Oubollige show zonder enige spanning

Het lijkt zaterdagavond in Ahoy' net een aflevering van Spel zonder Grenzen. De sfeer van rennende korfballers uit Nijeveen en Papendrecht, hartstochtelijk aangemoedigd door kleurig uitgedoste en voorbeeldige supporters in een hal vol ballonnen en spandoeken roept herinneringen op aan het populaire NCRV-programma uit de oude doos

De finale om de nationale zaalkorfbaltitel tussen DOS '46 en PKC is een grootse maar wat oubollig aangeklede show waarvoor enkele duizenden enthousiastelingen, vaak families want korfbal is een typische familiesport, naar het sportpaleis in Rotterdam zijn gekomen. Na drie verloren finales op rij wint PKC met 21-11, het zevende kampioenschap in totaal. De voorstelling bereikt een hoogtepunt, als een soort Dick Passchier de kijkers meldt dat de afscheid nemende André Simons een applauswissel krijgt en de geharde PKC-aanvoerder met tranen in de ogen het speelveld verlaat.

De wedstrijd zelf is kort na rust al beslist, als de voorsprong van het superieure PKC tot 13-5 oploopt. PKC-coach Steven Mijnsbergen weet dan dat hij voor de juiste tactiek heeft gekozen. 'We hebben op de juiste momenten ons reboundoverwicht uitgebuit.' Vooral het vak met Bart de Wit, Leon Simons, Saskia Euser en Mady Tims, die in de belangrijke openingsfase drie doelpunten voor haar rekening neemt, is veel sterker dan dat van de Drentse opponent.

In het andere vak is de hoofdrol weggelegd voor André Simons. Tegenstander André Kuipers komt er tegen hem niet aan te pas. Simons' dank gaat uit naar Steven de Graaf die het vuile werk voor zijn rekening neemt, waardoor hij zich vooral met scoren kan bezighouden. Zeven keer mikt hij de bal door de gele kunststof korf,die waarschijnlijk binnenkort ook voor reclame-uitingen wordt gebruikt, een schotpercentage van 40 procent.

Na zijn emotionele aftocht is André Simons (volgende maand 32) een gelukkig mens. 'Fantastisch dat ik zo afscheid mag nemen.' Hij stopt op zijn hoogtepunt. 'Als ik doorga en mijn niveau wordt minder dan heb ik er geen goed gevoel meer bij.' Eerder bedankte hij al voor de nationale ploeg. 'Ik ben een clubspeler. Dat is voor mij veel meer een uitdaging dan het Nederlands team. Als je naar een WK gaat, dan zijn de finalelanden vooraf al bekend', verwijst hij naar de nog immer bestaande superioriteit van de korfbalnaties bij uitstek: België en Nederland.

Vorige week verraste DOS '46 nog door in de kruisfinale Fortuna met 17-15 te verslaan. Dat kon mede gebeuren door de ernstige knieblessure die Fortuna's topscorer Marloes Preuninger in die wedstrijd opliep, maar toch. Van de indrukwekkende wijze waarop de landskampioen werd uitgeschakeld viel tegen PKC niets meer te bespeuren.

Coach Herman van Gunst van DOS '46 zag vooral zijn schutters falen. André Kuipers, dit seizoen goed voor 45 treffers, scoorde helemaal niet, Daniël Hulzebosch één keer. 'Dat lag niet aan de zenuwen. PKC stoorde bij ons de ballijn, waardoor we aanvallend niet in het ritme kwamen.'

Volgend seizoen komen DOS '46 en PKC met acht andere teams uit in de nieuwe korfballeague. Als de topteams meer wedstrijden tegen elkaar spelen moet topkorfbal aantrekkelijker worden voor sponsors, publiek en de media, meent de korfbalbond.

Behalve het opkrikken van het niveau in de eigen gelederen wordt ook missiewerk in het buitenland verricht. Zondag is de Nederlandse ploeg naar het Verre Oosten vertrokken om demonstratiepartijtjes te spelen tegen Taiwan, Hongkong en China, waar sedert vorig jaar ook wordt gekorfbald. Jan-Sjouke van den Bos is meegereisd. De bondscoach die vorige week een fulltime dienstverband is aangegaan, neemt ook de internationale contacten voor zijn rekening.

Maar de ultieme wens van de bond is een olympische status te verwerven. 'Die situatie is nog ver weg', zegt voorzitter Erica Terpstra van NOC*NSF, die vroeger heeft gekorfbald bij Ons Eibernest en zich nu op het korfbalfeest uitstekend thuisvoelt. 'Dan moet korfbal in alle werelddelen op hoog niveau worden gespeeld en ik kan verklappen, zo ver is het nog lang niet.'

Meer over