Ouder, wijzer en sterker

Manchester is goed voor Danny Heister. Begin vorig jaar plaatste de tafeltennisser er zich voor de Olympische Spelen. Afgelopen week leidde hij het mannenteam indrukwekkend op het WK....

WOENSDAGMIDDAG in Manchester: Danny Heister verkeert in de zevende hemel, maar vraag hem niet hoe hij er gekomen is. Ouder geworden, wijzer ook, de juiste mensen gevonden die hem begeleiden. 'Het is niet zoiets van: dat had ik jaren geleden al moeten doen. Dat zeker niet.'

Laten we het maar houden op een complex van factoren. Of beter nog: later we het er maar helemaal niet over hebben. Dat is het noodlot tarten. Danny Heister is altijd een beetje een twijfelaar geweest en de zevende hemel heeft hij al eens eerder van binnen gezien. Maar nog nooit twee maanden achter elkaar.

'Die terugval gaat zeker komen', zegt hij woensdag. 'Als het maar na het toernooi is. Je kunt niet het hele seizoen top zijn. Het gaat ook niet om de pieken. Het gaat om het basisniveau. Dat moet omhoog. Dat je zonder veel problemen de wedstrijden wint die je moet winnen.'

Danny Heister maakt boven het bord, waarop een pizza ongeduldig ligt te wachten, een paar snelle bewegingen met zijn linkerhand. 'Hup hier, boem daar.' Hij waant zich in Manchester de Witrus Samsonov voor wie het tafeltennis als vanzelf lijkt te gaan. 'Het is heel stom misschien, maar ik voel me meester van de bal. Ik zie alles, ik blok alles. Ik voel me hier zoals Samsonov zich de hele dag moet voelen. Zo'n gevoel van: ze komen er niet doorheen.'

Vrijdagavond in Manchester: het Samsonov-gevoel laat hem op het laatste moment in de steek. De eerste twee games van de tweede ronde tegen Patrick Chila is hij kansloos. Maar daarna is het opeens weer hup hier en boem daar. Chila is bij een achterstand van 18-12 in de beslissende vijfde game ten einde raad. Maar Heister laat hem terugkomen en laat de wedstrijd met 22-20 uit zijn handen glippen.

Toch komen ze er minder gemakkelijk doorheen dan vroeger. Voor zijn Duitse club Müller Gönnern versloeg Danny Heister aan het slot van de competitie hoger ingeschatte tegenstanders als Saive en Karlsson. Hij arriveerde op het vliegveld van Manchester met een koffer vol zelfvertrouwen.

Het zou overigens niet voor de eerste keer zijn dat er in een groot internationaal toernooi een domper zou worden gezet op een hoopgevend optreden in de competitie. 'Dat is toch iets heel anders, een heel ander soort spanning.' Maar in Manchester bleef Danny Heister tot gisteravond zweven, zoals hij er begin vorig jaar zweefde bij zijn geslaagde poging zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen. 'Toen had ik ook een hele week kunnen doorspelen.'

Als kopman van het mannenteam trok Heister moeiteloos de lijn van de Bundesliga door. Hij won negen van zijn dertien wedstrijden in het landentoernooi. 'Als je de competitie erbij optelt sta ik nu zelfs op achttien tegen vier, met de toppers erbij. Dan kun je toch redelijk pingpongen.'

Met een moeizame 3-2 overwinning op de lastige Turk Yaldiz in de eerste ronde van het individueel toernooi en zijn eervolle nederlaag daarna tegen Chila is de score nu 19-5. Nog altijd een cijferlijst om mee naar huis te komen.

Van de vijf wedstrijden die hij op het landentoernooi verloor, was er slechts één echt onnodig. 'En we hebben wel tegen drie van de vier ploegen gespeeld, die een medaille hebben gehaald', zegt hij woensdagmiddag op de tribune bij de landenfinale. Hij kijkt bewonderend toe hoe dezelfde Chila geraffineerd het snelle spel van Liu Guoliang ontregelt en Frankrijk aan het enige winstpunt helpt.

Danny Heister is 25 jaar en toch al toe aan zijn vijfde WK, een toernooi dat eens in de twee jaar wordt gehouden. Hij scheelt twee jaar met generatiegenoot Chila. Hun beider ontwikkeling toont hoe verschillend tafeltennis wordt beoordeeld in Nederland en Frankrijk.

Bij zijn WK-debuut acht jaar geleden in Dortmund hielp Heister het mannenteam aan een plaats bij de laatste zestien door Chila te verslaan in de wedstrijd tegen Frankrijk. Er gloorde een mooie toekomst voor een tafeltennisser die al eens de Top-12 voor jeugdspelers won en derde werd op het EK voor de jeugd.

Maar het leven van een senior-tafeltennisser bleek heel wat meer te vergen dan dat van een junior. Hij noemt het achteraf gezien de enige teleurstelling in zijn leven als tafeltennisser. 'Ik dacht: nu maak ik de stap. Maar dat was toch nog een behoorlijke sprong.' Pingpongen bleek moeilijker dan gedacht. 'Je moet lang zoeken om te vinden wat goed voor je is, welke mensen bij je passen.'

Met uitzondering van China, waar ongeboren tweelingen in de buik van hun moeder al een netje spannen, is het een spel dat ervaring en wijsheid vergt. Wie dan het geluk heeft namens Frankrijk te mogen pingpongen, weet zich verzekerd van allerlei faciliteiten om tot wasdom te komen. 'Die Fransen krijgen het allemaal in de schoot geworpen. Ze hebben niet voor niets de finale gehaald. Dat zie je aan Chila.'

Danny Heister heeft het allemaal zelf moeten doen en daar is hij eigenlijk wel gelukkig mee. 'Vroeger, in de tijden van Jan Vlieg, werd er voor je gedacht. Hij probeerde wel het beste in mij boven te halen, maar of dat ook het beste was voor mij, was weer een tweede.'

Danny Heister is door schade en schande sterker geworden. Als speler: 'Mijn backhand is beter geworden, mijn service is lastiger. Ik merk hier in Manchester dat ik toch weer een stuk dichter bij de top ben gekomen. Je hoort het ook hier van de andere spelers. Iedereen complimenteert me met mijn spel. Het is kennelijk toch vooral een kwestie van uren maken. Je krijgt het niet voor niks. Maar op een gegeven moment komt het er toch uit.'

Als mens: 'Alle ellende die ik heb meegemaakt in mijn jonge leven, zoals het overlijden van mijn vader, heeft me sterker gemaakt. In de sport word je er meer mee geconfronteerd dan in het normale leven. Dat hardt je. Je krijgt er een andere kijk op het leven door.'

In de landenwedstrijd was hij tegen Spanje aan het eind van zijn latijn. 'Ik dacht op een gegeven moment dat ik ging overgeven. En toen moest ik daarna nog tegen die Spaanse Chinees. Ik dacht: hoe moet ik daar ooit van winnen?' Hij dronk een cola, at wat en pepte zich nog één keer op. Gevochten als een stier en gewonnen. 'Paul zei: je begint zo langzamerhand een echte prof te worden.'

Dat compliment van bondscoach Haldan bevalt hem. 'Zo voelt het ook. Ik weet nu precies wat goed voor me is. Dat maakt andere dingen onbelangrijk. Vroeger maakte ik van kleine zaken grote problemen en dat bracht me alleen maar uit mijn concentratie.

'Ik stoor me nog wel aan randverschijnselen, maar ik kan er beter mee omgaan. Zoals die toestanden rond Hooman en Kantebeen die hier op de tribune zaten. Daar wordt dan weer gigantisch veel over geschreven. Vroeger zou ik helemaal over de rooie zijn gegaan als ik zoiets las. Nu heb ik meer iets van: het is niet leuk, maar het zij zo.'

De stress die hem vroeger parten speelde, is minder hinderlijk geworden. Hij sluit zich er beter voor af. Tafeltennis is werk geworden en werk moet verricht worden, tegenslag of niet. 'Ik probeer mezelf ook bewust te maken van die verandering. Kijk, hier sta ik gewoon te trainen en een paar jaar geleden was het janken en roepen: ik kan niet spelen. Nu is het: sorry, maar ik moet aan de slag.

'Het is precies wat Paul ook altijd zegt: tafeltennis is gewoon business. Ik had een eenjarig contract bij de club en vervolgens win ik negen wedstrijden achter elkaar. Ze breken het open en ik krijg een tweejarig contract. Speel ik slecht, dan kan ik vertrekken.'

Tegenslagen hebben minder vat op hem gekregen. 'De eerste dagen speelde ik hier met gigantisch veel pijn in mijn voet. In der wedstrijden ging het nog wel, maar op weg naar het hotel had ik er ook al weer zoveel last van. Daar krijg je op een gegeven moment zo'n slechte zin van. En toch heb ik ook toen goed gespeeld. Daar heb ik bij Paul veel bewondering voor afgedwongen.'

De naam van Haldan valt vaak in het verhaal van Heister. Jarenlang ploeggenoten, nu neemt Haldan de beslissingen en ook al zijn dat niet altijd de juiste, het respect lijdt er niet onder. 'Paul weet hoe we ons voelen. We weten dat we elkaar respecteren. Als de basis in orde is, kun je een hoop dingen opvangen. Als het van te voren fout zit, ga je je bij alles zorgen maken. Nu accepteer je een fout van elkaar. 's Avonds in de pizzeria is alles weer goed.'

Heister zal niet proberen Haldan te overreden als ploeggenoot terug te keren. 'Hij heeft die beslissing genomen en dat respecteer ik. Hij is een erfectionist. Wat-ie doet, wil hij goed doen. Ik zou het al mooi vinden als hij aanblijft als coach.'

Dat Haldan slechts voor de grote evenementen beschikbaar is, deert Heister niet. 'Dan heb je iemand nodig om de groep te leiden. Maar eigenlijk zou je in de kleinere toernooien ook zonder coach moeten kunnen spelen. Dat is goed voor je ontwikkeling. Vroeger had ik altijd iemand nodig. Ik moest het altijd samen met iemand doen. Nu denk ik; het is lekker als er iemand langs de kant zit, maar je moet het uiteindelijk toch zelf doen.'

Woensdagmiddag in Manchester: Danny Heister valt stil. Zijn woordenschat schiet te kort om het Samsonov-gevoel te beschrijven. 'Voor mij is het ook allemaal nieuw. Of vind je het stom als ik dat zeg?'

Vrijdagavond in Manchester: Danny Heister is teleurgesteld, maar niet uit het veld geslagen. Geen twijfel ook over de geleverde prestatie. 'Het is toch een wereldpartij geweest. De Heister van zes jaar geleden had die derde game weggegeven. De Heister van nu heeft teruggevochten.'

Meer over