Pech gehad, goede reis en tot ziens

Met spel dat kleur geeft aan het soms zo dorre topvoetbal schaarde het Nederlands elftal zich onder de beste vier landen van de wereld....

Van onze verslaggever

Willem Vissers

MARSEILLE

Edgar Davids, de middenvelder die Argentijnser speelde dan de Argentijnen, viel in de armen van doelman Van der Sar en prevelde met gesloten ogen iets in diens oor. Op kousenvoeten bedankte de gewisselde Ronald de Boer de fans.

Cruciaal was zaterdag de rode kaart voor Daniel Ortega. Doelman Van der Sar ging drie minuten voor tijd gretig liggen toen Ortega hem een kopstootje gaf. Scheidsrechter Brizio Carter stuurde de beste Argentijn van het veld, waarna beide partijen weer met tien man waren. Numan was een kwartier eerder weggestuurd na zijn tweede gele kaart, net als de eerste een gevolg van een wat ongelukkige botsing.

Nog voordat de verlenging zich aandiende diende Oranje de genadeklap toe, ook voor de Argentijnse bondscoach Passarella wiens laatste wedstrijd het was in de functie. Nederland - Argentinië was een prachtige wedstrijd tussen een elftal dat wilde aanvallen en eentje die de opponent wenste tegen te houden. Anderhalf uur zinderde stadion Vélodrome.

De Nederlandse doelpunten zijn het waard te worden bijgezet in een galerij van eer. Drie schoten op de paal, waarvan twee van Argentijnse kant, deden het stadion sidderen. Twee rode kaarten deden de emoties in het veld oplaaien.

Enigszins verrassend in de opstelling was de rentree van Jonk ten koste van Seedorf. Hiddink had Jonk opgesteld omdat hij wist dat de Argentijnen veel ruimte tussen de linies vrijlaten. Met diens passjes weet Jonk dan steevast voor gevaar te zorgen. Samen met Davids, de oersterke Kluivert en de eminente Frank de Boer groeide Jonk uit tot uitblinker.

De openingstreffer, in de twaalfde minuut, was een vrucht van teamwork zoals Oranje dat beheerst. Ronald de Boer soleerde langs Almeyda en Batistuta en speelde de bal halfhoog naar Bergkamp die perfect doorkopte. Met zevenmijlslaarzen denderde Kluivert door de vijandelijke linies, om de bal fraai langs doelman Roa te prikken. Voordien had Jonk al tegen de paal geschoten.

De voorsprong hield slechts vijf minuten stand door slecht verdedigen. Veron, de mindere uitgave van Davids, passte op Lopez die mocht doorlopen omdat Reiziger buitenspel ophief. Lopez schoof de bal tussen de benen van Van der Sar door.

Verdedigend kende Nederland problemen, met name Numan die dribbelaar Ortega veelvuldig tegenkwam. Ortega was voor rust het dichtst bij 2-1, maar zijn schot van afstand spatte op de paal. In het laatste kwartier voor rust kende Argentinië zijn sterkste fase en mocht Nederland van enig geluk spreken dat Stam geen rode kaart zag. Hij was al officieel gewaarschuwd toen hij Ortega fors onderuit haalde.

Vanaf het begin van de tweede helft bewees Nederland definitief de betere ploeg te zijn. Het positiespel, deels over de internationaal zo weinig gebruikte vleugels, en het veelvuldige balbezit ontregelden de Zuid-Amerikanen die naar adem begonnen te happen.

Middenvelders als Simeone en Veron gingen langzaam ten onder tegen een Nederlands blok met Cocu, Jonk en Davids. Diens mooiste actie was een riskante hakbal in de hoek van het veld bij het uitverdedigen.

Argentinië liet zich omsingelen en hoopte nog slechts op de tegenaanval. Batistuta schoot in de 64ste minuut keihard tegen de paal. Veel Nederlandse spelers zeiden achteraf dat ze dat moment als keerpunt beschouwden.

Zelfs nadat Numan was weggestuurd in de 72ste minuut, durfden of konden de Argentijnen niet op de aanval spelen, net als ze dat in de vorige ronde tegen Engeland niet deden.

De verlenging leek aanstaande, maar de laatste kans voor de Argentijnen luidde hun ondergang in. Ortega passeerde Stam en viel bewust over diens uitgestoken linkerbeen. De scheidsrechter had een strafschop kunnen geven, maar bestrafte de dribbelaar voor aanstellerij.

Nederland verdiende dat gelukje. Van der Sar maande Ortega op te staan en de aanvaller van Valencia gaf de doelman van Ajax een geniepig kopstootje. Met veel gevoel voor drama ging Van der Sar tegen de vlakte, een beetje zoals Staelens ter aarde stortte na het elleboogstootje van Kluivert.

Bergkamp, die vaak balverlies had geleden, besloot nog drie minuten alles te geven en zich dan te laten wisselen. De manier waarop hij de pass van Frank de Boer tot doelpunt wist om te toveren, was indrukwekkend. Hij nam de bal in de lucht aan, op volle snelheid, kapte Ayala uit en schoot met de buitenkant van de voet raak. Het was ongetwijfeld een van de mooiste doelpunten in de WK-geschiedenis.

De verloren finale van 1978 was gewroken. In de catacomben van het stadion zei hulptrainer Neeskens, die destijds verloor van de Argentijnse bondscoach Passarella: 'Ik heb hem de hand gegeven. Hij wist nog wie ik was. Een beetje pech gehad hè, heb ik gezegd. Tot ziens en goede reis.'

Meer over