheidsmaatregelen eisen. Want het wielrennen wordt te gevaarlijk.

‘Er gaan straks doden vallen’, waarschuwde oud-renner, nu ploegleider Marc Madiot na ‘het slagveld’ zoals etappe drie 2021 herinnerd zal worden. Hij durft zijn kinderen niet meer naar zijn sport te laten kijken, zei Madiot, en al helemaal niet wil hij dat ze op een racefiets stappen.

In slechts drie etappes zijn zeven van de 184 gestarte renners uitgevallen na een ernstige valpartij en bezochten 23 de dokter of het ziekenhuis. Een groot deel van het peloton rijdt met immense pleisters rond en er zijn weinig renners die bij geen enkele valpartij betrokken zijn geweest.

In volle sprint op een weg die wat naar beneden liep, smakte de Australiër Caleb Ewan maandag tegen het asfalt en brak zijn sleutelbeen op vier plaatsen. Hoe dat voelt? Stelt u zich voor dat u in wielertenue en met een fietshelm op in een auto zit die 70 kilometer per uur rijdt op een asfaltweg. Visualiseer dan dat u het portier opent en u zich uit de auto laat vallen.

Het aantal door onheil getroffen renners bleek dinsdag omgekeerd evenredig met de kracht van hun ‘protest’. Hoe dat eruit moest zien, daarover konden de renners het vooraf al niet eens worden. ‘Onze ploeg wilde de helft van de etappe rustig rijden en dan stil staan’, zei Jumbo-Visma-renner Mike Teunissen voor de start van etappe vier.

Na uitgebreid onderling verkeer in de wielrenners-appgroep, kwamen de profs uit op een minuut stoppen op kilometer nul en dan een kilometer of tien rustig aan rijden. Daarna mocht de koers losbarsten. ‘In het belang van de eenheid hebben we ons daar maar bij aangesloten’, zei Teunissen schouderophalend. ‘Nee, niet een hele zware staking, hè’, lachte Bauke Mollema besmuikt.

Om even voor half twee ’s middags vertrokken hij en zijn collega’s traag uit Redon voor het eerste deel van elke etappe: de geneutraliseerde kilometers om buiten de vertrekstad te komen. Na een vlagsignaal bij het bordje ‘KM 0’ gaat het gas er doorgaans op, dinsdag zouden de renners dus stoppen.

Maar bij het opdraaien van de Route Departementale 67, viel het kilometer-0-protest bijna in het water. Groenetruidrager en wereldkampioen Julian Alaphilippe, met afstand de populairste renner in Frankrijk, bleek niets te voelen voor een leidersrol en wilde met zijn Deceuninck–QuickStep ploeg gewoon beginnen. Wat hem betreft is de route simpelweg een gegeven waar de renners het maar mee moeten doen.

Natte kinderkopjes

Geen enkele renner van statuur ontpopt zich als een leider die bij de organisatie met de vuist op tafel kan slaan in naam van de veiligheid. In 2018 vonden de nummers 1 en 2 van de Ronde van Italië de natte kinderkopjes van de slotetappe in Rome te gevaarlijk. Chris Froome en Tom Dumoulin gingen aan de wagen van de Giro-organisatie hangen, eisten maatregelen en kregen hun zin. De klassementsleider dinsdag, Mathieu van der Poel, bleef in de buik van het stilstaande peloton.

Ook Jumbo-Visma-renner Tony Martin, die vorig jaar in de eerste etappe van de Tour, in de stromende regen vooraan ging rijden en met gespreide armen het peloton tot een slakkengang maande, voelde zich dinsdag niet geroepen op te staan. ‘Er is niet één schuldige.’ Wel doet de Duitser een appèl op de Tour-organisatie en de voor de route eindverantwoordelijke UCI om het parcours te veranderen als renners bezwaar maken.

Martin is kansloos als het aan Thierry Gouvenou ligt. De oud-renner tekent dat parcours en dat wordt elk jaar moeilijker. Nóg strengere veiligheidsmaatregelen en we houden geen wedstrijd meer over, waarschuwt hij. ‘Tien jaar geleden waren er nog 1.100 gevaarlijke plekken zoals verkeersdrempels, rotondes en wegversmallingen, dit jaar zijn dat op een parcours van 3.383 kilometer 2.300.’

In tegenspraak daarmee is de wijze waarop Gouvenou zijn routevondsten aanprijst. ‘Om de vlakke etappes intenser en nerveuzer te maken, zijn ze dit jaar korter. Het zou heel hard moeten gaan’, staat in zijn perspresentatie van de vierde etappe van dinsdag.

Aan het begin daarvan, op kilometer nul, was het dus uiteindelijk alleen André Greipel die de leidersrol op zich nam en het halfbakken protest nog een beetje redde. Maar zonder dat een renner een statement maakte, of iemand vertelde waartegen het peloton nu precies protesteerde, trok iedereen zich na een minuutje uit de klikpedalen weer op gang.

Na tien kilometer in een laag protesttempo ging Tour-debutant Brent Van Moer er vandoor. Als de etappe 200 meter korter was geweest, had Van Moer hem gewonnen.

Meer over